Content

Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009

κι ύστερα φεύγω..με αυτόματο πιλότο

(εξαιρετικό κάδρο από την isl_gr)

Μπήκε η θάλασσα στο Ηρώδειο τη μέρα εκείνη. Σκάσαν τα κύματα στα μάρμαρα κι εκείνα αιφνιδιάστηκαν. Αλμύρα που πιτσίλισε ως και το τελευταίο διάζωμα. Άνοιξε το στόμα της η Ρίτα και μπούκαραν νερά από τις πύλες. Χίλια καβούρια περπάτησαν ανάμεσα στα πόδια μας. Σα βράδυ σε προκυμαία πλοίου που τ’αλάτι κολλάει ερωτευμένο στο μπράτσο σου. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική με κάποιες φωνές ή είναι τόσα πολλά τα σημαινόμενα που κουβαλάνε.
Για μένα.


Μετά έκλεισα τα κεφάλαια. Σεισμοί μέσα μου και έδιωξα εκείνα που χωλαίνουν. Ψάχνω με τί να παρομοιάσω αυτήν την αλλαγή. Με τί να παραλληλίσω ετούτη τη φυγή. Όχι φυγή. Ταξίδι. Θα ξεψυχήσει το καλοκαίρι κι ο Σεπτέμβρης θα ροδίσει σ’ άλλη πόλη, σ’ άλλη χώρα κι η παπαρούνα θα προχωρά σε γαλλικά πλακόστρωτα, γκλιν γκλαν τα τακουνάκια δίπλα στο ποτάμι.



(Το θαλασσόσπιτο κλείνει 4 χρόνια, είναι ανάγκη και χαρά να ευχαριστήσω εκείνους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τούτες τις γραμμές. Όταν τα πράματα θα μπουν σε μια σειρά, θα γράφω συχνότερα και καλύτερα, το υπόσχομαι,
je le promets. )

4 σπόροι:

archive says:
at: Κυριακή, Ιουλίου 05, 2009 12:32:00 μ.μ. είπε...

Μπραβο,μικρη μου...αλλα τοσα χρονια σου ευχομαι και μετα θα ειμαι εδω να σου ξαναευχηθω.

:)

Φιλια.

0comments says:
at: Πέμπτη, Ιουλίου 09, 2009 3:32:00 μ.μ. είπε...

Καλή τύχη!

in the sky says:
at: Σάββατο, Ιουλίου 11, 2009 7:25:00 μ.μ. είπε...

Αυτα που γραφεις εχουν κατι απιστευτο,χωρις να ξερω το απο που,χωρις ποτε να εχω καταλαβει το πως.Θυμαμαι που οταν ημουν πολυ ευτυχισμενη η πολυ λυπημενη εμπαινα κι εψαχνα μια σου λεξη,ενα επειδη που θα απαντουσε σε ολα τα γιατι.

Στις μεγαλες λυπες και στις μεγαλες χαρες με εβρισκα μες τα λογια σου ακομη κι αν δεν ητανε για να χωρεσω.

*ημουνα στην γαλλια προχτες,γυρισα και ειδα αυτα που γραφεις.Και γελασα,γελασα πολυ κι ας μην ειναι σημερα μητε μεγαλη χαρα μητε και λυπη.

Παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Ιουλίου 27, 2009 8:01:00 μ.μ. είπε...

#ευχαριστώ, καλό καλοκαίρι να έχετε

#μηδέν κόμμεντς, ευχαριστώ! Τη χρειάζομαι

#μέσα στον ίδιο ουρανό, έχω την υποψία πως βρεθήκαμε στη Γαλλία το ίδιο διάστημα! Από Σεπτέμβρη θα μαι μόνιμα εκεί
Σ' ευχαριστώ πολύ για όσα γράφεις. Τις μέρες που δν έχω τίποτα να πω, θυμάμαι κάποιες κουβέντες σου και παίρνω θάρρος.

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers