Content

Δευτέρα, Ιουνίου 15, 2009

"κάπως σαν αστείο"

Σνιφάρεις την άσπρη γραμμή του νεκροταφείου, το τρένο βασανίζεται πάνω στις ράγες, σταθμός και μετά παύση και μετά πάλι σταθμός. Ορδές ανθρώπων μπαινοβγαίνουν στις λαμαρίνες. Μυρωδιά ιδρώτα και ληγμένα αρώματα. Χίλιες ζωές στα βαγόνια, δεν με νοιάζει τί σκέφτεται ο καθένας τους. Ακούω μοναχά πόσο βαριά αναπνέουν. Κάθε ανάσα και βαρίδι. Τόσα πολλά βαρίδια που το τρένο βυθίστηκε στα μεσοδιαστήματα. “Γρήγορα, τα παράθυρα, θα πεθάνουμε εδω μέσα”. Το τρένο κυλά ξανά.
Νομίζω πως οι λέξεις μετατοπίστηκαν. Ευτυχείς εκείνοι που μπορούν να χρησιμοποιούν τις ίδιες και ίδιες λέξεις συνέχεια. Μάταια ματώνεις να βρείς κάτι πρωτότυπο. Κάνω προσπάθειες να με βρω στα πράματα που με ήξερα. Αγγίζω σελίδες, βιβλία. Παρηγοριέμαι πως αν μια τέχνη σε δέσει, δύσκολα την προδίδεις με μια άλλη. Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση. Ή το ανάποδο. Σίγουρα, δεν καταπιάνεσαι εύκολα με πολλές τέχνες. Δικαιολογίες αμάσητες. Ο χρόνος συστέλλεται. Σφίνα ο Ιούνης, με βρήκε σε μάρμαρα να κολλάω χαρτόνια και ετοιμασίες πτυχίου. Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα. Πτυχίο και τώρα τι; Ο χρόνος ξαφνικά διαστέλλεται. Βιαστικοί απολογισμοί. Κατάρα δυο στιμές που γαντζώθηκαν μέσα μου και δεν αυτοκτονούν. Έρχονται χείλια αλλουνού, γραμμές αλλιώτικες και ξένες, εξακοντίζονται φιλήδονα μα
βρίσκουν τοίχο. Φεύγω τρομαγμένη. Είναι που περπάτησες βαριά μέσα μου, κι όλα τα βήματα με βγάζαν στα δικά σου.
Η ζωή τρέχει σαν το τρένο. Ήσουν ένας σταθμός, μετά παύση νεκρική κι ανάσες βαρίδια και μετά πάλι κυλά αγκομαχώντας περήφανα. Κάποτε θα με βγάλει στον Πειραιά.
Τώρα, εκρήξεις γιασεμιού, βράδια κοιτώντας τριγύρω πολυκατοικίες, συνωμότες όλοι στις ζωές των άλλων.

Σώπα κα
ι·
ένα καλοκαίρι ροδάκινο κρέμεται απ'το μπαλκόνι σου.


η φώτο από εδώ

6 σπόροι:

ΨουΞ says:
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 2:19:00 μ.μ. είπε...

τι ωραίο και μεστό που είναι κι΄αυτό...

"Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση.

.....Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα."

''''''''''''''''''''''''''''''''''

ναι δύσκολα "προδίδεις" μια τέχνη για μια άλλη, όμως και οι τυχαίες συναντήσεις με τις άλλες, βοηθούν στην
Αποκρυπτογράφηση των Μυστηρίων!


καλημέρα!
να περνάς καλά

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... says:
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 6:19:00 μ.μ. είπε...

Τρέχουν τα τρένα μα τρέχοντας αφήνουν το σώμα τους να λικνίζεσαι στο μεταλλικό τραγούδι των γραμμών και του κορμιού του.
Πίσω μας παίρνει, κι εκείνο το άρωμα του γιασεμιού στον δρόμο για τον σταθμό μας δένει εκεί, στο πίσω.

Αφήνουν χνάρια ματωμένα τα βήματα.
Αφήνουν και σημάδια, βαθιά κάποτε.
Κι αναρωτιέμαι μήπως τα βράδια η ψυχή επάνω τους πατάει και πιότερο τα βαθαίνει…

Κι έτσι όπως σκοντάφτει στο σπασμένο σανίδι του δαπέδου η ψυχή, χύνει κάτω τα σωληνάρια με το χρώμα και φανερώνει τις λέξεις.
Σπρώχνουν οι εικόνες τις λέξεις, οι λέξεις τις εικόνες χρωματίζουν.
Κομμάτια αδιάσπαστα και τα δύο…

Έτσι όπως κρέμασα τα καλοκαίρια μου κάποτε στις λέξεις, στέγνωσαν οι άκρες τους, μα έμεινε ένα ζουμερό κομμάτι φρούτου ώριμου στην καρδιά τους.
Από εκείνο ξεδιψάζω…

simetra says:
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 9:07:00 μ.μ. είπε...

απολαυση εισαι...

stereo says:
at: Σάββατο, Ιουνίου 27, 2009 5:32:00 μ.μ. είπε...

Είναι ωραία τα κείμενά σου.
Σ'ευχαριστώ που χρησιμοποίησες τη φωτογραφία μου.

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009 8:16:00 μ.μ. είπε...

#ξουψ, καλό καλοκαίρι να μας βρει :)

#ήχε πλάγιε, ομορφο...

#simetra, κι εσύ!

#στέρεο, είναι πολύ καλες οι φοτο! Το site που ειναι στο nick σου δικο σου ειναι;

stereo says:
at: Τρίτη, Ιουλίου 07, 2009 5:08:00 μ.μ. είπε...

Ναι, αλλά ακόμα δεν το προσέχω όσο θα ήθελα :/

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers