Content

Τετάρτη, Ιουνίου 04, 2008

"κι έχω μια λύπη σα θυμό"


Τα βράδια καλοκαιριού, οι απέναντι σβήνουν κι ανάβουν διαδοχικά τσιγάρα στο μπαλκόνι της παλιάς πολυκατοικίας. Σα σύνθημα. Σα φοβισμένη πλώρη καραβιού που χάσκει μες στη θάλασσα. Οι απέναντι ανοιγοκλείνουν στόματα. Λόγια ανάλαφρα ξεπετάγονται απ’ τα χείλια. Μπαλόνια τα χάχανα. Δροσιά. Κι εγώ, η απέναντι των απέναντι, με σκέψεις άγκυρες να κρέμονται απ’ τα χείλια. Ακίνητη. Σα μαύρος βράχος. Μαγνήτης των ανήξερων.

Το χειμώνα κουλουριαζόμαστε κάτω απ’ την ίδια κουβέρτα. Τα καλοκαίρια σπάμε τα τραγούδια στα δυο. Το μισό δικό μου, τ’ άλλο δικό σου. Να χωρέσουμε κι οι δυο στην ίδια αλήθεια. Πάρε το Γράμμα του Μάλαμα. Πιάνομαι εγώ απ’ την δεύτερη στροφή, κι εσύ απ’ την τέταρτη. Μοιραία, θα συναντηθούμε στο ρεφρέν. Μ’ αίμα και ξερό σάλιο.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να θρηνήσω δίχως να γίνουν οι λέξεις πλαστικές. Φτηνές. Μου ξεκλήρισε τ' αλφάβητο αυτό που νοιώθω.

Το καινούργια σαββατόβραδα, τα δίχως εμάς, πλέουν σε κίτρινες τεκίλες. Δαγκώνεις το λεμόνι κι είναι πιο γλυκό κι από κείνο που πικρίζει μέσα σου. Βουλιάζει κι άλλο η νύχτα σε ξένες ντόπες. Βρίσκεσαι σε ένα Γκάζι πηγμένο απ’ ανάσες κι ατελέσφορες ελπίδες. Λυγίζεις σε κάθε καλή κουβέντα. Μεθάς. "Κι άλλο, κι άλλο". Ψευδαίσθηση δύναμης κι οι φόβοι τιμωρία.

Πώς μοιάζει η ήττα μας για νίκη.

11 σπόροι:

ttallou says:
at: Πέμπτη, Ιουνίου 05, 2008 10:12:00 π.μ. είπε...

Δεν θέλω να πικραίνεσαι, τις Κυριακές τα βράδια...

Me:Moir says:
at: Πέμπτη, Ιουνίου 05, 2008 10:23:00 π.μ. είπε...

"Μου ξεκλήρισε τ' αλφάβητο αυτό που νοιώθω."

"The language is leaving me in silence" Annie Lennox - "No More I Love You's"

in the sky says:
at: Πέμπτη, Ιουνίου 05, 2008 10:33:00 μ.μ. είπε...

τοσες μερες περιμενω τη στιγμη που θα κανεις αναρτηση
με μια μανια παραξενη,μπαινω και ξαναμπαινω,διαβαζω τα διαβασμενα...*σημερα νιωθω την πικραδα μιας τεκιλας να γλυκαινει την στιγμη,εκει αναμεσα σε δυο ανασες...
το γραμμα,παλιο κι αγαπημενο:):)
την καληνυχτα μου

0 Comments says:
at: Παρασκευή, Ιουνίου 06, 2008 12:42:00 μ.μ. είπε...

Έγραψα χίλιες αράδες και τις έσβησα. Τι σημασία έχουν;
Να 'σαι καλά ρε παπαρούνα!!

mistounou says:
at: Δευτέρα, Ιουνίου 16, 2008 7:05:00 μ.μ. είπε...

Μαγεία καλοκαιρινή, που δεν ξέρει, που δεν ξέρεις αν φτιάχτηκε για το πάντα.

Ανώνυμος
at: Τετάρτη, Ιουνίου 18, 2008 9:08:00 π.μ. είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
day-dreamer says:
at: Τετάρτη, Ιουνίου 18, 2008 5:22:00 μ.μ. είπε...

"Το χειμώνα κουλουριαζόμαστε κάτω απ’ την ίδια κουβέρτα. Τα καλοκαίρια σπάμε τα τραγούδια στα δυο. Το μισό δικό μου, τ’ άλλο δικό σου. Να χωρέσουμε κι οι δυο στην ίδια αλήθεια. Πάρε το Γράμμα του Μάλαμα. Πιάνομαι εγώ απ’ την δεύτερη στροφή, κι εσύ απ’ την τέταρτη. Μοιραία, θα συναντηθούμε στο ρεφρέν."

Πάντα υπάρχει μια συνάντηση... έστω και σε μια σκέψη, έστω και σε ένα ρεφρεν. Δεν μοιραστήκατε τυχαία την ίδια κουβέρτα!
Τις σκέψεις αυτές τις έκανα και εγώ για μέρες, για μήνες. Στην περιπτωσή μου δεν άξιζαν και άρχισα να απολαμβάνω δειλά δειλά τη θέα απο το μπαλκόνι...
Εύχομαι οι δικές σου να αξίζουν και να μοιραστείτε και το ίδιο (καλοκαιρινό πλέον) σεντόνι.

Φιλιά

κρασι & νερο στα ονειρα μας says:
at: Πέμπτη, Ιουνίου 19, 2008 5:20:00 μ.μ. είπε...

τετοια εποχη εδω και 4-5 χρονια καθομαι στο μπαλκονι οταν πεφτει ο ηλιος με ποτο η καφε και ακουω μαλαμα ξανα και ξανα.

island says:
at: Παρασκευή, Ιουνίου 20, 2008 1:11:00 μ.μ. είπε...

"Mη γυρίσεις,τίποτα μη ζητήσεις"...μόνο ένα ουζάκι στην παραλία το οποίο γίνεται δεκτό φυσικά.

Καλημέρες...

kioy says:
at: Σάββατο, Ιουνίου 21, 2008 1:38:00 μ.μ. είπε...

Περαστικός ήμουν και .... έμεινα.
Το αγαπημένο σου τραγούδι, αγαπημένο δικό μου, ίσως το μοιραστούμε! ήταν η αφορμή, αιτία, όπως θες πες το να κάτσω να ξαποστάσω. Τις σκέψεις μου έντυσε ο λόγος σου ο ποιητικός και να 'μαι εδώ να σου γράφω...
Ένα μπαλκόνι, μια γειτονιά, τρία σπίτια! Πόσο κοντά είμαστε και πόσο μακρυά.... Αρκεί που νιώθουμε, είναι τα ναύλα για το ταξίδι!
Την καλησπέρα μου.
Χάρηκα πολύ για την γνωριμία!

neraidoskonismenh..darling says:
at: Παρασκευή, Αυγούστου 29, 2008 5:10:00 π.μ. είπε...

τα τσιγάρα των απεναντι σα σηματα καπνου που μου μηνουν να μεινω και να παλεψω αυτη τη θλιψη
μια θλιψη βουβη που μονο με "πενα" και "χαρτι" μπορει να εκφραστει γιατί οι άγκυρες που κρεμονται απ'τα χειλη δεν τ'αφηνουν να προφέρουν ουτε αυτο το αχ ουτε το άλλο.. το χειρότερο, το γιατι
σαββατοβραδα και δευτερες και τριτες μηνες χωρις το εμας ..χωρις το εμεις..ενικος αριθμοςπου οσο κι αν αγαπά την υποσταση του θα θελε οτοσο πολυ να ζει τη φυση του πληθυντικου
βουτιες, μακροβουτια χωρις ανασα σε αλκοολ..προσπαθεια δολοφονιας μεσω πνιγμου της θλιψης..της δενω και μια αγκυρα απο τις περισσες που εχω στα χειλη για σιγουρια για ..βεβαιο πνιγμο.

υπέροχες αναρτήσεις παπαρούνα.

καλημέρα

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers