Content

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 11, 2009

ασάφειες.

(foto:Δημήτρης Παπαγεωργίου)
Μετράω τον καιρό που περνά με τα πόσα απορρυπαντικά κατάπιε η σοφίτα μέσα στο τρίμηνο. Μαθαίνω τους νόμους της αγοράς. Συμπαθής είναι ο χρήσιμος. Κλωτσάει και δεν χωράει μέσα μου. Είναι απόλυτο να θέλεις χέρια καθαρά τριγύρω; Μπετώνω το συναίσθημα μα αυτό βρίσκει τρύπες και τρέχει. Χέρια με τάτσες αλατιού, λοιπόν.
Πίσω στη σοφίτα, λούπα τα Χριστούγεννα του Δεληβοριά, λούπα και κάτι κλάματα πάνω από το νεροχύτι.Όχι από λύπη. Ετούτη η πόλη δεν έχει τίποτα το ποιητικό. Ίσως γιατί η ποίηση δεν βρίσκεται στη σωστή δομή και στην απόλυτη αρμονία. Ίσως να κρύβεται στα χαλάσματα. Στο κατά λάθος όμορφο.
Στα έδρανα μάς μιλάνε για αισθητική και φιλοσόφους, πώς η τέχνη είναι ανώτερη από τον άνθρωπο. Μα πάντα εμένα η ζωή του ανθρώπου μού φαινόταν η μεγαλύτερη απόδειξη καλλιτεχνίας. Πηγή πόθου και θανατου. Πηγάδι με τα πιο μαύρα και πιο κόκκινα συναισθήματα. Είναι η ψυχή που στάζει στα μιλιμετρέ χαρτιά. Ζωή ετοιμόρροπη, στημένη σε ξύλινα δοκάρια που τα ρουφάνε τα σαράκια, κι εκείνος ο άνθρωπος που όλο χτίζει και όλο θέλει να ανεβαίνει. Και είναι ωραία εκει πάνω, διάολε!

Παραδομένοι σε έναν χρόνο κολλώδες και αργό, πνιγόμαστε μέσα στα κρασσοπότηρα. Τσιγάρα με θέα το ποτάμι και ήρεμους κύκνους. Τεντώνουμε το καθημερινό για να στριμωχτούμε μέσα του. Τσουλάμε τον καιρό με γέλια. Τα φέρνουμε όλα τούμπα για να τα ξαναχτίσουμε.
Μπατάρουν τα αισθήματα μπρος στους τρόπους επιβίωσης.

"We can't afford the time to sit and cry
Or to wonder why
There's only days in between
There's just tomorrow"

2 σπόροι:

0comments says:
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 25, 2009 12:02:00 μ.μ. είπε...

Χρόνια πολλά παπαρούνα!

taxideye i kardia ki afto mou ftanei says:
at: Τετάρτη, Ιανουαρίου 06, 2010 7:30:00 μ.μ. είπε...

"τεντωνουμε το καθημερινο για να στριμωχτουμε μεσα του".. κι οσο κι αν βλεπουμε οτι , ρε γαμωτο ΔΕ ΧΩΡΑΜΕ, πώς να το κανουμε? εμεις εκει.. πεισμα και νευρο και αφελεια μαζι.. αρνηση στο προφανες.

κι ειναι παραξενο αλλα ολες αυτες οι "αρνησεις" που περιγραφεις ειναι που με κανουν να νιωθω τα κειμενα σου τοσο οικεια..

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers