Ουρανός γαλάζιος με άσπρα ξέφτια για ξεκάρφωμα. Απόγεμα Κυριακής. Ο ήλιος πεύτει πλάγια πάνω στους θερμοσίφωνες και στα παντζούρια κάνοντάς τα να γυαλίζουν και να σπινθηροβολούν. Στιγμιαία τυφλώνεσαι. Τα σύγνεφα παίρνουν περίεργα σχήματα. Δράκος μετατρέπεται σε σκύλο και σκύλος σε παιδάκι που κλωτσάει μια μπάλα... Μας θυμάμαι να ξαπλώνουμε στα γρασίδια του περασμένου μας σπιτιού και να φτιάχνουμε σουρεαλιστικά παραμύθια. Για το πώς μια κακιά μάγισσα έριξε μάγια σ' ένα αθώο παιδάκι για να γίνει δράκος κακός, για το πώς ο δράκος με αποτυχημένα ξόρκια μιας άλλης καλής-αυτή τη φορά- μάγισσας μετατράπηκε σε σκύλο και ύστερα από πολλές προσπάθειες το παιδάκι πήρε την κανονική του μορφή.

Μια καρφίτσα να σπάσεις το μπαλόνι της Άνοιξης κι όλα τα χρώματα θα πεταχτούν με φόρα να μας πιτσιλίσουν.

Χαμογέλα.

Τα ξημερώματα Σαββάτου, σε Peugeot του '70 φερμένο από τη Γαλλία και με κάτι ξεψυχισμένα γκάζια, αντιλήφθηκα ότι μας έμειναν 5 μήνες, και κάτι υπολείμματα του Φλεβάρη, για τον Αύγουστο. Αύγουστος: ο μήνας των Αναχωρήσεων. Πέρσι χάναμε άνθρωπο και φέτος άνθρωπος φεύγει για Αμερική. Δεν είναι το ίδιο. Φυσικά δεν είναι το ίδιο. Το ένα είναι Τέλος και το άλλο Αρχή. Αρχή με άλλες συνήθειες. Για αυτόν που φεύγει, για εκείνους που μένουν.

5 μήνες, λοιπόν. Ως τότε... προλαβαίνουμε να πασαλειφτούμε με Άνοιξη;

Διαβάστε περισσότερα »

Κανονικά έπρεπε να δείξω άλλα αισθήματα. Κανονικά έπρεπε να σκέφτομαι λιγότερο. Κανονικά έπρεπε να τα έβλεπα όλα απλά. Κανονικά έπρεπε να γελάω περισσότερο. Κανονικά έπρεπε να μην μπουρδουκλώνομαι σε στείρες υποθέσεις. Κανονικά έπρεπε να μην ερωτεύομαι απίθανα άτομα. Κανονικά έπρεπε να συμβιβαστώ. Κανονικά έπρεπε να μιλήσω. Κανονικά έπρεπε να φύγω. Κανονικά έπρεπε να κάνω χίλιες δυο γλυκερές σαχλαμαρίτσες για να περηφανεύομαι μετά ότι τις έκανα και γούστο μου καπέλο μου. Κανονικά έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε να έπρεπε!

Μα...
ποιος μαλάκας είπε ότι είμαστε κανονικά παιδιά;

"Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά
Πές μου μαμά,
πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
που αν και γεννιούνται κανονικά
δεν μεγαλώνουν κανονικά
δεν ονειρεύονται κανονικά
ούτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν,
πες μου αν πεθαίνουν κανονικά"

Διαβάστε περισσότερα »

Αύριο
που θα κατέβεις στη θάλασσα,
ρίξε της κι ένα βότσαλο
από μένα.

Να πάνε στα τρίσβαθα οι πληγές,
ν' ανάψουν στ' ασπροκύματα
καντήλια κι ευχές.

υ.γ. δε φταίω εγώ. Συ μίλησες για θάλασσα, εμένα μου ξύπνησες θύμησες..ναι, ναι ξέρω...το πολλαπλό σημαινόμενο ευθύνεται...:D

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν γυρίζω σπίτι μόνος τη νύχτα...
έχω οργανώσει έτσι τη ζωή μου, ώστε δεν περιμένω τίποτα περισσότερο απ' ότι έχω. Προσπαθώ να βγω έξω απ' όλο αυτό το παιχνίδι που έχω παίξει κι εγώ, και να ηρεμήσω. Αν υπάρχουν και φίλοι, ακόμα καλύτερα.
Στον καθρέφτη βλέπω...
το χρόνο που όμως μου φέρθηκε καλά. Και δυο μάτια που με κοιτάνε ακόμα πονηρά.

Συνέντευξη του Γιώργου Μαρίνου στον Φώτη Απέργη.(Κυριακάτικη)

Διαβάστε περισσότερα »

Βλέποντας το «?tre et avoir» , εκπληκτικό παρεπιμπτόντως, χάζευα τα τοπία της ορεινής Γαλλίας. Θυμήθηκα ταξείδι με πούλμαν, φίσκα από άγνωστους, στα δικά μου μάτια, ανθρώπους. Διαδρομή: Νίκαια-Παρίσι. 18 ώρες δρόμος με μια διανυκτέρευση στην πόλη Τουρ...δεν είχα πάρει μαζί ούτε φωτογραφική, ούτε κρατούσα σημειώσεις. Δεν το θελα αυτό το ταξείδι. Λες και με είχαν απαγάγει οι εξωγήινοι και με έκλείσαν σε ναυλωμένο πούλμαν... Είχα θυμώσει με τον εαυτό μου που αφέθηκα να γίνομαι ο τουρίστας που τον ξεμπαρκάρουν μπρος από το Πύργο του Άιφελ για να έχει την καλύτερη λήψη κορνιζαρισμένη αργότερα με περηφάνια στο σαλονάκι του. Ένοιωθα πολύ μόνη για να μπορούσα να χαρώ το ο,τιδήποτε. Μπορεί και μαλακία, μπορεί και να ήθελα να μη θυμάμαι με τέτοιο τρόπο τη Γαλλία. Με αγνώστους και σιωπή. Και ξέρεις καλά πως κάποια μέρη, ίσως και κάποιους ανθρώπους στη ζωή σου, συνηθίζεις να τα φορτώνεις με τόση προσδοκία και λαχτάρα, που δεν θα είσαι ποτέ έτοιμος να αντικρύσεις το λίγο της υπόθεσης. Το τηλέφωνο του νυχτόσπιτου είχε βαρεθεί να με ακούει να κλαψουρίζω σαν 12χρόνο. Ελάχιστα πράματα αναπολώ από εκείνο το κολοσσιαίο και μοναχικό μου ταξείδι. Τα τοπία μού φαινόντουσαν τόσο ελληνικά που θαρρείς και ήμουνα στην Ε75 για Λαμία. Ίδια βλάστηση, ίδια χρώματα. Η μόνη διαφορά ήταν πως δεν έβλεπα στύλους και καλώδια της ΔΕΗ. Όπως και να το κάνουμε, αυτό με φόρτωνε με κιλά νοσταλγίας. Τα μικρά στις μπροστινές θέσεις παίζανε χαρτιά και τσακωνόντουσαν. Συλλογιζόμουν τρελλά πράματα εκείνες τις μέρες στη Γαλλία. Το πώς καταφέρνεις να ξεπερνάς έναν έρωτα, κοιτώντας τα βρώμικα νερά του Σηκουάνα- να πέσω ή όχι;-, το πώς είναι να σε καταπίνει η μοναξιά σε μέρος όπου τα χαμόγελα χαίρουν τυπικότητας κι αδιαφορίας, το πώς μπορείς να ξεφύγεις από τους εξωγήινους, να κάνεις ώτο-στοπ, να περάσεις τα σύνορα με Ιταλία, να χωθείς σε μια νταλίκα, μετά να μπεις λαθραίος επιβάτης στη γραμμή Ανκόνα-Πάτρα και από κει με το Κτελ βουρ για το νυχτόσπιτο. Κοινώς φρίκαρα...Έφτιαχνα πατέντες επιβίωσης και κράταγα συνεχώς γρανίτες φράουλα. Από αντίδραση, έκλεβα καρτ-ποστάλ από τουριστικομάγαζα στη Μονμάρτρη και όταν ο Δ. ζήτησε το τηλέφωνό μου, του δωσα λάθος νούμερο. Το μόνο που θυμάμαι έντονα είναι να κοιτώ το δρόμο από το ξενοδοχείο στη Νίκαια και να παρατηρώ κάποιον μανάβη με τί τάξη τοποθετεί τις ντομάτες του. Έγινε η ροή των πραγμάτων ένα παχύρευστο υγρό. Παρακαλούσα να μείνω στο παράθυρο για πάντα. Να χαζεύω τον άγνωστο παππούλη να γυαλίζει με φιλοτιμία τις ντομάτες και τα αγγουράκια Βρυξελλών.

Διαβάστε περισσότερα »

Πόνος
και πάλι πόνος
Τρόμος
και πάλι τρόμος
Στο άδικο σώμα.
Στην άδικη ψυχή.
Από ένα έρημο ξενοδοχείο
έφυγε ξαφνικά,
χάθηκε η μητέρα
Σ' ένα μακρινό τούνελ
χάθηκε ο πατέρας.
Κι έρημη πλανιέται
από πόνο
σε πόνο
Από τρόμο
σε τρόμο
η άδεια ψυχή.

Μίλτος Σαχτούρης

Διαβάστε περισσότερα »

Οι μέρες του Τριωδίου ποτέ, μα ποτέ δε μου άρεσαν. Ανυπομονούσα πάντοτε να έρθει το Πάσχα να εξαγνιστούμε. Να αισθανθούμε καθαροί. Γύρω στα ξημερώματα της Μεγάλης Παρασκευής μέσα από ψαλμωδίες και με τον Παπακωνσταντίνου στο "Αλλα Τα Βράδια" , από το δισκάκι "Φυσάει", τα πρόσωπά μας φωτιζόντουσαν παράξενα. Κεράκια τρεμόπαιζαν και μια μυσταγωγία πασσαλειμένη με λιβάνι, σε παρακαλούσε να μείνεις αθόρυβος, να χρωματίσεις το μυαλό σου με αγάπη.
Οι γιορτές,όμως, με την Τσικνοπέμπτη, τις Απόκριες και την Καθαρά Δευτέρα ποτέ μου δεν τις κατάλαβα. Χαρταετοί στον ουρανό, "Αμόλα καλούμπα, ρε Μάκηη!", "Πού την πήγες την ταραμοσαλάτα;", "Όλοι στο Καρναβάλι της Πάτρας!", "Τι θα ντυθείς;",κτλ κτλ... Στο σχολειό μας λεγανε πως τα μασκαρέματα είναι ειδωλολατρικά έθιμα και μεγαλύτερη χαρά λαμβάνει ο άνθρωπος στην καρδιά του με το να κάνει τον σταυρό του, παρά με το να βάφεται. "Α, καλά", λέγαμε εμείς και κάτω απ' τα θρανία συμπληρώναμε τα λευκώματα... "Τι εστί φιλία;"..."Φιλία λέξη ιερή, φιλία λέξη θεία που γράφεται μέσα στην καρδιά κι όχι στα βιβλία!" κι έπειτα..."Τί εστί έρως;"...Έλα μου ντε! Στον έρωτα πάντα υπήρξα σαν το πεντάχρονο αγοράκι που ερωτεύεται, για πρώτη φορά, κάποια συμμαθήτρια του και τις τραβάει τα κοτσίδια ή την βρίζει. Της φωνάζει: "Εσύ φταις!". Έτσι υπήρξα. Ατσούμπαλες κινήσεις, πολλές ματιές, λόγια που κουτρουβαλιαζόντουσαν στις σκάλες και πάντα ο φόβος μην εκτεθούμε παραπάνω. Γι αυτό δεν τα κατάφερα. Κι ό,τι έδωσα, ό,τι πήρα ήταν ένα μεγάλο μηδενικό που μπορούσε να γενεί και χούλα-χουπ. Μετρώ τις μέρες ανάποδα. Να χωθούμε στο Μετρό και να κάνω το σταυρό μου...


__________
Παρακαλείται η lia21_f να σταματήσει τις αντιγραφές, ή πιο σωστά την παράλειψη εισαγωγικών, ονομάτων και πηγών.

Διαβάστε περισσότερα »

Υπάρχουν άνθρωποι που ασχημαίνουν όταν γελάνε. Δε ξέρω πώς τα καταφέρνουν. Το πρόσωπό τους φωτίζεται μόνο όταν είναι πηγμένοι σε σκέψεις. Τους φαντάζεσαι με μαύρα ρούχα να στοχάζονται σκυθρωπά και η μέσα τους ομορφιά να αναδύεται από κάθε πόρο του κορμιού τους και να τους στριφογυρίζει σαν πυγολαμπίδες. Το κάπνισμα έχει γίνει τέχνη σέρτικη και μερακλίδικη στα δάχτυλά τους. Σου ρίχνουν τον καπνό στα βλέφαρα και νομίζεις πως σε πασπαλίζουν με σοφή νεραϊδόσκονη.
Ξάφνου όμως, σαν να τους χτυπάει ρεύμα, ανοίγουν στόματα, δείχνουν δόντια και ρυτίδες, γελάνε, τα μάτια συρρικνώνονται και όλη η ομορφιά που είχες πριν μπροστά σου αλλοιώνεται. Οι συσπάσεις των προσώπων τους διαβολοφέρνουν και μένεις έκπληκτος.Πώς εξατμίστηκε όλη η γοητεία; Πού στο καλό πήγε να την αρπάξουμε εμείς;
Όχι, λοιπόν, εσύ να μη γελάς. Είσαι πιο όμορφος όταν κλαις.
Και να κλαις για μένα. (mp3)

Διαβάστε περισσότερα »

Με κυκλώνει απόψε

Έξω αιώνια βρέχει, έξω ερημιά·

θαρρώ πως χάθηκα για πάντα.

Mε ζώνει πάλι ο φόβος, με κυκλώνει.

Πύρινη γλώσσα απειλεί το σπίτι μου.

Tο παίρνει, το αιωρεί πάνω απ' την πόλη.

Ποιος ξέρει τι κατάντησα και δεν το νιώθω.

Ένας απόψε να με άγγιζε στον ώμο,

αμέσως θα κατέρρεα στα πόδια του.

Γιώργος Ιωάννου-Tα Xίλια Δέντρα και άλλα ποιήματα, Kέδρος 1988

Διαβάστε περισσότερα »

Το πιο ερωτικό τραγούδι του Σιδηρόπουλου δεν είναι το "Να μ' αγαπάς". Μπορεί αρκετές γενιές να γαλουχήθηκαν γρατζουνώντας τα ακόρντα ετούτα στη κιθάρα και αρκετοί να πλαντάζουν στο κλάμα γιατί η απλότητα αυτού του τραγουδιού αγγίζει τα όρια της Ομορφιάς... Όμως το πιο αληθινά ερωτικό τραγούδι του είναι το "Πού να γυρίζεις". Στο πρώτο, επιτακτικά σχεδόν ζητιανεύεις για την αγάπη του άλλου. Του περιγράφεις πόσο πολύ αλλοτριώθηκες μακριά του, τόσο, που ούτε τα μούτρα σου δεν ξεχωρίζεις στον καθρέφτη. Το "Πού να γυρίζεις" σχεδιάζει με ακρίβεια όλες τις σπηλιές του έρωτα και του πόθου. Η συνεχής αγωνία, η αναζήτηση του άλλου και τα τετραγωνικά ενός σπιτιού που δεν χωρούν τις γεωμετρίες της λύπης σου είναι το μεγαλύτερο σημάδι της αγάπης που έχει πασαλείψει τα μούτρα σου. Τα βρίσκεις όλα μάταια, και οι φίλοι που σε χαιρετούν σαν να ναι αόρατοι. Κάποιοι θα σκεφτούν ότι είναι το ίδιο και τί μας λέει τώρα αυτή, σίγουρα την έχει πειράξει το διάβασμα της εξεταστικής...εγώ επιμένω πως υπάρχει διαφορά... Η πραγματική αγάπη είναι αυτή που τρώει τη ψυχή σου σα σαράκι. Τα βράδια κάποιοι βαρεμένοι άγγελοι σε ξυπνάνε για να νοσταλγήσετε μαζί γεγονότα του παρελθόντος. Να αναρωτηθείτε μέσα σε μπλε δωμάτια πού είναι ο άλλος και τί να κάνει. Το πρωί σε βρίσκει με μάτια πηγάδια και χιλιάδες πιστοποιητικά θλίψης να κρέμονται απ' το κορμί σου. Και δεν είναι η ανάγκη, ο εθισμός σου στον άλλον που σε κάνει να φέρεσαι κυκλοθυμικά. Είναι η αγωνία που σε χτυπά με τανάλιες για να ελέγξει τα αντανακλαστικά σου και τα όρια του έρωτά σου. Όπως καταλαβαίνεις, στο πρώτο όλος ο σαματάς γίνεται από σένα για σένα, ενώ στο δεύτερο υπάρχουν κομμάτια πραγματικού αλτρουϊσμού.
Κάπου η Τριανταφύλλου, νομίζω στο Εναέριο τρένο στο Στίλγουελ, ψελλίζει πως ο καλύτερος τρόπος για να με βλάψεις, είναι να μ' αγαπάς σιωπηρά. Ήσυχα, σαν τις βουβές ταινίες. Δεν έχει άδικο. Ονειρεύομαι βεγγαλικά, καβουράκια να φιλιούνται, γέλια, πολύχρωμα μπαλόνια, βραδινά ταξίδια στην εθνική και μια κοινή ζωή. Για όσο διαρκέσει. Για όσο τραβήξει.
Ύστερα, θα κάθομαι στο μπαλκόνι να τραγουδώ το "Πού να γυρίζεις" και να ξεπουπουλιάζω από λύπη όλα τα γιασεμάκια.

Διαβάστε περισσότερα »

"Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα, ότι τα εκάστοτε εξωτερικά ερεθίσματα που προσλαμβάνουμε με τις αισθήσεις μας, στον παρόντα χρόνο, όχι μόνο δεν αποτελούν την πραγματική αιτία για το τί αισθανόμαστε ή το πώς αντιδρούμε σχετικά, όπως γενικά πιστεύουμε, αλλά στην ουσία δεν είναι παρά μόνο η επιφανειακή αφορμή για ό,τι ακολουθεί.
Ήδη πριν από δυο χιλιάδες χρόνια περίπου ο στωικός φιλόσοφος Επίκτητος, τον 1ο μ.Χ. αι., είχε αντιληφθεί αυτόν τον προβληματισμό λέγοντας:
"Ταράσσει τους ανθρώπους ου τα πράγματα, αλλά τα περί των πραγμάτων δόγματα"
Δηλαδή σε σημερινή απόδοση:
"Τους ανθρώπους δεν τους απασχολούν τα ίδια πράγματα( τα σημαίνοντα, όπως θα λέγαμε σήμερα) αλλά ό,τι νομίζουν σχετικά με αυτά( τα σημαινόμενά τους)"
Κωνσταντίνος Παγώνης-Στοιχεία Σημειολογίας

_______

"γι' αυτό πρέπει τα νούμερα ν' αλλάξουν απ' αρχής" (μπ3)

Διαβάστε περισσότερα »

Αυτή η βδομάδα χώρεσε:
Μια βροχή να πέφτει ραιτ θρου, καμένα μπιφτέκια και πατάτες σ' ένα φοιτητικό δυαράκι κάπου στο Αιγάλεω, μπλε κόλλα UHU και ασπρόμαυρες φωτογραφίες, άγχος με το κιλό, 3 νευρικούς κλονισμούς- όχι δικοί μου- που έκαμαν τους τοίχους του νυχτόσπιτου να τρίζουν, 4 φορές υγρά μάτια, ζαλάδες και μυρωδιά νοσοκομείου, χαμόγελα, πάνω-κάτω η Θηβών, 5 τάσεις φυγής, 6 αναγκαστικής προσγείωσης στην πραγματικότητα, τον εφιάλτη του εγκεφαλικού να πλησιάζει και να σφίγγει τα χέρια σου, το Μεταξουργείο να φαντάζει απ' το κουρασμένο παράθυρο του Α15 σαν την τενεκεδούπολη των κατατρεγμένων, πεθάναμε στα γέλια φορές 2, ανεπιτυχείς προσπάθειες να διαβάσω Αναγέννηση και Γοτθική Αρχιτεκτονική φορές 5.
Απ' όλη την Ιστορία Τέχνης, το μοναδικό που κατάφερε να κολλήσει στα τοιχώματα του μνημονικού μου είναι η, βαμμένη μ' αγωνία για το έργο του, φράση του Da Vinci λίγο πριν τον πάρει ο βαρκάρης στον Άδη: "Πείτε μου αν κάτι ολοκληρώθηκε, πείτε μου αν κάτι ολοκληρώθηκε..."

Ανοιξιάζει, να μου το θυμηθείς, λύκε. Δεν ήταν δύσκολος χειμώνας. Μπρος στο ζόρι του καλοκαιριού, όλα τα υπόλοιπα είναι νεράκι.

Διαβάστε περισσότερα »

Λασπωμένα χώματα. Πατημένα άτσαλα. Κι ένας στίχος να με παραλύει: "τα ζωντανά σου χέρια". Τα ζωντανά σου χέρια; Ανατριχιάζω και μόνο στην ιδέα πως αυτά τα χέρια αύριο μπορεί να βρίσκονται δίχως σφυγμό, δίχως γαλάζιες φλεβίτσες να πλέκουνε κεντήματα. Τρέμω. Οι εφιάλτες με πλακώνουν πάλι στα μπουνίδια. Σφίγγεται η ψυχή μου. Σαν μια νερουλή και ζαρωμένη ακουαρέλλα είναι τα μούτρα μου ετούτο το φεγγάρι. Τα ζωντανά σου χέρια. Τίποτ' άλλο. Στον αγύριστο τα υπόλοιπα. Αν πάθεις κάτι, θ' αρχίσω να πετώ πέτρες στον ουρανό ώσπου να ματώσω το κούτελο του Θεού σου.

"Μαγιάπριλο του κόσμου, πίκρα περπατάει στα χείλη"

Διαβάστε περισσότερα »