Content

Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006

"ποια μοίρα σε φωνάζει από την άλλη μεριά"


Η έκθεση της Παπαϊωάννου στο Μουσείο Μπενάκη είναι εξαιρετική. Όλες οι προσπάθειες του ανθρώπου για επιβίωση και αναβίωση προπολεμικών εποχών στριμωγμένες αγκωμαχώντας μέσα σε τρεις περίπου δεκαετίες. Μάτια με φως να πηγάζει από τις κόρες, χέρια ψαχουλεύουν για αλήθειες, αναγνωρίζουν νεκρούς, μαυροντυμένες ξυπόλυτες Μακεδόνισσες, σκελετωμένα παιδιά περπατάνε στο χιόνι, δύσβατα μονοπάτια νησιών, σπάσιμο πέτρας για να γενεί χαλίκι, Καρυάτιδες να μεταφέρουν λάσπη και τραυματίες με κρυοπαγήματα. Και μια γυναίκα σαν την Παπαϊωάννου να οργώνει χωριά και πόλεις, καταγράφοντας προσδοκείες και διαψεύσεις με έναν απλό φακό. Όχι, δεν είναι η εθνική ανάταση που σε πιάνει, δεν είναι η υπερηφάνεια. Μόνο λύπη για τον άνθρωπο που μπορεί να γίνει θηρίο αιμοβόρο. Δεν εξυμνείς τους Έλληνες, τα Όχι και τις σημαίες. Τα ίδια που συνέβαιναν τότε, συμβαίνουν τώρα και σε δίπλανά μας χώματα.

Μη χαζεύεις στην τηλεόραση που δημιουργεί αποστάσεις,

ένα τσιγαρόχαρτο είναι οι δρόμοι σε καιρούς πολέμου.


σχετικά κείμενα:

Μουσείο Μπενάκη

Ηριδανός

shine on you crazy diamond

asteroid

3 σπόροι:

το θείο τραγί says:
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 4:40:00 μ.μ. είπε...

Πολύ ωραίο post. M' αρέσει η Βούλα Παπαϊωάννου, αν και την ανακάλυψα πρόσφατα.

Χαίρε, παπαρούνα.

Sigmataf says:
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006 5:07:00 μ.μ. είπε...

ένα τσιγαρόχαρτο είναι οι δρόμοι σε καιρούς πολέμου.

καταπληκτικό.

παπαρούνα says:
at: Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006 11:59:00 μ.μ. είπε...

#θείο τραγί, ευχαριστώ..Το ξέρεις πως η γνώμη σου μετράει.
Η έκθεση αποτελείται περίπου απο 200 φωτογραφίες. Η αίθουσα αφιερωμένη στην Πείνα ήταν συγκλονιστική.

#Σίγματαφ, ο Αγγελάκας τα χει πει καλύτερα... "..μες τις βαλίτσες σου στριμώχνονται όλοι οι δρόμοι";)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers