κι ύστερα φεύγω..με αυτόματο πιλότο

(εξαιρετικό κάδρο από την isl_gr)

Μπήκε η θάλασσα στο Ηρώδειο τη μέρα εκείνη. Σκάσαν τα κύματα στα μάρμαρα κι εκείνα αιφνιδιάστηκαν. Αλμύρα που πιτσίλισε ως και το τελευταίο διάζωμα. Άνοιξε το στόμα της η Ρίτα και μπούκαραν νερά από τις πύλες. Χίλια καβούρια περπάτησαν ανάμεσα στα πόδια μας. Σα βράδυ σε προκυμαία πλοίου που τ’αλάτι κολλάει ερωτευμένο στο μπράτσο σου. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική με κάποιες φωνές ή είναι τόσα πολλά τα σημαινόμενα που κουβαλάνε.
Για μένα.


Μετά έκλεισα τα κεφάλαια. Σεισμοί μέσα μου και έδιωξα εκείνα που χωλαίνουν. Ψάχνω με τί να παρομοιάσω αυτήν την αλλαγή. Με τί να παραλληλίσω ετούτη τη φυγή. Όχι φυγή. Ταξίδι. Θα ξεψυχήσει το καλοκαίρι κι ο Σεπτέμβρης θα ροδίσει σ’ άλλη πόλη, σ’ άλλη χώρα κι η παπαρούνα θα προχωρά σε γαλλικά πλακόστρωτα, γκλιν γκλαν τα τακουνάκια δίπλα στο ποτάμι.



(Το θαλασσόσπιτο κλείνει 4 χρόνια, είναι ανάγκη και χαρά να ευχαριστήσω εκείνους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τούτες τις γραμμές. Όταν τα πράματα θα μπουν σε μια σειρά, θα γράφω συχνότερα και καλύτερα, το υπόσχομαι, je le promets. )

"κάπως σαν αστείο"

Σνιφάρεις την άσπρη γραμμή του νεκροταφείου, το τρένο βασανίζεται πάνω στις ράγες, σταθμός και μετά παύση και μετά πάλι σταθμός. Ορδές ανθρώπων μπαινοβγαίνουν στις λαμαρίνες. Μυρωδιά ιδρώτα και ληγμένα αρώματα. Χίλιες ζωές στα βαγόνια, δεν με νοιάζει τί σκέφτεται ο καθένας τους. Ακούω μοναχά πόσο βαριά αναπνέουν. Κάθε ανάσα και βαρίδι. Τόσα πολλά βαρίδια που το τρένο βυθίστηκε στα μεσοδιαστήματα. “Γρήγορα, τα παράθυρα, θα πεθάνουμε εδω μέσα”. Το τρένο κυλά ξανά.
Νομίζω πως οι λέξεις μετατοπίστηκαν. Ευτυχείς εκείνοι που μπορούν να χρησιμοποιούν τις ίδιες και ίδιες λέξεις συνέχεια. Μάταια ματώνεις να βρείς κάτι πρωτότυπο. Κάνω προσπάθειες να με βρω στα πράματα που με ήξερα. Αγγίζω σελίδες, βιβλία. Παρηγοριέμαι πως αν μια τέχνη σε δέσει, δύσκολα την προδίδεις με μια άλλη. Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση. Ή το ανάποδο. Σίγουρα, δεν καταπιάνεσαι εύκολα με πολλές τέχνες. Δικαιολογίες αμάσητες. Ο χρόνος συστέλλεται. Σφίνα ο Ιούνης, με βρήκε σε μάρμαρα να κολλάω χαρτόνια και ετοιμασίες πτυχίου. Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα. Πτυχίο και τώρα τι; Ο χρόνος ξαφνικά διαστέλλεται. Βιαστικοί απολογισμοί. Κατάρα δυο στιμές που γαντζώθηκαν μέσα μου και δεν αυτοκτονούν. Έρχονται χείλια αλλουνού, γραμμές αλλιώτικες και ξένες, εξακοντίζονται φιλήδονα μα βρίσκουν τοίχο. Φεύγω τρομαγμένη. Είναι που περπάτησες βαριά μέσα μου, κι όλα τα βήματα με βγάζαν στα δικά σου.
Η ζωή τρέχει σαν το τρένο. Ήσουν ένας σταθμός, μετά παύση νεκρική κι ανάσες βαρίδια και μετά πάλι κυλά αγκομαχώντας περήφανα. Κάποτε θα με βγάλει στον Πειραιά.
Τώρα, εκρήξεις γιασεμιού, βράδια κοιτώντας τριγύρω πολυκατοικίες, συνωμότες όλοι στις ζωές των άλλων.

Σώπα και·
ένα καλοκαίρι ροδάκινο κρέμεται απ'το μπαλκόνι σου.

η φώτο από εδώ

"and everything you know is not enough to survive!...the stupid, the proud"

Ντόπες νικοτίνης και άγχους. Ξεχειλίζουν οι σκέψεις και τα πρέπει. Κολλάνε στις κυλιόμενες της Ομόνοιας, πασσαλείβονται οι περαστικοι και με κοιτάνε αγριεμένα. Η Σόλωνος ασανσέρ, πάντα κάτι ξεχνάω και όλο γυρίζω πίσω, αφίσες για ευρωεκλογές κολλημένες άσχημα πανω από τα δεκεμβριανά συνθήματα, η πόλη ζέχνει λησμονιά κι απελπισία.
Κοιτάζω κάτι σημαδάκια στο Βορρά, διαθλώνται και συστέλλονται εναλλάξ. Κούνια μπέλα οι φόβοι και η ελπίδα. Πνίγομαι και σκάω αφρόψαρο μετά. Θα θελα μετά απο καιρό να λέω τότε ήμουν πολύ λυπημένη μα μετά όλα άλλαξαν. Με διαβάζω τόσο εγωκεντρική σαν να κόλλησε βδέλλα η μιζέρια πάνω μου. Η απαράμμιλη ικανότητα του ανθρώπου που διαρκώς αυτοαναιρεί τη λύπη του και τη χαρά του. Ευτυχία τα σημαινόμενα που δεν είναι βαρίδια πια.

Θέλω μέρες με νερά κρύσταλλα και μουσικές που σκιρτούν σαν έφηβη 17 χρονών.

photo:Graig Persel

"να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν και να γίνουν παραισθήσεις...

..κι όλα ωραία!
Εδώ στη πόλη εχουμε γίνει μια παρέα
που δε μιλάμε,
πληκτρολογούμε
να μαθαίνουμε
τα νέα"

"en la brisa o en la flor esperando tu regreso y puede ser"

Γκρεμισμένες γέφυρες οι σκέψεις μου. Ανοίγω μια πρόταση και αρχίζει η κατολίσθηση.

Χαρτούρα στα χέρια μου, ετοιμασίες, η πυξίδα δείχνει βορρά, επι πτυχίο και μεταφράσεις γαλλικών. Καρσιλαμάδες σε μωσαϊκά της Φιλαδέλφειας, χοροί για μαύρα μάτια, έχω αλλάξει τόσο πολύ που οι άλλοι ψάχνουν σημάδια της άλλης κοπέλας, της παλιάς.
Δηλώνω στο ταβάνι μου πως δεν θέλω άλλα δράματα, ας ήμουν μια κόκκινη παπαρούνα που σκόρπιζε -Μάη μήνα- άηχα και ήρεμα πάνω από ταράτσες πολυκατοικιών.
Σταυρώνω τα τακούνια μου, νωχελικά ορκίζομαι πως δεν υπήρξες. Η μνήμη μου όμως δελεάζεται απ' όλα εκείνα που δεν ζήσαμε. Κολλάει μέλι στο γρανάζι της ληθης κι ύστερα αλάτια που ρθες για να φύγεις. Διαρκής ολίσθηση από τις μεγαλοστομίες μου. Κι έτσι πάνω στον όρκο της γυναίκας που ξέχασε, το παιδάκι που του κλέψαν το μπαλόνι νικάει θριαμβευτικά. Έρωτας που κάνει κρότο και πιάνει χώρο κι ας χτυπάει μέσα μου η περηφάνια του ανθρώπου που κλειδώνει ό,τι πραγματικά τον πονά.

Δεν φταις εσύ. Με μια καρφίτσα με τρύπησες και χύθηκε όλο το ποτάμι απο μέσα μου.
Κουτή, κουτή παπαρούνα.

(φώτο:Μαριάννα Κάραλη)

"You didn't come here to have fun, you said 'well I just came for you'"

Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν στρίβω στην Αιόλου. Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν κόβω το ψωμί. Τα φιλιά σου έγιναν ύπουλα. Σέρνονται στα μάρμαρα, στάζουν από τα ταβάνια, τα φιλιά που μοίραζες “τω καιρώ εκείνω” είναι εδώ πανηγυρικά τις ώρες που θέλω να σε σβήσω.
Βάζω πινέζες στους χάρτες μου, πεντακόσια μίλια μακριά σου, η σχέση μας έχει πλέον διαφορά φάσης και μηδαμινή αντοχή στην τριβή.
Κατεβαίνω συχνά στη θάλασσα, ένα μόριό της να ήμουνα, και ας μ' έσπρωχνες στο βράχο, βλάκα!
Νηνεμία μετά τα αλάτια, αντικρύζω τα πρόσωπα σαν να τα βλέπω πρώτη φορά, αρχίζω και διακρίνω τον πόνο του καθενός πάνω στις γραμμές των χειλιών του. Όλα βαραίνουν. Μια άγκυρα κρέμεται από το μπαλκόνι μου και δεν κουνιέμαι μοίρα.

Κι ύστερα σκάει ένα κύμβαλο άνοιξης, ξεπετάγονται από παντού πέταλα και αρώματα. Κάποιος σπέρνει στο μαύρο μου παπαρούνες. Τραβά τα μάτια μου στον ήλιο.

στη Θ. για όσα τόσα κι άλλα τόσα που θα ρθούνε.

"Tu m'as privé de tous mes chants, tu m'as vidé de tous mes mots"