Τρίζει ο ουρανός, μάλλον ο Θεός μετακινεί τα έπιπλα και τους θιάσους εκεί πάνω, βρέχει κάτω, υγραίνει τη ψυχή και τα βλέφαρα, χάνονται στο χείμαρρο τα θέλω, μένουν όρθια τα πρέπει, και κάτι παπαρούνες σαν πληγές ανοιχτές σε κοιτάνε απορώντας. Τρεισήμισι κι ο κόσμος χορεύει, φώτα νέον, ποτά μπόμπες, τί κάνω εγώ εδώ;, μην είσαι τόσο ντεπασσέ!, όχι, δεν είμαι!, έλα χόρεψε κι εσύ!, Do you want to dance with me?, I can’t, I smoke now, μη με κοιτάς έτσι άνθρωπέ μου!, δε ξέρω πού είναι οι ρίζες μου μόνο πού δεν είναι, η έννοια της ελλειπτικής κίνησης με αγγίζει όσο τίποτε άλλο, από δίπολο σε δίπολο, χώρος περιχαρακώνεται, λογότυπα κυνηγάνε το μυαλό μου, μεσημεριανοί ύπνοι με αλλοπρόσαλλα όνειρα, πάλι είδα γεροντάκια σκυφτά κι ανήμπορα τους γονείς μου και μετάνιωσα για λόγια, ακούω την αγάπη κι ας μην χωράω πουθενά, ξύπνησα με πασαλειμμένη μάσκαρα, γέλια σε μπουάτ, γιατί δε μου τραγουδάς το παπάκι;, δε μπορώ είναι να το πει ο επόμενος, ναι αλλά ο επόμενος δε θα είναι εσύ μωρό μου, άστο δε πειράζει, κάποια στιγμή θα καταλάβεις όπως άργησα κι εγώ κι ακόμα δεν τα έχω καταλάβει όλα, δε πειράζει, άστο σου λέω, έγραφε και η Καρυστιάνη: Κεφάλαια αναπάντητα θα μείνουν, μα ο άνθρωπος θα προχωρά στην επόμενη σελίδα, είπαμε δεν έχουμε άλλη επιλογή, δεν βοηθά ο βάλτος, δεν προκόβουμε έτσι, πονάει το κεφάλι μου απ' τη βενζίνη που ήπια, μου λείπεις, δε μου λείπεις, σου λείπω, δε σου λείπω, ευγενικά αγόρια κομπλιμεντάρουν τα ισιωμένα μου μαλλιά, λένε πως είμαι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη φορά, ρίχνουν μπουφάν στη πλάτη μου όταν πιάνει κρύο, όμως αυτοί δεν είναι εσύ μωρό μου.

(φώτο: Jib Ρeter)

Διαβάστε περισσότερα »

Η έκθεση της Παπαϊωάννου στο Μουσείο Μπενάκη είναι εξαιρετική. Όλες οι προσπάθειες του ανθρώπου για επιβίωση και αναβίωση προπολεμικών εποχών στριμωγμένες αγκωμαχώντας μέσα σε τρεις περίπου δεκαετίες. Μάτια με φως να πηγάζει από τις κόρες, χέρια ψαχουλεύουν για αλήθειες, αναγνωρίζουν νεκρούς, μαυροντυμένες ξυπόλυτες Μακεδόνισσες, σκελετωμένα παιδιά περπατάνε στο χιόνι, δύσβατα μονοπάτια νησιών, σπάσιμο πέτρας για να γενεί χαλίκι, Καρυάτιδες να μεταφέρουν λάσπη και τραυματίες με κρυοπαγήματα. Και μια γυναίκα σαν την Παπαϊωάννου να οργώνει χωριά και πόλεις, καταγράφοντας προσδοκείες και διαψεύσεις με έναν απλό φακό. Όχι, δεν είναι η εθνική ανάταση που σε πιάνει, δεν είναι η υπερηφάνεια. Μόνο λύπη για τον άνθρωπο που μπορεί να γίνει θηρίο αιμοβόρο. Δεν εξυμνείς τους Έλληνες, τα Όχι και τις σημαίες. Τα ίδια που συνέβαιναν τότε, συμβαίνουν τώρα και σε δίπλανά μας χώματα.

Μη χαζεύεις στην τηλεόραση που δημιουργεί αποστάσεις,

ένα τσιγαρόχαρτο είναι οι δρόμοι σε καιρούς πολέμου.

σχετικά κείμενα:

Μουσείο Μπενάκη

Ηριδανός

shine on you crazy diamond

asteroid

Διαβάστε περισσότερα »

(..ή αλλιώς μιζέρια στο τετράγωνο)

Δυο δάχτυλα ανοιγοκλείνουν με τέμπο τις αρτηρίες του μυαλού. Δεν ξέρω αν φταίει το φεγγάρι, μα τα γρανάζια τρίζουν πολύ τώρα τελευταία. Κάτι, λέει, σαν να κουράστηκε να δικαιολογεί, να βρίσκει λύσεις, και τα άφησε όλα στη μοίρα. Βλέπω να αλλάζουν δεδομένα, νιώθω καπνισμένους πνεύμονες και το μυαλό να σπιντάρει σε γύρο θανάτου. Σα να χρειάζεται να επιδείξει ότι μπορεί να τα δει κι αλλιώς, κι ας βγάζει ατμούς από την πίεση. "Θ' ανατέλλω", οραματίζεται πως θα ναι το σάουντρακ του τέλους.

Το δαχτυλίδι που μου φέρανε κουδουνίζει στην κάθε κίνηση. Μάλλον για να μη με χάνουνε. Ή με χάσανε και τους άφησα με τη θύμηση μικρών κουδουνισμάτων; Με σιχαίνομαι όταν γίνομαι προφήτης. Ίσως πάλι το μέλλον να είναι πιο ελλιπές από ότι το χα ονειρευτεί όταν μ' αγκάλιαζε ο Μορφέας κάτω από το τραπέζι και να σου τώρα οι πιθανότητες όλο και συνθλίβονται. Και πάντα σκαλώνω σαν χαλασμένο βινύλιο στην ίδια απορία: "Κατάλαβε τίποτα για μένα από μένα;". Βουλιάζω στ' απόνερα, με κόκκινους κύκλους γύρω απ' τη μαυρίλα των ματιών. Όχι, όχι, αυτό το τελευταίο δεν είναι ναρκισσισμός, μια αφελής προσπάθεια μάλλον να γραπωθώ από ό,τι έχει απομείνει ολότελα δικό μου. Δεν πειράζει άμα δεν καταλαβαίνεις. Χιλιάδες άλλα γεγονότα μας προσπερνάνε αφήνοντας σαν εγγύηση κρύες ριπές αέρα. Φυλακίζουνε αθώους, σκοτώνουν μωρά, άνθρωποι πεινάνε

κι εδώ εξυμνούμε την απυρόβλητη μοναξιά της μεγαλούπολης.

...Σαν να ονειρεύεσαι πως κοιμάσαι μέσα στη ζέση του ήλιου, κι αντ' αυτού ξυπνάς χωμένη καταχείμωνο σ' ένα παλιό πλυντήριο.

Αδέσποτο σκυλί,

κανένας δε με περιμένει.

Διαβάστε περισσότερα »

τί θα γενεί;

τί θα γενεί;

ποιος θα πονεί;
ποιος θα πονεί;

μανούλα μου,
μανούλα μου"

Διαβάστε περισσότερα »

(...ή αλλιώς αυτόματη γρφή Νο 4)

Κατρακυλάνε οι κουβέρτες απ' το κρεβάτι, το κρύο στάζει από τα δάχτυλα και μέσα στον ύπνο το βαθύ ρίχνω κατάρες στο διαχειριστή που προέβλεψε καλοκαιρία αντί να κάψει πετρέλαιο. Στα μάρμαρα σουλατσάρουν ροζ καλτσούλες και τα κοντομάνικα αποχαιρετίσανε άτσαλα τα μπράτσα.
Κατά τ’ άλλα, η Έφη Θώδη στο "Άι λαβ γιου μπέιμπι" βγάζει εικόνα Πρωτοχρονιάς με λαμέ κάτω από δισκόμπαλα, σαν αυτή που έχουν στο Βινύλιο( δε ξέρω να σου πω παραπάνω, η ρεαλίστρια πήγε και από την φρίκη πεθύμησε Στάθη Ψάλτη με κολάν). Καμιά φορά και το κιτς θέλει μαγκιά και κότσια για να ξεμπροστιαστεί. Με το ξεμπροστιαστεί, θυμήθηκα έβγαλε δίσκο ο Κότσιρας, λυπάμαι τους γραφίστες που ασχολήθηκαν, κύλησε στον κατήφορο η εποχή του "Μ' ακορντεόν...", χίλιες φορές Μακρόπουλος και ύποπτα αισθήματα με δίπορτα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Ύστερα πρέπει να βρω βιβλία του Καστοριάδη, οι ξενιτεμένοι κάνουν σαν τις έγκυες στον 9^ο, να μιλήσουμε για τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης, και η σκέψη σου να με ενοχλεί σαν το κουνούπι. Για ασκήσεις αντιπερισπασμού σπάω το κεφάλι μου στον τοίχο να μαντέψω τί χρώμα έχει το παγωτό παπαρούνα του Altamira. Ξέρεις;

φώτο: Βασίλης Σπύρου

Διαβάστε περισσότερα »

Θες να μιλήσουμε για συνείδηση σήμερα; Ή όχι; Εσύ αποφασίζεις. Δε μου αρέσει η ηθικολογία, εσύ αποφασίζεις λέμε. Κάποια στιγμή όμως, καλό μου, πρέπει να γίνει και αυτή η κουβέντα, μην μας περνάνε και για τελείως μαλάκες. Έτσι; Η πίσσα έχει κολλήσει στο λαιμό μου σαν τα βρεγμένα φύλλα στην άσφαλτο. Λίγο γλοιώδες μα σου προσδίδει την απαραίτητη βραχνάδα. Η συνείδηση λοιπόν είναι κάτι έμφυτο. Είτε έχει τις ρίζες της μέσα σου, φυτρώνει φτιάχνοντας ένα όμορφο δεντράκι λεμονιάς, είτε γίνεται ένα νούφαρο που όλο μεγαλώνει, σου πίνει το αίμα και σε καταπνίγει με πρέπει και μη, είτε ο τόπος μένει ξερός και ανήξερος. Δε διδάσκεται η συνείδηση. Όπως ούτε και η ανθρωπιά. Οι προσφορές της κυρίας Ρούλας απ-ανθρωπιά αχνίζουν και τίποτα άλλο. Τα βρεγμένα μάτια της κυρίας Βίκυς κάθε άλλο παρά πόνο στραγγίζουν. Να μη συνεχίσω με άλλες παρομοιώσεις και άλλες κυρίες. Το πιασες το θέμα. Κάθε τί που αυτοαποκαλείται ευαίσθητο και τρομαγμένο, τρέφεται με σάρκες άλλων. Θυμήσου το αυτό την άλλη φορά που θα τρέχεις με το βαλιτσάκι πρώτων βοηθειών στο χέρι.

Η συνείδηση του λόγου είναι σημαντικότερη από όλες μιας και είναι άυλη υπόθεση. Η ασυνειδησία των λέξεων που ξεστομίζεις είναι σαν τις πέτρες που τις πετάς στη θάλασσα κι ακούγεται το πλαφ. Εσύ μπορεί να χαζεύεις τη ρίψη, την ωραία παραβολή, τη μάταιη προσπάθεια να αντισταθεί μια πετρούλα στη βαρύτητα, μα οι άλλοι γύρω σου ακούνε και τον κρότο της σύγκρουσης του νερού με την πέτρα. Σαν κάτι ξένο που εισέβαλλε στο χώρο κι έκανε τον απαραίτητο ντόρο για να γυρίσεις το κεφάλι προς το μέρος του. Κι άμα ξεχάσεις τα φωνήεντα που άφησε το στόμα σου, εκείνα τρέχουν και κρέμονται από τα αυτιά των διπλανών σου και τους ταλανίζουν τη μνήμη. «Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη». Ο ευσυνείδητος άνθρωπος δεν βαδίζει στο πρέπει, οι κουβέντες του σταγονόμετρο μα οι πράξεις του παράθυρα ανοιχτά.

Δε πείθομαι πως θα αλλάξει ο κόσμος, δε πιστεύω σε θύματα και θύτες, από τη στιγμή που εμπλέκεσαι κατέχεις μερίδιο ευθύνης, αλλά μη μας περνάνε και για τελείως μαλάκες, καλό μου. Έτσι;

"Ήταν ωραία η ζωή, ήταν ωραία"

Διαβάστε περισσότερα »

(Lilya Corneli)

Γράφοντας ξεκοιλιάζεις τις λέξεις.

Οι περισσότερες έχουν ροκανίδια,

μερικές ματώνουν στο βάθος,

άλλες χτυπιούνται και σκούζουν

μεταμορφώνονται σε ηλιοτρόπια,

σε μικροσκοπικούς πράσινους νάνους

ή σε όστρακα

με το λαμπρό

βαθιά μαργαριτάρι.

Tάσος Ρούσσος

Διαβάστε περισσότερα »

(Πέττας Φώτιος)

Η θάλασσα μωβ και λάδι, τα κούτσουρα καίγονται, ένα ρόδι σπάει πιτσιλίζοντας ευχές και στο σταθμό παραγωγός παλεύει να σπάσει τη δικιά του αμηχανία με ανέκδοτα. Μου αρέσουν αυτοί οι τοπικοί σταθμοί με την δροσερή φωνή να βάζει ροκ και jazz με δίσκους φερμένους απ’ το σπίτι. Μ' αρέσει αυτός ο ερασιτεχνισμός, το όνειρο ότι θα κατακτήσει τα ερτζιαννά της πρωτεύουσας κάποτε, η μαγεία του να έχεις λίγο αέρα να πεις δυο κουβέντες για μουσικές που αγαπάς.

Οι ζωές τρέχουν και σηκώνουν σκόνη. Και τί αφήνουν; Αλάτι, στάχτες, κόκκινα δάχτυλα και θύμησες από τραγούδια. Το πρόσωπό σου θα γίνει χάρτης και τα μαλλιά σου χιονισμένες βουνοκορφές. Θα θυμάσαι τίποτα από μένα τότε;

Η φωνή της Μαντλιν ταιριάζει τόσο δίπλα στο τζάκι. Το ξύλο γίνεται κάρβουνο και μετά στάχτη, οι σπίθες χορεύουν κι ο καπνός δείχνει στους απ' έξω ζωή κατοικημένη.

Ένας χαρταετός είμαι που τον σπρώχνουν τα σύγνεφα.

Mα τα πιο όμορφα λόγια δεν τα ξεστόμισα ποτέ εκεί που έπρεπε.

Διαβάστε περισσότερα »

(Kurt Halsey)

Σε είδα να μου κρατάς το χέρι. Δε ζητούσες τίποτα άλλο. Μόνο να μου κρατάς το χέρι και να προχωράμε. Μέσα στη θολούρα του ύπνου αισθανόμουν την άλλη παλάμη πάνω στη δικιά μου, τη θέρμη ανάμεσα στα δάχτυλα, το επίμονο κράτημα. Δε με πονούσες. Να με προστατέψεις προσπάθησες. Μα γω ακούμπησα καθρέφτη και κόπηκα. Θυμάμαι ήθελες να δεις ήλιους από βουνά, με τράβαγες στην ανηφόρα, σταματούσες να χαζέψουμε πάγκους σε πανηγύρια, έδινες καραμέλες σε γυφτάκια, γέλαγα κι έλαμπες, τα πόδια μου δεν τα νιωθα, δεν ήξερα πού ήμασταν, ούτε και πώς σε βρήκα πάλι, σε είχα για ξεχασμένο, κι εσύ όλο να με κρατάς από το χέρι και να προχωράς αποφασιστικά. Δε προσπάθησα να φύγω, δεν ήθελα να φύγω, το αίμα ήταν εκεί, στη μια παλάμη με την άλλη, εκεί ήταν και η ασφάλεια. Τίποτα άλλο δε θυμάμαι, ούτε πρόσωπο, ούτε χρώματα, ούτε λόγια. Μόνο ένα χέρι που δένει με ένα άλλο και γίνονται καράβι.

Ξύπνησα χαζοχαρούμενα περιφέροντας τα χέρια μου.

"Ψάχνετε κάτι;", τα ρωταγα.

Μα ακούμπησα καθρέφτη και κόπηκα.

Διαβάστε περισσότερα »

(Jib Peter)
"Καθαρά να ξεχωρίσεις κι ηρωικά να δεχτείς τις πικρές γόνιμες τούτες, ανθρώπινες, σάρκα από τη σάρκα μας αλήθειες: α) Ο νους του ανθρώπου φαινόμενα μονάχα μπορεί να συλλάβει, ποτέ την ουσία β) κι όχι όλα τα φαινόμενα, παρά μονάχα φαινόμενα της ύλης γ) κι ακόμα στενότερα: όχι καν τα φαινόμενα τούτα της ύλης, παρά μονάχα τους μεταξύ τους συνειρμούς δ) κι οι συνειρμοί τούτοι δεν είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι από τον άνθρωπο είναι κι αυτοί γεννήματα του ανθρώπου ε) και δεν είναι οι μόνοι δυνατοί ανθρώπινοι παρά μονάχα οι πιο βολικοί για τις πραχτικές και νοητικές του ανάγκες."

Ασκητική-Ν. Καζαντζάκη

Διαβάστε περισσότερα »

(foto:Βούλα Παπαϊωάννου)

Ώστε λοιπόν έτσι γίνονται οι αλλαγές; Τόσο ήσυχα; Βεγγαλικά, φώτα, θάματα, χειροκροτήματα, ένα: "Συγχαρητήρια, περνάτε στην επόμενη φάση"; Πόσο πολύ αργεί το μυαλό να γυρίσει με άλλες στροφές; Να δει την άλλη τροχιά του κόσμου, να φορεθεί το πουκάμισο της Ζωής ανάποδα με τα κουμπιά κατάσαρκα, παραφράζοντας Ρίτσο αν δεν απατώμαι.
Κάποια στιγμή όλα έγιναν ένα τεράστιο τσίρκο. Παίζαμε τους ακροβάτες και τους κλόουν, το ξέρεις το σκηνικό έτσι; Λόγια πάνω σε κλωστή, χέρια που συνεχώς μπουρδουκλώνονται, ο κόσμος γελάει με τα καμώματα, στα παρασκήνια αμηχανία, στη σκηνή όλα ανθηρά, και εμείς καταβάθως να είμαστε λυπημένα αστείοι μα να το γουστάρουμε. Θυμάμαι, όλο πέφταμε. Στην αρχή γελάγαμε, μα οι αντοχές άμα δεν είναι ομαδικές στερεύουν γρήγορα. Απελπισία. Ταμείο και εισπράξεις, μηδέν εις το πηλίκον. Κάτι έφταιγε, τα τραγούδια δεν το ήξεραν, στα τετράδια όλο σπείρες ζωγράφιζα, τα βράδια στο ταβάνι έκαναν βόλτες τα φώτα των αυτοκινήτων, ποια η αρχή και πού το τέλος. Σου άπλωνα επιχειρήματα, να βρούμε άλλο παιχνίδι, να τρέξουμε, να γινότανε ο κόσμος πολύχρωμος, μα η ζωή δεν είναι παιχνίδι, και είχα βαρεθεί τα φωσφορίζοντα χαμόγελα, πόσο μάλλον για να τα προσφέρω. Μάταια. Η αλήθεια είναι μωρό δυσπροσάρμοστο. Άμα δεν την χωράς όλη στα μέσα σου, να την κόβεις σε μικρά κομματάκια και να την καταπίνεις με μπόλικο νερό. Πιο μετά ήρθε η κούραση. Για ποιον γίνονται όλα αυτά; Τόσες λέξεις για ένα κερί που τρεμοσβήνει; Φου, κι έσβησε. Πείσμα. Και δε σ' ένοιαζε. Φου, κι έσβησε. Πείσμα. Και δε μ' ένοιάζε.

Διαβάστε περισσότερα »

(Η ομπρέλα-Γκόγια)

"Ρέα, δέκα χρονών, απογευματινή, τρεις φορές τη βδομάδα. Φαίνεται ότι το απόγευμα θυμίζει αυτούς που λείπουν κι έτσι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να νυχτώνει σιγά σιγά, με την ελπίδα να μη νυχτώσει ποτέ εντελώς κι αυτό συμβαίνει μόνο στην απογευματινή προβολή, όταν παίζεται μια ταινία που δεν την βλέπεις καθαρά γιατί έχει ακόμα φως. Τριάνταδυο χρονών, ένα ούζο. Η καλύτερη προβολή το καλοκαίρι ήταν η απογεματινή γιατί την πρώτη μισή ώρα είχε ακόμα αυτό το γλυκό φως και δεν έβλεπες τίποτα, παρατηρούσες ποια αγόρια έμπαιναν και πού καθόντουσαν. Όταν σκοτείνιαζε ήξερες σε ποιο σημείο να γυρίσεις, όταν γελούσε η αίθουσα έπιανες με τη μια όποιο βλέμμα ήθελες, χαμογελούσες με νόημα. Η Έρση είχε γυρίσει και κοίταξε δέκα φορές τον Ηλιάδη στη διάρκεια του Πράκτορ 000 κι έτσι όλοι κατάλαβαν ότι ήταν τσιμπημένη. Αυτό έγινε το καλοκαίρι, ο Ηλιάδης πήγε διακοπές και το φθινόπωρο δεν εμφανίσθηκε στον αγιασμό. Όλοι νόμισαν ότι θα τον ξεχνούσε γρήγορα τον Ηλιάδη η Έρση, ήταν η ωραιότερη και είχε τουλάχιστον τα μισά αγόρια, μπορούσε να διαλέξει όποιον ήθελε. Όμως τις μέρες που ήταν απογευματινές, την ώρα που χανόταν αυτό το γλυκό φως, το πρόσωπό της σκοτείνιαζε."

Η γραμμή του ορίζοντος- Χρήστος Βακαλόπουλος

εκδόσεις Εστία-1991

Διαβάστε περισσότερα »

"...και η πόλη έχει ρεπό"

υ.γ. η φώτο ανήκει σε μέλος του Musicheaven.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Στα κέντρα με τα πολλά φώτα, ο κόσμος φέρνει γυροβολιές γύρω από τον εαυτό του, γύρω από τη χαρά του. Έχω την αίσθηση πως νομίζει ότι διασκεδάζει αλλά δεν τα καταφέρνει. Το ξημέρωμα στη δουλειά θα τον βρει ταπί και ψύχραιμο να περιγράφει γλαφυρά το βράδυ του. "Γιατί το παίζεις σοβαρή ενώ είσαι χαμογελαστή;". Ώρες ώρες οι κουβέντες του κόσμου μού φαίνονται τόσο παράλογες. Ψάρι έξω από το νερό και ανάγκη για οξυγόνο. Σωσίβιο η καρέκλα, σωσίβιο τα βλέμματα, σωσίβιο το τσιγάρο. "Συνήθως το παίζω χαμογελαστή ενώ είμαι σοβαρή".

Μοιράζουνε λόγια, όμορφα λόγια. Έπειτα από φεγγάρια, τα λόγια κρεμιούνται σαν νυχτερίδες και στοιχειώνουν το λαιμό. Σε ποιον περίπατο χαθήκανε οι πράξεις; Οι ζωές των ανθρώπων είναι ίδιες κι απαράλλαχτες. Ρόλους μεταξύ θύτη και θύματος ανταλλάσουμε μόνο. Χέρια εφάπτονται, καρδιές ανοίγουνε σα ρόδια, και ματιές αλμύρας απ’ τα πολλά φώτα.

Γαντζώνομαι απ' τον τοίχο, παρατηρώ τακούνια, άντρες με φάτσες λιγδιάρικες και γαρύφαλλα πού έγιναν ένα με το παρκέ.

Ψυχή μου φαντασμένη.

Διαβάστε περισσότερα »