Content

Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2006

"σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου"

Ουρανός γαλάζιος με άσπρα ξέφτια για ξεκάρφωμα. Απόγεμα Κυριακής. Ο ήλιος πεύτει πλάγια πάνω στους θερμοσίφωνες και στα παντζούρια κάνοντάς τα να γυαλίζουν και να σπινθηροβολούν. Στιγμιαία τυφλώνεσαι. Τα σύγνεφα παίρνουν περίεργα σχήματα. Δράκος μετατρέπεται σε σκύλο και σκύλος σε παιδάκι που κλωτσάει μια μπάλα... Μας θυμάμαι να ξαπλώνουμε στα γρασίδια του περασμένου μας σπιτιού και να φτιάχνουμε σουρεαλιστικά παραμύθια. Για το πώς μια κακιά μάγισσα έριξε μάγια σ' ένα αθώο παιδάκι για να γίνει δράκος κακός, για το πώς ο δράκος με αποτυχημένα ξόρκια μιας άλλης καλής-αυτή τη φορά- μάγισσας μετατράπηκε σε σκύλο και ύστερα από πολλές προσπάθειες το παιδάκι πήρε την κανονική του μορφή.

Μια καρφίτσα να σπάσεις το μπαλόνι της Άνοιξης κι όλα τα χρώματα θα πεταχτούν με φόρα να μας πιτσιλίσουν.

Χαμογέλα.

Τα ξημερώματα Σαββάτου, σε Peugeot του '70 φερμένο από τη Γαλλία και με κάτι ξεψυχισμένα γκάζια, αντιλήφθηκα ότι μας έμειναν 5 μήνες, και κάτι υπολείμματα του Φλεβάρη, για τον Αύγουστο. Αύγουστος: ο μήνας των Αναχωρήσεων. Πέρσι χάναμε άνθρωπο και φέτος άνθρωπος φεύγει για Αμερική. Δεν είναι το ίδιο. Φυσικά δεν είναι το ίδιο. Το ένα είναι Τέλος και το άλλο Αρχή. Αρχή με άλλες συνήθειες. Για αυτόν που φεύγει, για εκείνους που μένουν.

5 μήνες, λοιπόν. Ως τότε... προλαβαίνουμε να πασαλειφτούμε με Άνοιξη;

8 σπόροι:

Respect says:
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2006 8:13:00 μ.μ. είπε...

Τελικά ακόμη δεν κατάλαβα την διαφορά της "αναχώρησης"... Μέσα σε λιγότερο από 4 μήνες, "αναχώρησαν" τρεις από τους πέντε της παρέας, για Αγγλία (σπουδές) και Η.Π.Α. (δουλειά και σπουδές), αλλά ακόμη έχω την απορία. Αν και περισσόρεο κλίνω προς το ότι ο δικός σου άνθρωπος, είναι αυτός που αφήνει λίγη από την αύρα του πίσω, για να σε συντροφεύει κι ας μην είναι κοντά σου. Και τότε, ακόμη και αν μιλάς μόλις μια φορά στις 10 μέρες μαζί του, γνωρίζεις πως είναι κάτι παραπάνω από ένας (ακόμα) γνωστός...

Garrikoitz
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2006 11:38:00 μ.μ. είπε...

Ποιος δεν είναι ένας ακόμα γνωστός? Αυτός/ή που όταν τον βλέπεις θέλεις να μην έχει αλλάξει καθόλου από τότε που ακόμα υπήρχε η λάμψη μεταξύ σας και ας εχει σβύσει πια.

Garrikoitz
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2006 11:41:00 μ.μ. είπε...

Παπαρούνα αν ήξερες πόσο οικεία είναι αυτή η φωνή που μου μιλάει μέσα από τα γραφτά σου...τη μελαγχολία της την αναγνωρίζω με κλειστά μάτια. Και όχι αισιοδοξίες παρακαλώ.

Menw ektos says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2006 7:08:00 μ.μ. είπε...

Aχ αυτές οι αναχωρήσεις. Τόσα χρόνια και ακόμη να τις συνηθίσω, ποτέ δεν θα μάθω να ζω με αυτές.

mindstripper says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006 11:12:00 π.μ. είπε...

Ως τότε... προλαβαίνουμε να πασαλειφτούμε με Άνοιξη;

All over. ;-)

street spirit says:
at: Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006 12:43:00 π.μ. είπε...

ας πασαλειφθούμε αρκεί να μην τη μυρίσω γιατί μου προκαλεί αλλεργεία ;)

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006 10:54:00 π.μ. είπε...

#Respect,δε ξέρω να σου απαντήσω..Δε νομίζω, ότι το φευγιό για άλλη χώρα μπορεί να παραλληλιστεί με το φευγιό για τον..κάτω κόσμο...Μου φαίνεται τραγικά ατυχής αυτή η σύγκριση και λάθος μου που το έγραψα έτσι...Θα συμφωνήσω με αυτό που λες:"ο δικός σου άνθρωπος, είναι αυτός που αφήνει λίγη από την αύρα του πίσω, για να σε συντροφεύει κι ας μην είναι κοντά σου."

#Garrikoitz,-από που βγαίνει το νικ σου;-το ενδεχόμενο να μην σβήσει η "λάμψη" που αναφέρεις δεν υπάρχει;Κατα τ' άλλα, σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια...Καταβάθως-πολύ βάθος όμως-είμαστε αισιόδοξα πλάσματα:ρ

#Menw ektos, εύχομαι να μην τις συνηθίσω...

#mindstripper, μακάρι!:)

#street spirit, εσύ καλύτερα να μην πασσαλειφτείς! Αρκετά με τα νοσοκομεία! Μην πάθεις κανένα αλλεργικό σοκ!;Ρ Θα σας στείλουμε ένα καλάθι παπαρούνες κατά Πάσχα μεριά..

Respect says:
at: Τετάρτη, Μαρτίου 08, 2006 9:29:00 μ.μ. είπε...

Δεν προσπάθησα να κάνω καμία σύγκριση στις δύο περιπτώσεις... Φυσικά και δεν γίνεται κάτι τέτοιο και ούτε νομίζω πως ήταν λάθος σου να το γράψεις κατά αυτό τον τρόπο. Πιθανότατα εγώ αντιλήφθηκα κάτι λανθασμένα...

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers