Έχω ένα μπαλόνι μέσα στο στόμα.

Εισπνέει κλεφτά λίγο απ' το οξυγόνο μου

και όλο φουσκώνει.

Δεν ξέρω πώς βρέθηκε να κάθεται πάνω στη γλώσσα μου.

Τα δόντια μου δεν τα φοβάται.

Μόνο φουσκώνει.

Και 'κείνο που αναρωτιέμαι

-σαν μ' εμποδίζει να μιλήσω-

είναι αν κάποια στιγμή 

με κάνει να πετάξω.

Ή μήπως θα με διαμελίσει;

Διαβάστε περισσότερα »

(foto: Daniel R Thompson)

Τελικά φτάνει μια στιγμή που κανείς αναρωτιέται "τί έχω κάνει;" και γι' αυτήν έφτασε εκείνη την ημέρα στο πρωϊνό, όταν η Άπλ, διαβάζοντας δυνατά το γράμμα, έφτασε σ' αυτήν την αναφορά στο φόρεμα λησμονώντας ότι δεν το ήθελε και ξέροντας μόνο ότι τώρα δε θα το φορούσε ποτέ, κουτρουβάλησε στα σκαλοπάτια μιας καινούργιας και μυστηριώδους οδύνης: τί έχω κάνει;

Η θάλασσα ρωτούσε το ίδιο, ζωηροί γλάροι επαναλάμβαναν τα λόγια της θάλασσας. Η ζωή, η περισσότερη, είναι τόσο βαρετή που δεν αξίζει να τη συζητάς, κι είναι βαρετή σ' όλες της ηλικίες. Όταν αλλάζουμε μάρκα τσιγάρων, μετακομίζουμε σε καινούργια γειτονιά, γινόμαστε συνδρομητές σε διαφορετική εφημερίδα, ερωτευόμαστε και ξε-ερωτευόμαστε, διαμαρτυρόμαστε με τρόπους επιφανειακούς και βαθιούς εναντίον της πεισματικά αδιάλυτης ανίας της καθημερινής ζωής. Ατυχώς, όλοι οι καθρέπτες είναι εξίσου επίβουλοι και, κάποια στιγμή σε κάθε περιπέτεια, καθρεπτίζουν το ίδιο κενόδοξο ανικανοποιήτο πρόσωπο, έτσι, όταν η Γκρέϊντι ρωτά "τί έχω κάνει;" στην πραγματικότητα εννοεί "τί κάνω;" όπως συμβαίνει συνήθως.

Καλοκαιρινό Ταξίδι - Τρούμαν Καπότε

Διαβάστε περισσότερα »

Εξ' αφορμής αυτού και με καλή διάθεση και πολύ ταλέντο ξεμύτισε τραγούδι:

CD: Απ' της Γης Το Μαξιλάρι

Στίχοι Τραγουδιού: Αναστασία Χατζηαποστολίδου

Μουσική: Δημήτρης Σίντος

Τραγούδι: Αναστασία Χατζηαποστολίδου

Διαβάστε περισσότερα »

Ξυπνάω και τσιγάρο σφινώνεται στα χείλια. Καφές κι οι τέντες να σπαράζουν σα ψάρι όλη νύχτα. Ξεπέτα ύπνος σε μπουνάτσα. Αμετανόητος αέρας χτυπά πάνω στα τζάμια και φεύγει μελανιασμένος.

Από το σιντάκι με τα Ερωτικά της Μοσχολιού λείπει το "Σε θέλω". Η καψούρα στο ζενίθ: Λιμάρω τις γωνίες μου να σιάξουν στις καμπύλες σου. Καψούρα στο αταίριαστο που δεν το θες μα σου βγαίνει. Κανένα βιβλίο δεν απαγαδιάζει τούτο το αίσθημα.

Όλα έξω από μένα, ανοικεία, και πάνω στις λέξεις του, έκανα τους αναγραμματισμούς. Ρήματα συνηρημένα και το σ' αγαπώ στο δίπορτο. Τραμπαλίζομαι για να σκεφτώ γυναικεία. Καταλήγω μουγκό παιδί, ανύμπορο στα όπλα γοητείας. Φωνάζω τις φίλες μου και κλαίω.

Μήνες τώρα, ξεροσφύρι αυτή η καψούρα, φτηνό ουσιαστικό, αλλά με φόβο πλευρίζεται ο έρωτας πια. Πλάγιες κρούσεις, φτηνές λέξεις, μειώνω τα αισθήματα, καλύτερα έτσι, καλύτερα ο πόνος πιθανής απώλειας να κόβεται στη μέση. Στο κινητό αποθηκευμένη φωτογραφία μας. Τα μάτια σου, σίγουρος κατακτητής κι εγώ δίπλα σου απαστράπτουσα νύφη, γυναίκα σίγουρη. Μια τέλεια,σίγουρη, πρόβα σχέσης. Τ' αγγίγματά μας είπαν περισσότερα απ' τις χιλιοειπωμένες φράσεις.

Γιατί μπροστά σου ξέχασα τη γραμματική μου, μεταλλάχτηκα σε μια τεράστια κλειδαριά κι ακόμα δεν συνήλθα. Πας να ανοίξεις και το κλειδί σπάει. Ανοίγω το στόμα, βγάζω φθόγγους και εσύ αδιαφορείς.

Μοσχολιού και Βιτάλη, λοιπόν, playlist τούτης της γιορτής. Με λες μυστήρια, παράξενη, κάτι μας τραβάει, κάτι μας απωθεί. Μου βγαίνει η επίκριση όταν δεν σε εκτιμάω. Ρεύμα σε χτυπάει και παίζεις μ' άλλες. Έρχεσαι γόης μετά, κάτι με ρωτάς, κι αμέσως το ενδιαφέρον σου χάνεται. Aπόμακρη εγώ. Το ψάρι που σπαρταράει κρύβεται καλά.

Δεν έχω θέλω, κι ούτε σε θέλω, αλλά δεν μπορώ το μακριά σου. Δεν νοιάζεσαι, το ξέρω, μα κι η εξυπνάδα δεν έχει θέση. Κάπου στην επανάληψη θα αρχίσεις να φθίνεις. Δεν τ' αξίζεις τόσα κιλά σκέψεις. Έτσι μού λένε. Εμμονή, σε αποκαλούν. Οι άλλοι. Μια σχέση με κενά αέρος.

Αλλά είναι μια ώρα πρωϊνή που αυτή η πόλη βρίσκει την αθωότητα της και συ ο πιο γλυκός άντρας του κόσμου.

Αφροσύγνεφα οι σκέψεις, δεν γίνομαι έρμαιο.

Είμαι η αντίφαση, είσαι το άπιαστο.

"Cause looking for heaven,

found the devil in me.

Looking for heaven, found the devil in me.

Well what the hell I'm gonna let it happen to me.

Shake it out, shake it out, shake it out, shake it out, ooh whoa

Shake it out, shake it out, shake it out, shake it out, ooh whoa

And it's hard to dance with a devil on your back..."

Διαβάστε περισσότερα »

"Να είχαμε μιαν άνοιξη."
"Μη γελάς.
Με πράγματα που δεν υπάρχουν
μη γελάς."
Κ.Δημουλά

Διαβάστε περισσότερα »

Τρίτη, 24 Μαϊου 2011

Ήθελα να γράψω για το θεατράλε της Άνοιξης στην Αθήνα. Σα νεκρανάσταση αυτή η πόλη ομορφαίνει, κάθε ταράτσα κι ένα αγιόκλημα κι ο δρόμος πήζει από λεμονανθούς. Η αντανάκλαση του ουρανού πάνω στο θερμοσίφωνα. Σαν πιστοποιητικό υγείας.

Τελικά, Άνοιξη δεν ήρθε. Έβαζες κοντομάνικο και σ' έκοβε η ψύχρα.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Μετά η Άνοιξη τσεκουρώθηκε από μόνη της, κι οι πεταλούδες άνοιξαν τα φερμουάρ και μπήκαν στα κουκούλια. Του χρόνου, καλύτερα, πιο στωικά. Παράλληλα με τον καιρό να τρέχει στους σωλήνες, άλλαζα δουλειές με άγρια ταχύτητα. Σα βίτσιο. Τί ξόδεμα! Πόσες πρώτες μέρες πέρασα σε διαφορετικά γραφεία. Ώρες να μασουλάς με συστολή αυτά που σου λένε. Να δείξεις το πειθήνιο πλάσμα, κι ας κουβαλάς μιαν αστραπή στο λαιμό. Ηλεκτρισμοί στα δάχτυλα μα συ πλασάρεις τη σεμνότητα. Δεν το θες, μα σου βγαίνει. Το μυαλό πριζώνεται να αποδείξει κι αυτά που δεν μπορεί. Είσαι junior και στην καρδιά χαϊβάνι. Δουλειές στο τζάμπα. Ο Μέγας Τζάμπας. Αιτήματα για multitasking projects και insights. Στον ύπνο σου πετάνε flyers και μπροσούρες. Άλλη γλώσσα. Παγιδευμένη στα trademark. Κυνηγάς ιδέες. Το ίσως καλή, ίσως σημαίνει πρόσληψη. Το βράδυ φτύνει φλέγμα τ' άγχος σου. Έριχνα ξυλιές στα λάθη μου, στην απειρία. Τέλος του μήνα, ξεζουμισμένη απ' τα δωδεκάωρα, τα μάτια γινόντουσαν πίξελ όταν σού λέγανε: “Δε θα συνεχίσουμε.”

Μαλάκες.

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Καταπίνω τα φανάρια στους δρόμους, ούτε ξέρω πού πηγαίνω. Οργή. Η Περσεφόνης μού μυρίζει ακόμα μπαρούτι κι ας βγαίνει ένα τεράστιο κύμα συναυλιανθρώπων από την Τεχνόπολη. Η Αθήνα χτυπά την ουρά της στο χώμα σα θυμωμένη γάτα. Εργοτάξιο φοβιστικών αισθημάτων. Ανοίγω τρύπες να ρίξω τα λόγια που άκουσα, αυτά που είδα. Φόνοι κι εκρήξεις πάνω στο λάθος.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Λευκωσία. Ένα πορτοκάλι κοντοστέκεται στον ουρανό. Πούθε εν να πας, να ρτω μαζί σου.

"Mας μαχαιρώνουν ήσυχα αυτά που πέρασαν για πάντα, είτε καλά ήταν είτε κακά. Προς τι να ταράσσουμε μια τέτοια "ησυχία"; Κάνω το μαχαίρι πένα και πορεύομαι, αλλιώs δεν βγαίνουν πουλιά, όπως θα έλεγε κι ο πατέραs μου.", Ζυράννα Ζατέλη

Διαβάστε περισσότερα »

Ξέρεις κάτι; Γράφεις ένα κείμενο για να νοιώσει καλα ποιος; Σβήνω και γράφω, αιματοχυσίες στους δρόμους, ήχοι άσφαιροι από στόματα κουστουμαρισμένων πολιτικών, αστυνομικοί παντού, τους αντιπαθώ και τους λυπάμαι, ζώα υπάρχουν σ' όλες τις δουλειές, όχι μόνο στις στολές, και συ που βρίζεις, πρόσεχε γιατί μπορεί να σού γυρίσει το μυαλό, πρόσεχε τι λές, θύμα και θύτης είναι ένα. Γράφεις για ν'αλλάξει τί; Μετανάστες φοβισμένοι, ανάγκη επιβίωσης με μαχαίρια στη χούφτα και στους πεζόδρομους πεταμένα πορτοφόλια. Βούλες βίας γεμίζουν όλο το χάρτη. Ποιος φταίει; Ξέρεις. Θα πεις: Οι μαλάκες. Το θέμα είναι: Αλλάζει κάτι; Ποιος απαγιαδιάζει το δικό σου φόβο; Ποιος αγκαλιάζει τους μετανάστες; Στους δρόμους χάσκουν ζογκλέρ κι ανάπηροι.

Ανήκω στη φοβισμένη γενιά. Κι ο φόβος δεν είναι μαγκιά, ούτε σύνεση. Τσιπάκια πριζώνουν τις φλέβες σου και συ αρρωσταίνεις. Γράφω για ν' αλλάξω τί; Γίνεται κάποιος καλύτερος; Θέλω αφαίμαξη του φόβου. Πρόσεχε τί γράφεις, η κάννη του όπλου είναι πάνω σου.

Μπήκε μια γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες, γραπωνότανε από τις φάτσες των αλλωνών, ήθελε να πιάσει κουβέντα, γύρισα απο την άλλη, δεν μ' αρέσουν τα πολλά πολλά μ' αγνώστους, βρήκε στόχο έναν παππούλη κι άρχισε την πάρλα για την κρίση. Τα νοσοκομεία έλεγε είναι φίσκα στους 30άρηδες, τ' αγχος κόβει γόνατα και ράβει στόματα. “Κατακλύζεσαι με φόβο, χτυπά ένα κουδούνι και τρέμεις.” Η τρέλλα της μ' έπεισε πώς έλεγε αλήθεια.

Να γράψω και τ'άλλα ή θα μιζεριάσουμε, μωρό μου; Σε μαγαρίζουν. Ανοίγετε μαζί μια τρύπα και κάθε μέρα μπαινοβγαίνουν σα σκύλοι. Οι Ειδήσεις. Θέλω να βρίσω. Αντ' αυτού καπνίζω. Καταπίνω τα σιχτίρια για να είμαι ευγενική. Η επανάσταση είναι μέσα σου. Κι ας την ψάχνω ακόμα εγώ.

Εν κατακλείδι. Η ζωή είναι κωμωδία απο μακρυά, είπε ο Σαρλό και κούνησε κυκλικά το μπαστούνι του. Σκαλίζω στα μούτρα μου ένα χαμόγελο και ποτίζω με κολλύριο χαράς τα μάτια. Κι ας φοβάμαι.

Σε όλες τις φωτογραφίες βγαίνω χαρούμενη. Μέσα το χάσμα.

Ένας τεράστιος γκρεμός για να ρίχνω τις βόμβες.

Υ.Γ. ... Καλή έναρξη και ωραίες δημιουργίες στα παιδιά του Parapera Market

Διαβάστε περισσότερα »