Content

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2006

"πες μου τί γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά"

Κανονικά έπρεπε να δείξω άλλα αισθήματα. Κανονικά έπρεπε να σκέφτομαι λιγότερο. Κανονικά έπρεπε να τα έβλεπα όλα απλά. Κανονικά έπρεπε να γελάω περισσότερο. Κανονικά έπρεπε να μην μπουρδουκλώνομαι σε στείρες υποθέσεις. Κανονικά έπρεπε να μην ερωτεύομαι απίθανα άτομα. Κανονικά έπρεπε να συμβιβαστώ. Κανονικά έπρεπε να μιλήσω. Κανονικά έπρεπε να φύγω. Κανονικά έπρεπε να κάνω χίλιες δυο γλυκερές σαχλαμαρίτσες για να περηφανεύομαι μετά ότι τις έκανα και γούστο μου καπέλο μου. Κανονικά έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε να έπρεπε!

Μα...
ποιος μαλάκας είπε ότι είμαστε κανονικά παιδιά;

"Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά
Πές μου μαμά,
πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά
που αν και γεννιούνται κανονικά
δεν μεγαλώνουν κανονικά
δεν ονειρεύονται κανονικά
ούτ' ερωτεύονται κανονικά
Πες μου αν πεθαίνουν,
πες μου αν πεθαίνουν κανονικά"

10 σπόροι:

Areth says:
at: Παρασκευή, Μαρτίου 03, 2006 12:32:00 π.μ. είπε...

Μια χαρά πεθαίνουν, κανονικότατα.
Αδιαφιλονίκητα σταθερά.
Για την ιστορία..

Fovamaitampalonia says:
at: Κυριακή, Μαρτίου 05, 2006 5:46:00 μ.μ. είπε...

ΠΕΣ ΜΟΥ ΜΑΜΑ,
ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΑΚΟΜΑ ΜΑΜΑ? ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΜΑ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΜΑΜΑ! ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΙ ΕΦΤΑΙΞΕ ΜΑΜΑ.
ΠΟΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΔΕΚΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΝΟΝΙΚΑ.

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 12:47:00 π.μ. είπε...

"Άκουσε με λίγο, μαμά,
πως γίνονται τα τραγούδια
Οι ποιητές βρεγμένοι από κλάμματα, μαμά,
ταιριάζουν δάκρυα σε αστικά σαλόνια,
κρύβονται πίσω από γυναίκες δυνατές
δεν είναι άντρες μα σύγνεφα με παντελόνια"

Νομίζω νοιάζει εμάς για το αν πεθαίνουν κανονικά τα μη κανονικά παιδια..

Fovamaitampalonia says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 4:53:00 π.μ. είπε...

Καλώς. Αν και δε νομίζω ότι αντιλαμβανόμαστε με τον ίδιο τρόπο το ''πεθαίνουν''.

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 4:42:00 μ.μ. είπε...

Ο θάνατος, όπως και ο Θεός, είναι πολυσήμαντη έννοια, μα το ...αποτέλεσμα δεν είναι το ίδιο;
Πως την εννοείται εσείς;
(Υπάρχει,βέβαια, και η Ανάσταση για αυτούς που έχουν τα κουράγια να ελπίζουν...)

Fovamaitampalonia says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 7:15:00 μ.μ. είπε...

Κουράγιο?Χε! Κατά καιρούς ακούω κι'όλας από κάποιους ότι είναι βολικό να πιστεύεις΄και ότι η πίστη είναι το μαξιλαράκι σου για να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδυα. Ξανά χε!Δεν ξέρω αν είναι πίστη ή ελπίδα αυτό που έχω,σίγουρα όμως δεν προυποθέτει κουράγιο και ούτε αποτελεί αγχολυτικό φάρμακο για τις δυσκολίες της ζωής. Ειδικά η χριστιανική πίστη δεν θα μπορούσε σε καμμία περίπτωση να ειδωθεί ως παυσίπονο των ανθρωπίνων βασάνων, γιατί ο πραγματικός χριστιανός-από τον οποίο απέχω αρκετά- δέχεται τα βάσανα σαν δώρα και διόλου δεν επιδιώκει να απαλλαχθεί απ'αυτά. Δεν έχω καμμία πρόθεση να απαξιώσω τις υπόλοιπες θρησκείες,δεν τίθεται ζήτημα υπεροχής, αλλά αυτό το στοιχείο της αυταπάρνησης το συναντάς σε τόσο μεγάλο βαθμό μόνο στο χριστιανισμό. Ο Τ.Άγρας είχε πει κάτι αρκετά εύστοχο γι'αυτό το θέμα. Ελπίζω να το βρω και θα το γράψω.
Για να επιστρέψω τώρα σ'αυτό που είπες περί κουράγιου, γιατί ξέφυγα τελείως απλά τα έγραψα όλα αυτά για να έχεις μια γενική εικόνα του τρόπου σκέψης μου, κουράγιο χρειάζεται αυτός που δεν πιστεύει ότι η ζωή από μόνη της εγκυμονεί κάποιο νόημα και αυτός που είναι φύσει και θέσει χριστιανός. Εγώ δεν είμαι ούτε το ένα ούτε το άλλο, δυστυχώς. Απλώς μου είναι αδύνατον να πιστέψω ότι ο σκοπός του θανάτου μας δεν είναι τίποτε άλλο από το να κάνουμε λίγο χώρο σάυτή τη γη για τις μετέπειτα ανθρώπινες γενιές.Ίσως να είμαι και εξαιρετικά αφελής που πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε από αγάπη.
Επίσης κάτι άλλο που πιστεύω βαθειά είναι ότι οι άνθρωποι που αρνούνται ή εμπάσει περιπτώσει τους είναι αδύνατον να πιστέψουν σε ένα καλό θεό,υιοθετούν μια τέτοια στάση επειδή τους ενδιαφέρει πραγματικά να είναι Ηθικοί και αληθινοί. Αυτό και μόνο με κάνει να τους αγαπάω(παρακαλώ να μην εκληφθεί ως κολακεία).

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 9:31:00 μ.μ. είπε...

Για με πάλι, η ζωή εγκυμονεί τόσα, μα τόσα μηνύματα που ώρες-ώρες φάσκουν και αντιφάσκουν. Ως φύση υπεραναλυτική, ψάχνω το νόημα στις περισσότερες πράξεις μου. Ακόμα κι όταν δρω αυθόρημτα, ψάχνω, με τα μάτια να κοιτάνε το ταβάνι, τί ήταν αυτό που με ώθησε να λειτουργήσω έτσι. Αυτό δημιουργεί μια εφιαλτική ασφάλεια στην ανασφαλή ύπαρξή μου και είναι αρκετά επίπονα και κουραστικό...Τώρα για το θέμα του Θεού, επειδή έχω ζήσει αρκετά υπό την πίεση της Χριστιανοσύνης και επειδή το μοντέλο «Καλός Χριστιανός» το έζησα δίπλα μου πάνω από μια δεκαετία, μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτός ο τρόπος σκέψης και πράξης είναι υποκριτικός για τα δικά μου τα μάτια. Επίσης δε μπορώ να αρκεστώ στην ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά και να αποκτήσω «θετική ενέργεια» και πίστη πως το τρένο της ζωής θα περάσει και για μένα. Κι αν δεν περάσει; Κι αν πρέπει να γυρίσω τον κόσμο μου ανάποδα για να βρω αυτό που με ευχαριστεί;... Μπλέξιμο. Μέχρι εδώ νομίζω ότι συμφωνούμε. Όντως στον Χριστιανισμό ο όρος αυταπάρνηση και υποταγή στα βάσανα που φέρνει η ζωή υπάρχει σε έξτρα λαρτζ ποσότητες, όμως εμένα αυτό δε δύναται να με καθησυχάσει. Στιγμές-στιγμές αυτός ο Θεός μου φαίνεται υπερβολικά αδιάφορος και αρκετά εκδικητικός. Ύστερα προσπαθώντας να αυτοπαρηγορηθώ, λέω πως τα πάντα έχουν ένα βαθύτερο νόημα και όλα γίνονται για ένα καλύτερο αύριο. Ακόμα και αυτά που δε γίνονται. Όμως κανείς δε χορταίνει μόνο με λόγια. Ίσως το λίγο της ηλικίας μου να μην με αφήνει να ισοζυγίζω τα γεγονότα και να εκτιμώ σωστά. Δε ξέρω. Μια άλλη θεωρία που έχω αναπτύξει είναι πως ο Θεός είναι μια απλή εφεύρεση του ανθρώπινου μυαλό για να έχει να στηρίζεται στα δύσκολα.-το μαξιλαράκι που αναφέρεις...Πάλι δε ξέρω. Ο καιρός θα δείξει...Ωραία κουβέντα κάνουμε...:)

Fovamaitampalonia says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006 11:39:00 μ.μ. είπε...

Λειτουργώ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ως φύση υπεραναλυτική κι'εγώ. Οι περισσότερες από αυτές τις σκέψεις υπάρχουν και στο δικό μου μυαλό κατά καιρούς. Δεν ξέρω όμως τί γίνεται και στο τέλος, κάθε φάσης που περνάω εννοείται, η ζυγαριά πάντα γέρνει προς την πίστη. Μπορεί να φανεί πολύ ανόητο αυτό που θα πω, αλλά το μυστήριο των ανθρώπινων συναισθημάτων(με την πολύ απλή έννοια, για να μην μπούμε σε μια διαδικασία να διακρίνουμε τους όρους ψυχή, πνεύμα, λόγος κτλ), όλο αυτό το μπουρλότο λοιπον εγώ δε μπορώ παρά να το ανάγω σε μια θεική οντότητα. Μπορεί να΄ναι και ο διάολος, τί να πω...
Α! Όσο για την υποκρισία των χριστιανών καιγω την έχω φάει με το κουτάλι, αλλά ας μην μπερδεύουμε την αυθεντική χριστιανική διδασκαλία, η οποία επιδέχεται πολών ερμηνειών φυσικά,με τις πρακτικές.

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Μαρτίου 07, 2006 6:06:00 μ.μ. είπε...

Το καλό και το κακό υπάρχει μέσα μας. Δε γνωρίζω αν αυτό το πάντρεμα καλού-κακού μπορεί να ονομαστεί "θεική οντότητα" ή "διάολος". Νομίζω ότι έχουμε και τα δύο και ο καθείς, σε συνάρτηση με τις καταβολές του και την προσωπικότητά του, διαλέγει άλλοτε τον ένα δρόμο κι άλλοτε τον άλλο.
Είτε υπάρχει Θεός είτε δεν υπάρχει, πρωτεραιότητα του ανθρώπου είναι να γίνεται καλύτερος.Κι αυτό το "καλύτερος" χωράει πολύ πολύ κουβέντα.
να σαι καλά:)

Fovamaitampalonia says:
at: Τρίτη, Μαρτίου 07, 2006 6:35:00 μ.μ. είπε...

Κιέσύ :)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers