(φώτο: Γιώργος Βογιατζάκης)

Χιονισμένα πεύκα τρέχουν έξω από το παράθυρο, η αφίσα δίπλα μου κάτι λέει για blut. Το αίμα που δίνεις και παίρνεις στις σχέσεις, πότε βρώμικο και πότε καθαρό. Είναι όμως μια διαδικασία αιμοδοσίας. Αμφιταλλαντεύομαι ανάμεσα στο μισανθρωπισμό και στη συμπόνια.
Τα μικρόφωνα μιλάνε σε γλώσσα ακατάληπτη για πόλεις, μια γιαγιά με μωβ καπέλο με κοιτά. Γερμανικά τρένα σκίζουν τον παγετό και αφήνουν πίσω το νότο μου. Γιορτές αστραπή, καλή χρόνια, φιλιά, μια βόλτα ως τη θάλασσα κι έπειτα πάλι πίσω στη σοφίτα.
Η λήθη σε μαλακώνει. Η απόσταση σε σκληραίνει. Ξέρεις ότι κάτι χάνεις, ζείς το αλλιώτικο κι όμως ο πάτος είναι τρύπιος και ποτέ δεν γεμίζει. Αχαριστίες και ασάφειες. Το βουλώνω, χώνομαι στα λεξικά, κοιτώ με ευγνωμοσύνη τους ξένους που μ’ αγκάλιασαν. Εμένα, τη ξένη.
Χιόνι σπαρμένο μ’ ασημόσκονη, καταπίνει ήχους και βήματα, ίσως μόνο στον Παπαδιαμάντη θα ταίριαζε τέτοιο χιόνι. Διαβάζω Μάρκαρη, ψάχνω δολοφόνους, τοπίο ελληνικό στις σελίδες, δακρυσμένα μάτια για διπλωματική, πώς στα δύσκολα γυρνώ στα ακούσματα των 15 μου, πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Έχεις τη λύση να μου δώσεις;

Διαβάστε περισσότερα »

στα κουκούτσια του 9 και στο άνθος του 10. όχι άλλα μάταια.

Διαβάστε περισσότερα »

(foto:Δημήτρης Παπαγεωργίου)

Μετράω τον καιρό που περνά με τα πόσα απορρυπαντικά κατάπιε η σοφίτα μέσα στο τρίμηνο. Μαθαίνω τους νόμους της αγοράς. Συμπαθής είναι ο χρήσιμος. Κλωτσάει και δεν χωράει μέσα μου. Είναι απόλυτο να θέλεις χέρια καθαρά τριγύρω; Μπετώνω το συναίσθημα μα αυτό βρίσκει τρύπες και τρέχει. Χέρια με τάτσες αλατιού, λοιπόν.
Πίσω στη σοφίτα, λούπα τα Χριστούγεννα του Δεληβοριά, λούπα και κάτι κλάματα πάνω από το νεροχύτι.Όχι από λύπη. Ετούτη η πόλη δεν έχει τίποτα το ποιητικό. Ίσως γιατί η ποίηση δεν βρίσκεται στη σωστή δομή και στην απόλυτη αρμονία. Ίσως να κρύβεται στα χαλάσματα. Στο κατά λάθος όμορφο.
Στα έδρανα μάς μιλάνε για αισθητική και φιλοσόφους, πώς η τέχνη είναι ανώτερη από τον άνθρωπο. Μα πάντα εμένα η ζωή του ανθρώπου μού φαινόταν η μεγαλύτερη απόδειξη καλλιτεχνίας. Πηγή πόθου και θανατου. Πηγάδι με τα πιο μαύρα και πιο κόκκινα συναισθήματα. Είναι η ψυχή που στάζει στα μιλιμετρέ χαρτιά. Ζωή ετοιμόρροπη, στημένη σε ξύλινα δοκάρια που τα ρουφάνε τα σαράκια, κι εκείνος ο άνθρωπος που όλο χτίζει και όλο θέλει να ανεβαίνει. Και είναι ωραία εκει πάνω, διάολε!

Παραδομένοι σε έναν χρόνο κολλώδες και αργό, πνιγόμαστε μέσα στα κρασσοπότηρα. Τσιγάρα με θέα το ποτάμι και ήρεμους κύκνους. Τεντώνουμε το καθημερινό για να στριμωχτούμε μέσα του. Τσουλάμε τον καιρό με γέλια. Τα φέρνουμε όλα τούμπα για να τα ξαναχτίσουμε.
Μπατάρουν τα αισθήματα μπρος στους τρόπους επιβίωσης.

"We can't afford the time to sit and cry
Or to wonder why
There's only days in between
There's just tomorrow"

Διαβάστε περισσότερα »

(foto:Μαριάννα Κάραλη)

Με ξύπνησε η βροχή. Χίλιες καρφίτσες έπεφταν με φόρα στη στέγη της σοφίτας, τρύπαγαν τον ύπνο μου και τ’ όνειρο έσταξε στο πάτωμα. Καλύτερα. Κάποιος έπρεπε να σε διώξει από κει, μαλάκα.

Οι μέρες κατρακυλάνε μαζί με τις πάπιες στο ποτάμι. Ολόιδιες και βουτηγμένες στην υγρασία.

Η πόλη όμορφη, γλυκειά, ένα χαριτωμένο ζαχαρωτό για ξεκούραστες νύχτες.

Η πόλη δίχως νεύρο, δίχως έφλευκτο υλικό κάτω από τις ράγες του τραμ. Το αίμα δεν είναι εδώ. Κάτι λείπει.

Σαν Έλληνας της διασποράς, ψηλαφώ το νταλκά στη φωνή της Αλεξίου. Οι ξένοι κοιτάνε με συμπάθεια και λίγη απογοήτευση. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι κάτι αλλο πέρα από Μύκονος και συρτάκι για αυτούς. Ποια είναι η νέα Ελλάδα, με ρωτάνε, και πώς να πω Ελλάδα είναι αρμύρα; Μιζέρια κι ευλογία μαζί.

Eθισμένη στη θέα και στον ορίζοντα, ψάχνω μια στάλα ύψωμα, να χωρέσει όλη η πόλη μες στην κόρη του ματιού μου, να κατέβει στους πνεύμονες άερας, να βγει το venceremos δυνατό και σίγουρο. Ένας μπλε ορίζοντας αρμύρας και ιωδίου, ας είναι πινελιές κοκκίνες οι παπαρούνες στο βάθος.

Ώρες νοιώθω θαμμένη σε βαριά αρχιτεκτονική και μαύρα κεραμίδια. Το κύμα φράζει στη γλώσσα μου κι ανύμπορη το νοιώθω να παφλάζει. Σαν εμβόλημα η Μαλβίνα πρωταγωνίστρια και η Τάνια, δίχως άλλοθι. Πονάω που δεν κατοικούνε στη ζωή μου τέτοιοι άνθρωποι. Πονάω που ψάχνω εκείνο το κομμάτι πληρότητας και πάντα κάτι με ματώνει.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

(foto: Vladimir Clavijo)

Μπορώ να σε φανταστώ μαζί της. Να ξαπλώνετε στο κρεβάτι σου, η μυρωδιά του σάλιου σου να στάζει από τις σούστες κι έπειτα τ’ ακροδάχτυλά της ν’ ακουμπούν νωχελικά το μπεζ τραπέζι σου κι όλος ο έρωτας κι η καύλα σου να στέκεται στο γυμνό της ώμο. Μπορώ να θρυμματίσω το μυαλό μου, να φτύσω όλα τα ροκανίδια σας και σε δευτερόλεπτα να πλάσω το ξύλινο ομοίωμά σου, ερωτευμένο και πλήρες.
Μα εύχομαι, ναι εύχομαι, κάθε φορά που θα λες εκείνο το "anche io" στα ομορφά της μάτια, χίλια σύρματα να μπήγονται απότομα στη γλώσσα σου κι ηλεκτροφόρα καλώδια να θυμίζουν στα κύτταρά σου πόσο ξεδιάντροπα κι ανενδοίαστα το λεγες σε μένα κάποτε.

Διαβάστε περισσότερα »

"...Οι δείχτες σπρώχνουν το λεπτό,
είναι από σίδερο γερό
δεν τους βαστώ ...
Συ κράτα τούτη τη στιγμή.
- Του ρολογιού τον χτύπο.
- Και φκιάξε επίμονο ρυθμό
που να ΄χει μέσα τον καιρό ...

- Και τον χαμό ...
- Χρέος πικρό ...
- Πού είσαι, πες μου;
- Εδώ μακριά σου ...
- Έφυγε κι όλας η στιγμή
οριστικά.

- Και γίναν όλα διαφορετικά.
- Και η σιωπή ...
- Που ακολουθά ...
- Μας παρασέρνει, μας μεθά ...
- Και μας βυθίζει στην αρχή ...
- Του χρόνου πριν να γεννηθεί .
- Μνήμη πιστή..."

Μ. Χατζιδάκις

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

(foto:Mark Borthwick)

Χάνει ύψος ο ήλιος ντροπιασμένος και το γιασεμί ανοίγει τις ακονισμένες λεπίδες του. Όλες οι εποχές έχουν κάτι που μπορεί να σε κόψει στα δυο. Το καλοκαίρι όμως σου δίνει τις περισσότερες αφορμές.
Διαβάζω Μαραγκόπουλο, ψάχνω να βρω στις γραμμές του ποια περιγραφή γυναίκας μού ταιριάζει περισσότερο, νομίζω ότι με βρίσκω, μετά με αναιρώ, με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη και με ξυπνούν τα τσόνια π΄αρχίζουν τα τραγούδια κοινοβίου πάνω στην καρυδιά λίγο πριν στάξει νύχτα.
Σαν αστείο, φεύγω από Αθήνα τη μέρα που εμείς αρχίσαμε τη γλυκειά περίοδο της τρυφερότητας. Κάποτε πίστευα πολύ στα σημάδια. Τί να σου κάνουν τα νούμερα όμως όταν το άθροισμα βγαίνει ψυχρό μονήρες; Δεν αφήνω καμιά λυπητερή να βαλτώσει, να πιτσιλίσει το αίσθημα της νέας ζωής.
Χαζεύω τις φλεβίτσες της μάνας μου. Παίδι, με λέει, είσαι παιδί. Λες; Λες να μη χάθηκε τίποτα ακόμα, να μην έχασα καθόλου χρόνο σε λάθος χέρια και όλα να γίνουν όπως πρέπει; Και πώς είναι αυτό το πρέπει;

Τα κύματα δίνουν συμβουλευτικά χτυπήματα • γλύφω τα ρινίσματα καλοκαιριού.

"Καθένας είναι μόνος του στην καρδιά της γης πάνω
καρφωμένος από μιαν ηλιαχτίδα
κι αμέσως βραδιάζει."

Σαλβατόρε Κουζίμοντο
Μτφ. Κάρολος Τσίζεκ

Διαβάστε περισσότερα »

(φώτο: Γιώργος Σεφέρης)

Σφυράκι η καρδιά μέσα στο στόμα κι έτριζαν τα δόντια απ’τους χτύπους της. Πιπίλιζα και τα λόγια σου παράλληλα. Συνδιασμός δηλητήριο.

Τσιρίζει απ’ τη κάψα η άσφαλτος και η Αθήνα αναμμένος θερμοσίφωνας.
Μήνας τρεχαντήρι. Στα τρένα μουλιάζει ο ιδρώτας και οι καθυστερήσεις μια απειλητική διαστολή του χρόνου. Στις ράγες πατάω όλους τους όρκους μου, νευριασμένη και ανύμπορη. Αντιπαραβολή στη γκίνια μου, χίλιοι φερέλπιδες τουρίστες εξοπλισμένοι με κείνη τη διάθεση να ζήσουν το μύθο τους στην Ελλάδα.

Παύση για λίγο και μετά πάλι τρεχάλα, δημόσιες υπηρεσίες στο πηγάδι την Ομόνοια, σκόνη πάντου, η Αγίου Κωνσταντίνου μοιάζει με Φαρ Ουέστ, σφίνα μπαίνει η σκέψη σου, πισώπλατη σφαίρα, η Αγίου Κωνσταντίνου, λοιπόν, αίμα, σπιρούνια, τρόμος και μυρωδιά άγνωστης πόλης. Μεταναστεύομαι στο Μεταφραστικό, οι Έλληνες που ξυνίζουν μούτρα μπροστά σε αλλοδαπούς, να φύγεις να πας στη χώρα σου, 2009 και live your myth. Δεν θέλω να υπάρχω έτσι.

Μα σε ένα μήνα, εγώ, η ζωή αλλιώς: αδέσμευτη. Σοφίτα με θέα το ποτάμι, 15 τετραγωνικά να χωρέσει η αγωνία, τα σεντόνια και τ΄αλάτια μου. Αρκεί αυτό για τώρα.

Το νυχτόσπιτο βουίζει ανεμιστήρες, Τεράστιες προπέλες να μας έβγαζαν στη θάλασσα. Μα ξεβράζομαι στο κρεβάτι μου, κολλάει ο ιδρώτας, κλειστό το ριαδιόφωνο, μήνες ν΄ακούσω και δεν αισθάνομαι λειψή.


Ο κόσμος δεν θέλει τόση ευαισθησία, μου είπαν πρόσφατα• ξέφτιζα πάλι τις σκέψεις μου. Έφτυσα άτσαλα τα κουκούτσια σου.

Διαβάστε περισσότερα »

Έφευγα ερχόμουνα, εσύ έμενες ασάλευτος.

Θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις, ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα, σωριάζονταν
άτσαλα όλες οι λύπες στο πάτωμα∙

εσύ έμενες ασάλευτος.

Κοίταγες το παράθυρο.
Μια μαύρη τελεία πάνω στο τζάμι
ήταν ο στόχος σου.

Σαν ερχόμουνα,

άνοιγες το στόμα και οι πίκρες ξαμολιόντουσαν.
Βάραινα. Α, ναι! Βάραινα.
Έλιωνε σίδερο ο λόγος σου. Μα αισθανόμουν τη χαρά της συνενοχής..

Κι ύστερα έφευγα με τον εγωισμό στο καρότσι. Τραυματιοφορέας. Η απροσωπία η αιτία.
Ούτε ένα βλέμμα σου δε μου αποκρίθηκε ποτέ. Δεν άντεχα μακριά και για πολύ.
Εσύ τα δικά σου. Ασάλευτος.

Ούτε ένα πιστοποιητικό θλίψης*. Ούτε ένα σμίξιμο χειλιών. Ούτε ένα «άργησες», ούτε ένα «φύγε!».
Πώς να μέτραγες τον χρόνο των ανθρώπινων χεριών που απομακρύνονται;
Με ήθελες ή απλά σου έτυχα;

Αναρωτιόμουν. Ερχόμενη πάλι εκεί.
Και θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις,
και ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα,
και σκούπιζα άτσαλα όλες τις λύπες απ’ το πάτωμα,
και όλο πλησίαζα.
Κοντά σου.

Μα εσύ έμενες ασάλευτος.

Νεκρός.

(2006)

*η φράση ανήκει στην Ι. Καρυστιάννη
(foto: Bernard Plossu)

Διαβάστε περισσότερα »

(εξαιρετικό κάδρο από την isl_gr)

Μπήκε η θάλασσα στο Ηρώδειο τη μέρα εκείνη. Σκάσαν τα κύματα στα μάρμαρα κι εκείνα αιφνιδιάστηκαν. Αλμύρα που πιτσίλισε ως και το τελευταίο διάζωμα. Άνοιξε το στόμα της η Ρίτα και μπούκαραν νερά από τις πύλες. Χίλια καβούρια περπάτησαν ανάμεσα στα πόδια μας. Σα βράδυ σε προκυμαία πλοίου που τ’αλάτι κολλάει ερωτευμένο στο μπράτσο σου. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική με κάποιες φωνές ή είναι τόσα πολλά τα σημαινόμενα που κουβαλάνε.
Για μένα.


Μετά έκλεισα τα κεφάλαια. Σεισμοί μέσα μου και έδιωξα εκείνα που χωλαίνουν. Ψάχνω με τί να παρομοιάσω αυτήν την αλλαγή. Με τί να παραλληλίσω ετούτη τη φυγή. Όχι φυγή. Ταξίδι. Θα ξεψυχήσει το καλοκαίρι κι ο Σεπτέμβρης θα ροδίσει σ’ άλλη πόλη, σ’ άλλη χώρα κι η παπαρούνα θα προχωρά σε γαλλικά πλακόστρωτα, γκλιν γκλαν τα τακουνάκια δίπλα στο ποτάμι.



(Το θαλασσόσπιτο κλείνει 4 χρόνια, είναι ανάγκη και χαρά να ευχαριστήσω εκείνους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τούτες τις γραμμές. Όταν τα πράματα θα μπουν σε μια σειρά, θα γράφω συχνότερα και καλύτερα, το υπόσχομαι, je le promets. )

Διαβάστε περισσότερα »

Σνιφάρεις την άσπρη γραμμή του νεκροταφείου, το τρένο βασανίζεται πάνω στις ράγες, σταθμός και μετά παύση και μετά πάλι σταθμός. Ορδές ανθρώπων μπαινοβγαίνουν στις λαμαρίνες. Μυρωδιά ιδρώτα και ληγμένα αρώματα. Χίλιες ζωές στα βαγόνια, δεν με νοιάζει τί σκέφτεται ο καθένας τους. Ακούω μοναχά πόσο βαριά αναπνέουν. Κάθε ανάσα και βαρίδι. Τόσα πολλά βαρίδια που το τρένο βυθίστηκε στα μεσοδιαστήματα. “Γρήγορα, τα παράθυρα, θα πεθάνουμε εδω μέσα”. Το τρένο κυλά ξανά.
Νομίζω πως οι λέξεις μετατοπίστηκαν. Ευτυχείς εκείνοι που μπορούν να χρησιμοποιούν τις ίδιες και ίδιες λέξεις συνέχεια. Μάταια ματώνεις να βρείς κάτι πρωτότυπο. Κάνω προσπάθειες να με βρω στα πράματα που με ήξερα. Αγγίζω σελίδες, βιβλία. Παρηγοριέμαι πως αν μια τέχνη σε δέσει, δύσκολα την προδίδεις με μια άλλη. Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση. Ή το ανάποδο. Σίγουρα, δεν καταπιάνεσαι εύκολα με πολλές τέχνες. Δικαιολογίες αμάσητες. Ο χρόνος συστέλλεται. Σφίνα ο Ιούνης, με βρήκε σε μάρμαρα να κολλάω χαρτόνια και ετοιμασίες πτυχίου. Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα. Πτυχίο και τώρα τι; Ο χρόνος ξαφνικά διαστέλλεται. Βιαστικοί απολογισμοί. Κατάρα δυο στιμές που γαντζώθηκαν μέσα μου και δεν αυτοκτονούν. Έρχονται χείλια αλλουνού, γραμμές αλλιώτικες και ξένες, εξακοντίζονται φιλήδονα μα βρίσκουν τοίχο. Φεύγω τρομαγμένη. Είναι που περπάτησες βαριά μέσα μου, κι όλα τα βήματα με βγάζαν στα δικά σου.
Η ζωή τρέχει σαν το τρένο. Ήσουν ένας σταθμός, μετά παύση νεκρική κι ανάσες βαρίδια και μετά πάλι κυλά αγκομαχώντας περήφανα. Κάποτε θα με βγάλει στον Πειραιά.
Τώρα, εκρήξεις γιασεμιού, βράδια κοιτώντας τριγύρω πολυκατοικίες, συνωμότες όλοι στις ζωές των άλλων.

Σώπα και·
ένα καλοκαίρι ροδάκινο κρέμεται απ'το μπαλκόνι σου.

η φώτο από εδώ

Διαβάστε περισσότερα »

Ντόπες νικοτίνης και άγχους. Ξεχειλίζουν οι σκέψεις και τα πρέπει. Κολλάνε στις κυλιόμενες της Ομόνοιας, πασσαλείβονται οι περαστικοι και με κοιτάνε αγριεμένα. Η Σόλωνος ασανσέρ, πάντα κάτι ξεχνάω και όλο γυρίζω πίσω, αφίσες για ευρωεκλογές κολλημένες άσχημα πανω από τα δεκεμβριανά συνθήματα, η πόλη ζέχνει λησμονιά κι απελπισία.
Κοιτάζω κάτι σημαδάκια στο Βορρά, διαθλώνται και συστέλλονται εναλλάξ. Κούνια μπέλα οι φόβοι και η ελπίδα. Πνίγομαι και σκάω αφρόψαρο μετά. Θα θελα μετά απο καιρό να λέω τότε ήμουν πολύ λυπημένη μα μετά όλα άλλαξαν. Με διαβάζω τόσο εγωκεντρική σαν να κόλλησε βδέλλα η μιζέρια πάνω μου. Η απαράμμιλη ικανότητα του ανθρώπου που διαρκώς αυτοαναιρεί τη λύπη του και τη χαρά του. Ευτυχία τα σημαινόμενα που δεν είναι βαρίδια πια.

Θέλω μέρες με νερά κρύσταλλα και μουσικές που σκιρτούν σαν έφηβη 17 χρονών.

photo:Graig Persel

Διαβάστε περισσότερα »

..κι όλα ωραία!
Εδώ στη πόλη εχουμε γίνει μια παρέα
που δε μιλάμε,
πληκτρολογούμε
να μαθαίνουμε
τα νέα"

Διαβάστε περισσότερα »

Γκρεμισμένες γέφυρες οι σκέψεις μου. Ανοίγω μια πρόταση και αρχίζει η κατολίσθηση.

Χαρτούρα στα χέρια μου, ετοιμασίες, η πυξίδα δείχνει βορρά, επι πτυχίο και μεταφράσεις γαλλικών. Καρσιλαμάδες σε μωσαϊκά της Φιλαδέλφειας, χοροί για μαύρα μάτια, έχω αλλάξει τόσο πολύ που οι άλλοι ψάχνουν σημάδια της άλλης κοπέλας, της παλιάς.
Δηλώνω στο ταβάνι μου πως δεν θέλω άλλα δράματα, ας ήμουν μια κόκκινη παπαρούνα που σκόρπιζε -Μάη μήνα- άηχα και ήρεμα πάνω από ταράτσες πολυκατοικιών.
Σταυρώνω τα τακούνια μου, νωχελικά ορκίζομαι πως δεν υπήρξες. Η μνήμη μου όμως δελεάζεται απ' όλα εκείνα που δεν ζήσαμε. Κολλάει μέλι στο γρανάζι της ληθης κι ύστερα αλάτια που ρθες για να φύγεις. Διαρκής ολίσθηση από τις μεγαλοστομίες μου. Κι έτσι πάνω στον όρκο της γυναίκας που ξέχασε, το παιδάκι που του κλέψαν το μπαλόνι νικάει θριαμβευτικά. Έρωτας που κάνει κρότο και πιάνει χώρο κι ας χτυπάει μέσα μου η περηφάνια του ανθρώπου που κλειδώνει ό,τι πραγματικά τον πονά.

Δεν φταις εσύ. Με μια καρφίτσα με τρύπησες και χύθηκε όλο το ποτάμι απο μέσα μου.
Κουτή, κουτή παπαρούνα.

(φώτο:Μαριάννα Κάραλη)

Διαβάστε περισσότερα »

Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν στρίβω στην Αιόλου. Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν κόβω το ψωμί. Τα φιλιά σου έγιναν ύπουλα. Σέρνονται στα μάρμαρα, στάζουν από τα ταβάνια, τα φιλιά που μοίραζες “τω καιρώ εκείνω” είναι εδώ πανηγυρικά τις ώρες που θέλω να σε σβήσω.
Βάζω πινέζες στους χάρτες μου, πεντακόσια μίλια μακριά σου, η σχέση μας έχει πλέον διαφορά φάσης και μηδαμινή αντοχή στην τριβή.
Κατεβαίνω συχνά στη θάλασσα, ένα μόριό της να ήμουνα, και ας μ' έσπρωχνες στο βράχο, βλάκα!
Νηνεμία μετά τα αλάτια, αντικρύζω τα πρόσωπα σαν να τα βλέπω πρώτη φορά, αρχίζω και διακρίνω τον πόνο του καθενός πάνω στις γραμμές των χειλιών του. Όλα βαραίνουν. Μια άγκυρα κρέμεται από το μπαλκόνι μου και δεν κουνιέμαι μοίρα.

Κι ύστερα σκάει ένα κύμβαλο άνοιξης, ξεπετάγονται από παντού πέταλα και αρώματα. Κάποιος σπέρνει στο μαύρο μου παπαρούνες. Τραβά τα μάτια μου στον ήλιο.

στη Θ. για όσα τόσα κι άλλα τόσα που θα ρθούνε.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

(φώτο: Νίκος Χρυσικάκης)

Καμιά φορά εύχομαι να κρυβόμουν κάτω από το τραπέζι της σοφίτας σου. Καλογυαλισμένα τα γέλια σου, να τ' άρπαζα πριν πέσουν στο πάτωμα.
Ο πιο σιωπηρός χειμώνας. Ήχοι πληκτρολόγιου, συνεχόμενα κλικ τσαλακώνουν τη σιωπή. Ξένη στην ίδια μου την πόλη. Όλοι οι άλλοι γύρω να κινούνται σε χαριτωμένες πιρουέτες, αστρόσκονες και βεγγάλικα, κι εγώ βράχος μετέωρος, κουνώ μαντήλια. Μ' ενημερώνεις αλύπητα κι εσύ για τα ταξίδια σου, κι όσο μου απλώνεις τους χάρτες σου, τόσο νοιώθω να πετρώνονται οι ρίζες μου. Τόσο φοβάμαι μην μείνω έτσι στέρεη, έτσι μόνιμη εδώ, έτσι μόνη.
Σε ποιο σιφόνι ταγκίζει τώρα η αγάπη σου;
Κάθε μέρα, στους γνώριμους δρόμους. Η ποιήση είναι περιττή μπροστά σ' έναν ανάπηρο στην Πανεπιστημίου. Στα χαμένα του πόδια κρύβονται όλα τα γράμματα που δεν μου έστειλες.
Άλλες μέρες νομίζω βλέπω τα ρούχα μου σκισμένα. Κρέμονται σε κεραίες ταρατσών. Αθόρυβα, αιώνια εκεί σκαλωμένα. Κι εγώ, γυμνή, χυμένη σ' ένα γραφείο. Σκόνες, σάπια λόγια μπαίνουν μέσα μου, γεμίζω οργή, τα διώχνω μα αυτά ορμάνε μέσα μου μανιασμένα, άσχημες φάτσες, ανάξιο ανθρωπάριο γύρω μου, απο μικρή ήξερα τί δεν ήθελα να γίνω, στόφα δημοσίου υπαλλήλου και ξυνισμένο ύφος. Ήξερα τί δεν ήθελα να γίνω αλλλά κι έτρεμα μη φτύσω τον εαυτό μου στο τέλος, μην γίνω εκείνα που μίσησα.

Διαβάστε περισσότερα »

"κι αν 2-3 φορές σε είπα αγάπη μου, χέσ'το."

illustration:Danny Allison

Διαβάστε περισσότερα »

(Κώστας Ντίος)

Σκούρο μπλέ το σεντόνι, κάτι κηλίδες αλατιού και στο στόμα κρεμασμένες χίλιες άγκυρες. Καράβι που βούλιαξα, μύριζε σκουριά, καβούρια τσίμπαγαν τα γόνατα, δεν ένοιωθα, σε ξένη θάλασσα πια, αλληνής η θάλασσα, αλληνής τα σκούρα μπλέ σεντόνια, το κύμα ανέβαινε ως στο κεφάλι κι έπειτα πάλι πίσω.

Πέρασαν δέκα μέρες έτσι, μ' έπινε η θάλασσα τα βράδια, και το πρωί -κρυφά- έβγαζα από πάνω μου τα φύκια.

Ξήλωνα τα παράσημα• τα λόγια σου που σάπισαν.

Διαβάστε περισσότερα »

Εκείνο το βλέμμα λάβα που μετά από καιρό γίνεται λάμα. Ποιο φεγγάρι γύρισε και είδα το άλλο πρόσωπό σου;

Μοιάζει αργά να φεύγει ο καιρός, φίδι που σέρνεται, μα κάποια στιγμή ορμά πάνω σου και σε δαγκώνει.
Μαύρα τα χείλη που μ' άφησες και μια σφαίρα να σφηνώνεται στο στέρνο. Μπαίνει το κρύο στα τοιχώματα και νοιώθω τη σιωπή να με στοιχειώνει.
Πάλευα να κρατηθώ απ΄τις λακούβες των χεριών σου και συ μ' έσπρωχνες.

Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη. Δίπολα άρρεν και θύλη, άλλα πρίσματα ο καθείς, στριμώχνομαι στο πρίσμα σου και η αδιαφορία σου με τσιγκλάει. Σύνοψις: πίκρα, γένους θυληκού.
Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη.
Κάποτε πέφτεις και ματώνεις.

-ο τίτλος είναι λόγια απ' την θεατρική παράσταση και το βιβλίο "Ο κ. Επισκοπάκης"-

Διαβάστε περισσότερα »

"Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω. Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα ή θάνατο;
Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω. Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα. Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος. Σαν το δικό μας θάνατο.
Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια βολεμένοι στα παλιά προνόμια.
Μ' έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.
Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο."

Το ταξίδι των μάγων-Thomas Elliot-Ερμηνία: Δημήτρης Χορν

Διαβάστε περισσότερα »

Γέμισε ο κόσμος μου ξένους.
Κατεβαίνω άτσαλα στα εντόσθια της Ομόνοιας. Κίτρινες, βρώμικες πλάκες. Προς Κηφισσιά. Στάση αναμονής μου πάντα μπροστά στο υπόγειο περίπτερο. Πάντα μπροστά στο κρεμασμένο Οδός Πανός. Πάντα μπροστά στα μελαγχολικά μάτια της Μαλβίνας. Κανένα γκλος εξώφυλλο δεν συγκρίνεται μ' εκείνη τη λάμψη της. Τη νοιώθω τέτοιες μέρες να δακρύζει.
Με φοβίζει η αμίλητη οργή μου. Μηχανισμός σε λανθάνουσα κατάσταση. Οργή που κρέμεται βουβά σαν το περιοδικό απ' το περίπτερο. Με φοβάμαι μην μπω μια μέρα στο τρένο κι αρχίζω να ουρλιάζω. Μπουκώνει η τηλεόραση, μπουκώνει το ράδιο απο γνώμες. Αυτή η δημοκρατία έχει γεμίσει βροντώδεις γνώμες και άναρθρες πράξεις. Σιχαμένα στόματα ανοιγοκλείνουν, θεόρατα μπαλόνια που σου κλέβουν τον αέρα, και δεν έχεις άλλο αέρα. Δε θέλω άλλες γνώμες. Μπήγονται στ' αυτιά σου, σε ματώνουν. Δε θέλω άλλα παράθυρα. Βρίζω το γυαλί της τηλεόρασής μου. “Αχρείοι”.
Γέμισε ο κόσμος μου ξένους. Τους κοιτώ με απάθεια, με κοιτάνε με απάθεια.
Μα εγώ, κάθε βράδυ, ταξιδεύω στην πόλη σου. Σέρνομαι κάτω απ' το πάπλωμα σου όσο εσύ τρέχεις σε γάργαρο ύπνο. Πόδι με πόδι μπλέκεται. Και κεί με βρίσκω: λιγότερη ξένη.

Διαβάστε περισσότερα »

_______________________________________________________

"Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά μέσα του ο άνθρωπος για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος, οικογένεια..."

Μ. Χατζιδάκις

Διαβάστε περισσότερα »

(foto: Vladimir Clavijo)

Τη στιγμή που μ' είπες “ψυχή μου”, ο κόσμος σείστηκε.
Κατολισθήσεις βράχων από τ' άσχημα βουνά που χα μαζέψει. Στη χαρά σου πάνω είναι ευτυχία μου η μή γραφή. Η ανάγκη να μην αποτυπώσω τίποτα. Νερό.
Μετά πάλι κάπου χάνεσαι. Τσακισμένα διαδικτυακά καλώδια, κομμένα τραγούδια, πηγάδι απο παράπονο ο λαιμός μου, μπουκωμένες σιωπές τα τηλέφωνα.
Ο έρωτας λαχτάρα, κούνια μπέλα.
Κεί που μ' αφήνεις άλογο περήφανο, μια λανθασμένη εξίσωση και πάλι κουτάβι στη βροχή.

Διαβάστε περισσότερα »

Σα σταφύλι, μικρές στιγμές, νοιώθω μια άγνωρη ευτυχία, παρανάλωμα η ψυχή, δε μου τσαλαπάς το όνειρο κι αυτό αρκεί στα μίλια πέρα που είσαι. Σιχαίνομαι το λυρισμό μα σα μιλάω για σένα γίνομαι σελίδα βίπερ. Ροζ και χιλιοδιαβασμένη.
Κάτι αόριστο ζέχνει στην πόλη. Αργεί αργεί πολύ ο καιρός να φύγει, ούτε ένα ουσιαστικό στα τραγούδια, δεν έχω ούτε μία σιγουριά για να πιαστώ, κάτι που να ξορκίζει τους φόβους. Μού λείπουνε τα χέρια σου στο σώμα μου, ξεγελιέμαι μπροστά στην τηλεόραση, στη δουλειά μαθαίνω να κάνω πιο ψεύτικο τον κόσμο. Μέρες με καφέδες, θέλω να σπρώξω τις ώρες, ν' ακούσω τα γέλια μας ξανά, βράδια με διαδικτυακές σιωπές και τα σ' αγαπώ στα greeklish. Πως θα σ' ευχαριστήσω κάποτε -ψάχνω να βρω τις λέξεις. Ήρθες την ώρα που μάτωνα. Μικροσκόπιο πάνω από την κάθε μας στιγμή, μην θυμηθώ κανένα βλέμμα καμιά κουβέντα παραπάνω, το κρεβάτι σινεμασκόπ μνήμης. Δεν περνά ο καιρός, σεργιανάω στις στοές, τσιγάρο κι άλλο τσιγάρο. Επικεντρώνομαι στον έξω κόσμο.
Με προσπερνάνε μικρές αφίσες, αφίσες άτσαλες. Ράστερ και διχρωμίες για οικονομία μα κάπου στην τοση βιασύνη η πληροφορία χάνεται, βουλιάζει στο σιφόνι, την Ομόνοια.
Και μένεις ατάραχος, άοσμος κι ανεπηρρέαστος.
Κι ο έξω κόσμος, λοιπόν, τραγικά απαράλλαχτος.

(φώτο: H. C. Bresson)

Διαβάστε περισσότερα »

Μωβ, πηχτό υγρό, των 8 παρά πλανιέται στη πόλη και ρουφά ήχους.
Καμιά φορά κι ανθρώπους. Λείπεις.
Πάει ένας μήνας που 'φυγες κι έχω γεράσει 2 χρόνια.
Κι είναι κι αυτή η παράνοια, ένα βλέμμα και όλος ο κόσμος λιώνει. Είναι που προσπαθώ να μη βλέπω άδεια την Κηφισσίας, αδεια τα γράμματα, άδεια τα βιβλία. Γδαρμένα τα μέσα μου, κάτι στεγνό στο φάρυγγα, σαν να κατάπια συρματόπλεγμα. Κι αν δεν ήταν εκείνη η αποφασιστικότητά σου για το μαζί, εγώ -να- θα χα λυγίσει.
Σπάει τσιμέντο η θλίψη του Άντονυ, και πόσο μου λείπεις, τόσο• που φοβάμαι μην ερωτευτώ την απουσία σου
από ερημιά και μόνο.

Διαβάστε περισσότερα »

Τα βράδια ο τοίχος βγάζει χέρια.

Άλλοτε παίρνουν την βολική μορφή σου, κι άλλοτε με πνίγουν.
Κάποιες μέρες είσαι τόσο εδώ, κι άλλες μίλια πέρα που γκρεμίζουν φιλιά και βλέματα.

"...μουλιασμένος με λαγνείας οράματα, περπατώ στης Αθήνας τα κράσπεδα"
Γ. Ιωάννου

Διαβάστε περισσότερα »

"Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που χαμογελάνε πολύ,Αντόνιο. Χαμογελούν πολύ αυτοί που έχουν υποφέρει πολύ. Είναι ένας τρόπος να κρύβεσαι κι ένας τρόπος για να ξεχνιέσαι. Εμείς που γελάμε πολύ είναι γιατί έχουμε γνωρίσει τον πόνο. Κανείς δεν είναι τόσο ευτυχισμένος όσο αυτός που έχει υποφέρει, γιατί έχει νοιώσει το βάρος του αέρα και γνωρίζει πως σε κάθε λεπτό υπάρχει η πιθανότητα ενός τέλους. Μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος μπορεί να αναποδογυρίσει και η μπάλα της γης να πέσει πάνω σου,και τότε τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν. Γι'αυτό υπάρχουν χαμόγελα του πριν και χαμόγελα του μετά. Υπήρχε ένα χαμόγελο πριν πεθάνει η μητέρα μου κι ένα μετά[...]"

Θλιμμένοι Εραστές-Εουχένια Ρίκο

Διαβάστε περισσότερα »

Πέφτω στο κρεβάτι και στάζει απο πάνω μου η μυρωδιά σου. Απλώνεται στα μάρμαρα, πιτσιλιές στον τοίχο, παντού, παντού εσύ. Στη γωνιά το φευγιό σου και μπροστά μας χίλια φιλιά, αγκάθινα φιλιά. Πέφτω στο κρεβάτι με το πηγούνι κόκκινο. Αγκαθάκια τα γένια σου, μοσχοκάρφια στα χείλια μου. Μπορντό κηλίδες, παπαρούνες στο λαιμό. Κι ύστερα, οι ράγες τρίζουν, κάνει κρύο, μια αγκαλιά κι άλλη αγκαλιά, όλα καλά, θα δεις όλα καλά θα πάνε, δε μιλάω, παραδίνομαι, στα δυο σου χέρια πλάθω σημαινόμενα, χίλιες αφορμές, χάνω τις λέξεις, εδώ εμείς σφιχτά, λιώνω στα χέρια σου, δυο μέρες, κι ύστερα τι, εμείς σφιχτά.
Χίλια αγκάθινα φιλιά.
Χιλια τρένα ανύποπτα να βγαίνουν στον Πειραιά.

"Κάποιος άλλος φόραγε και μ' έκανε συντρίμμι

τ' άρωμά σου κι έφυγα χλωμή"

Διαβάστε περισσότερα »

Χρώματα καλοκαιριού: μπλε και μαύρο. Σα θάλασσα Σαντορίνης. Ένας βυθός κατράμι και κάτι νερά κρύσταλλα. Δέλεαρ και τρόμος μαζί.
Βλέπω τις λέξεις να στέκονται αναποφάσιστα πάνω σε κλωστές. Οικειοθελώς γκρεμίζονται. Γιατί η σιωπή έχει καμιά φορά καλύτερο δρόμο. Σφάζονται οι πιο ωραίες εικόνες πάνω σε μια άθλια παρομοίωση.
Αμμόλοφοι από πανεπιστήμια μέσα στο μυαλό μου. Όσο τα τρεχαντήρια τρομπάρουν ηλίθιο άγχος τα πνευμόνια μου, ο ήλιος αποτυπώνεται ανέμελα στην πλάτη μου. Παραδίνομαι αμαχητί και βγαίνω κατακόκκινη.
Ξάφνου τσιρίδες παιδιών στ’ αυτιά μου. Οδυρμοί πάνω σε σπασμένα κουβαδάκια κι αιτήματα για καινούργια. Πώς να σουνα εσύ μικρός. Τι πάω και σκέφτομαι πάλι. Τώρα που φεύγεις. Φεύγεις. Ήσουν παρένθεση που μ’ έκανε να νοιώσω.
Σκέτο να νοιώσω.
Νευρικά βουτάω τα δάχτυλα στην άμμο, γεμίζουν χαλίκια τα νύχια.
Από πού να πιαστώ;

Διαβάστε περισσότερα »

Πως με πηγαινοφέρνεις από την τήξη στη πήξη, μυστήρια πράματα, θα πρεπε όλο να λιώνω μες στο καύσωνα μα μια κουβέντα σου με κάνει σχήμα στέρεο με αιχμηρές γωνίες. Τσαντίλα μέσα μου κι ο ήλιος πρόκα. Δυο μαύρα μάτια μες στα δικά μου, μαύρο στο μαύρο, στιγμιαία βγαίνει κόκκινο, στιγμιαία γελάω, φεύγει ο λίβας, θάλασσα μπρος μου κι εγώ να επιπλέω.

Στιγμιαία αφρόκυμα κι έπειτα πάλι κάτω.

Σκονισμένο Vectra, οι γειτονιές στη Νέα Ιωνία, ένα φανάρι, κι άλλο φανάρι. Χίλια φανάρια που άφησες αφίλητα, τώρα δεν, κοίτα από δω, να το σπίτι μου, ένα σεντόνι που ανεμίζει το κρεβάτι μου, βαρύδι η σιωπή άμα δε ξέρει να μιλιέται. Καλό βράδυ, μου λες, κάτι περιμένεις, θες, μ' αργά πολύ αργά.

Μέρα μετά και σκαρφαλώνω στη Κυψέλη, χιλιάδες εκρήξεις στην άσφαλτο, τσιρίζει η ζέστη στα κάγκελα, κι εγώ που πάντα ήξερα τί αισθάνομαι, πώς με ζαλίζει τούτο το καλοκαίρι, εκκρεμές η μοναξιά και το λίγο μας, λιώνει το λίγο στους υπόνομους, λιώνει στα δάχτυλα βανίλια με βύσσινο, πώς με κουράζει το λίγο μας, του ανθρώπου το λίγο και παράλογο.

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

Τα γέλια του, αστρόσκονη και μέλι φοινικιάς στα δάχτυλά μου. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Να δεις πώς με μπαγλάρωσε ο έρωτας και δεν σώζομαι. Γέλια κελαρυστά τρέχουνε μέσα μου κι ύστερα μια μαύρη σκέψη και πέφτω στον Καιάδα. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Μύρτιλο και ζέστη πριονίδι πάνω στον καναπέ. Θυμάμαι λόγια του και δροσιά Σεπτέμβρη με τυλίγει. Μπολιάζει τις πληγές με βάμμα ιωδίου. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Αλλάζω χρώματα και πάλι πίσω στη ματζέντα.

Θέλω. Απόγεμα σε νησί και μεις ν’ ακούμε ραδιόφωνο. Να χάσκει μπρος η θάλασσα και μια σιωπή σα στέρεη ευτυχία.
Θα δεις πώς μια στιγμή κουμπώνει ένα ολόκληρο απόγεμα και δε θα ψάχνεις τίποτ’ άλλο.

Διαβάστε περισσότερα »

(photo: Melissa Nucera)

Ελλείψεις φεγγαριών πάνω από πισίνες. Μαστίχα στο ποτήρι. Θέλω να μάθω να σέβομαι τη στιγμή. Να μην τη νοθεύω με σκουριά και ξένα χέρια. Ίσως η προδοσία θα πρεπε να γράφεται με ωμέγα έτσι που αγκυλώνεται πάνω μου. Η αγάπη σου, ένας διακόπτης, on-off. Πυκνό σκοτάδι κι ούτε μια σπίθα. Και είναι και τ’ άλλα τα λυπημένα. Ένα βλέμμα σε μισώ και στην ψυχή να τσουρουφλίζει η πίκρα. Με κοιτάνε στα μάτια νέα μάτια. Κάτι περιμένουν, ανοίγω χέρια, δίνω, κερνάω, δε με νοιάζει. Θέματα, πολλά θέματα να λύσεις, κι η ψυχή μπουρδέλο μετά τη φθορά. Σαν ένα η πόλις εάλω.

Γελάνε οι άλλοι στην πισίνα, πράσινο νερό και μια ασημιά βούλα σε ελλειπτική πορεία.

Τις μέρες μου, ανεβοκατεβαίνω την Κηφισίας αργά και ράθυμα. Κλεψύδρα που μετρά έναν έναν τους κόκκους της. Έγνοια μου, τα κόκκινα φώτα του μπροστινού. Λέω, καμιά φορά λίγο το άσπρο μου να πέσει πάνω στο κόκκινο, να γίνουν όλα ροζ. Μετά η μουσική συνοδηγός και τα μέσα μου αμμουδιά καθαρή. Θυμάμαι λόγια της Μαλβίνας, θυμάμαι κι άλλα λόγια άλλων που διάβασα. Έτσι συμβαίνει. Θυμάσαι το σωστό λόγο μετά τις λάθος πράξεις. Τα λάθος χέρια. Τα ξένα χέρια.

"Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς."

Κική Δημουλά

(στην Έφη, σαν ευχαριστώ)

Διαβάστε περισσότερα »

Τα βράδια καλοκαιριού, οι απέναντι σβήνουν κι ανάβουν διαδοχικά τσιγάρα στο μπαλκόνι της παλιάς πολυκατοικίας. Σα σύνθημα. Σα φοβισμένη πλώρη καραβιού που χάσκει μες στη θάλασσα. Οι απέναντι ανοιγοκλείνουν στόματα. Λόγια ανάλαφρα ξεπετάγονται απ’ τα χείλια. Μπαλόνια τα χάχανα. Δροσιά. Κι εγώ, η απέναντι των απέναντι, με σκέψεις άγκυρες να κρέμονται απ’ τα χείλια. Ακίνητη. Σα μαύρος βράχος. Μαγνήτης των ανήξερων.

Το χειμώνα κουλουριαζόμαστε κάτω απ’ την ίδια κουβέρτα. Τα καλοκαίρια σπάμε τα τραγούδια στα δυο. Το μισό δικό μου, τ’ άλλο δικό σου. Να χωρέσουμε κι οι δυο στην ίδια αλήθεια. Πάρε το Γράμμα του Μάλαμα. Πιάνομαι εγώ απ’ την δεύτερη στροφή, κι εσύ απ’ την τέταρτη. Μοιραία, θα συναντηθούμε στο ρεφρέν. Μ’ αίμα και ξερό σάλιο.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να θρηνήσω δίχως να γίνουν οι λέξεις πλαστικές. Φτηνές. Μου ξεκλήρισε τ' αλφάβητο αυτό που νοιώθω.

Το καινούργια σαββατόβραδα, τα δίχως εμάς, πλέουν σε κίτρινες τεκίλες. Δαγκώνεις το λεμόνι κι είναι πιο γλυκό κι από κείνο που πικρίζει μέσα σου. Βουλιάζει κι άλλο η νύχτα σε ξένες ντόπες. Βρίσκεσαι σε ένα Γκάζι πηγμένο απ’ ανάσες κι ατελέσφορες ελπίδες. Λυγίζεις σε κάθε καλή κουβέντα. Μεθάς. "Κι άλλο, κι άλλο". Ψευδαίσθηση δύναμης κι οι φόβοι τιμωρία.

Πώς μοιάζει η ήττα μας για νίκη.

Διαβάστε περισσότερα »

(jib peter)

(διάσπαρτα Νο. 1)

Κρυσταλλώνομαι πάνω απ’ το τηλέφωνο. Δοσοληψίες μηνυμάτων κι η σιωπή να στάζει. Πίξελ να πέφτουν να τσακίζονται. Η αγάπη απαιτεί απώλειες. Να ξέρεις να χάνεις. Εγωισμούς και μανιέρες.

Τελεία.

Στο γραφείο με διπλαρώνει ένας εκτυπωτής κι ένας σκληρός δίσκος. Ξεκομμένη ακούσια, ύστερα ηθελημένα, και μετά πάλι ακούσια, δε βαριέσαι, έτσι πάει το παιχνίδι της ζωής. Λανθασμένοι χρόνοι σε λάθος αντιδράσεις. Κι όταν όλα φαίνονται σωστά, να λείπει το συναίσθημα. Ο κυνισμός είναι άμυνα για τους βαθειά ρομαντικούς.

Τελεία.

Κατεβαίνεις προς τη θάλασσα και το ραδιόφωνο να κάνει λόγο για καράβια στου Πειραιά τη μπούκα. Να έβαζες σ’ ένα τη ψυχή σου, "φύγε", να της πεις, "κάνε το ταξίδι κι έλα ήρεμη", μα μετά σε τρομοκρατεί η ιδέα ενός άδειου ρεζερβουάρ, πάει η έμπνευση, ναυάγησε, σκάει τ' όνειρο. Το μέλλον της ζοφέριας αριστοτεχνικά απλωμένο μπρος σου. Κι εσύ εναγωνίως και απελπισμένα με μάτια να σκανάρουν βενζινάδικα κι οι ρόδες όλο να πεινάνε. Η ποίηση χωράει στριμωχτά σαν σε μπολιάζουν με τρομοκρατία. Τρίτος παγκόσμιος, "κέρασέ με ένα μπτιτόνι", θα λέμε σε λίγο."Μη γελάς, με πράματα που δεν υπάρχουν μη γελάς." Φοβάμαι.

Μου λες να δω τις ομορφιές του κόσμου. Μόνο με τα μάτια σου, καλό μου.

Διαβάστε περισσότερα »

Μπρούμυτα τ’ απογέματα της άνοιξης,
ακούω μες στις αρτηρίες μου
κάποιον
να περπατά βαριά και ράθυμα.
Καπνίζει ασταμάτητα.
Μπουκώνει τα σωθικά με άρνηση.
Με ξεκουφαίνουν τα βήματά του.
Αναλύει τις σκέψεις μου,
υποδιαιρεί τα κλάματά μου,
κάθε βήμα του είναι μια αναβολή μου.
Στο τέλος,
είναι τόσο βαριά
τα πατήματά του,
βουνά οι γόπες του,
που και
να θέλω να σηκωθώ,
δεν τα καταφέρνω.

(φώτο: Γιώργος Βογιατζάκης)

Διαβάστε περισσότερα »

(Kurt Hasley)

Ένα γραφείο με ρουφάει και πάνω στο οκτάωρο φτύνει τα κουκούτσια μου.

Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακή των Βαίων

Μια άνοιξη που σφαδάζει πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Ήλιος που δαγκώνει μάτια. Μάτια που δαγκώνουν άλλα μάτια. Κανείς δε βγαίνει ζωντανός από τα ντέρτια του καιρού. Αίματα σιγοβράζουν κάτω από το χώμα. Κάποια στιγμή η φλέβα σπάει και γεμίζει ο τόπος παπαρούνες.
Στα στενά της Κυψέλης, μπλέκομαι στις λαϊκές, πάω να παρκάρω και μια γιαγιά σαν τρόφιμος ψυχιατρείου με κοιτάει παραπονεμένα. Τρομάζω και φεύγω. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω με το κομμάτι της βοήθειας. Γι αυτό.
Η Τάνια πάνω στη σκηνή των Εξαρχείων γδέρνει μπράτσα και αισθήματα. Φεύγεις με την πληγή ορθάνοιχτη. Ύστερα έρχονται μ’ ένα ποδήλατο τα καινούργια τραγούδια της Βιτάλη, και βιβλία κι άλλα βιβλία. Το «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Χαριτόπουλου δε μ’ έμαθε να ‘μαι λιγότερο βλάκας. Απλά μ’ έπεισε πως ο γραφών του νομίζει ότι είναι έξυπνος. Θυμάμαι τη Μαλβίνα να λέει πως προτιμά να είναι βλάκας κι αφελής στις σχέσεις της, όχι εξυπνάδες, όχι πονηριές, όχι συμπλέγματα σκέψεων. Βλάκας: να αφήνεις το λάθος να σκάει μπρος σου σα βεγγαλικό και να συγχωρείς γενναιόδωρα. Θέλω να φτάσω έξυπνα σ’ εκείνη τη μαλβινίστικη βλακεία.
Θυμάμαι κάτι θλιμμένες Κυριακές των Βαΐων, τότε που όλοι οι μήνες αφήνιαζαν σα Μεγάλες Παρασκευές με μωβ σύγνεφα. Τότε που έψαχνα το θέμα μαζί σου, σα σκύλος γύρω από την ουρά του. Βλακωδώς.

Τώρα κολλάω στον στίχο που καθορίζει πως η αγάπη θέλει όλο το αίμα.

Τι γίνεται άμα πας από αφαίμαξη όμως;

foto: Harley V W'

Διαβάστε περισσότερα »

Με ξύπνησε η Αρβανιτάκη του αποπάνω. Τα βαριά βραχιόλια έπεσαν τόσο εκκωφαντικά στο πάτωμα που τρόμαξε ο σκύλος ο Μορφέας κι έτρεξε προς την εξώπορτα με την ουρά στα σκέλια. Θα πρεπε να κοιμόμουν αιώνες. Εικόνες με πράσινα γυαλιά αντί για δόντια, συμπλέγματα σκέψεων κι αμάξια να φουσκώνουν από λυγμούς. Ύστερα ερχόταν μια κυριούλα λέγοντας πως μοιάζω με τη Sarah Kay, αντέτεινα πεισματικά τη Μαφάλντα, μα μετά πάλι βλέφαρα βαριά σα βραχιόλια. Τις τελευταίες μέρες το αντιποιητικό μού χτυπά την πόρτα. Η κοινοτυπία είναι κοινός τόπος για όλους. Τόσο κοινός, που λάκκος κι έπεσα. Η πρωτοτυπία απαιτεί ευστροφία, κι εγώ με βρίσκω και με χάνω σε αναλαμπές. Ο υπόλοιπος καιρός περνά μέσα από τα δάχτυλά μου δίχως να μπορώ τίποτα να συγκρατήσω. Δε θέλω τίποτα να συγκρατήσω. Τα απογέματα διαδέχονται το ένα το άλλο σαν φέτες πορτοκάλι. Δροσιά και κάτι οξύ να τρυπά τη γλώσσα.

Απ’ το ραδιόφωνο μπουκάρουν σημαινόμενα, ξεκλειδώνουν την εφηβεία και συ λυγίζεις στις πρώτες νότες. Δεν είναι η πεποίθηση πως τότε ήσουν καλύτερα. Απλά τότε ήσουν πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο. Τώρα απομακρύνεσαι και καμία άγκυρα δε σε τραβάει πίσω. Η αίσθηση να χάνεις τον εαυτό σου, να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο, κάτι ανιαρό, κάτι κοινό, κάτι αντιποιητικό, κάτι ψεύτικο.

Αλλάζεις ρούχα, μαλλιά, σώμα γυμνό. Σε βρίσκει το πρωί κι η νύχτα κρέμεται από πάνω σου. Θάβεις όλο και πιο βαθειά εκείνο το πλάσμα που ήσουν κάποτε.

Διαβάστε περισσότερα »

"παπαρούνα χαρωπή
παπαρούνα μυρωμένη

ο διαβάτης που προσμένει

άλλην δε ζητά να βρει"

Διαβάστε περισσότερα »