Content

Πέμπτη, Οκτωβρίου 05, 2006

reality #2

(foto:Βούλα Παπαϊωάννου)
Ώστε λοιπόν έτσι γίνονται οι αλλαγές; Τόσο ήσυχα; Βεγγαλικά, φώτα, θάματα, χειροκροτήματα, ένα: "Συγχαρητήρια, περνάτε στην επόμενη φάση"; Πόσο πολύ αργεί το μυαλό να γυρίσει με άλλες στροφές; Να δει την άλλη τροχιά του κόσμου, να φορεθεί το πουκάμισο της Ζωής ανάποδα με τα κουμπιά κατάσαρκα, παραφράζοντας Ρίτσο αν δεν απατώμαι.
Κάποια στιγμή όλα έγιναν ένα τεράστιο τσίρκο. Παίζαμε τους ακροβάτες και τους κλόουν, το ξέρεις το σκηνικό έτσι; Λόγια πάνω σε κλωστή, χέρια που συνεχώς μπουρδουκλώνονται, ο κόσμος γελάει με τα καμώματα, στα παρασκήνια αμηχανία, στη σκηνή όλα ανθηρά, και εμείς καταβάθως να είμαστε λυπημένα αστείοι μα να το γουστάρουμε. Θυμάμαι, όλο πέφταμε. Στην αρχή γελάγαμε, μα οι αντοχές άμα δεν είναι ομαδικές στερεύουν γρήγορα. Απελπισία. Ταμείο και εισπράξεις, μηδέν εις το πηλίκον. Κάτι έφταιγε, τα τραγούδια δεν το ήξεραν, στα τετράδια όλο σπείρες ζωγράφιζα, τα βράδια στο ταβάνι έκαναν βόλτες τα φώτα των αυτοκινήτων, ποια η αρχή και πού το τέλος. Σου άπλωνα επιχειρήματα, να βρούμε άλλο παιχνίδι, να τρέξουμε, να γινότανε ο κόσμος πολύχρωμος, μα η ζωή δεν είναι παιχνίδι, και είχα βαρεθεί τα φωσφορίζοντα χαμόγελα, πόσο μάλλον για να τα προσφέρω. Μάταια. Η αλήθεια είναι μωρό δυσπροσάρμοστο. Άμα δεν την χωράς όλη στα μέσα σου, να την κόβεις σε μικρά κομματάκια και να την καταπίνεις με μπόλικο νερό. Πιο μετά ήρθε η κούραση. Για ποιον γίνονται όλα αυτά; Τόσες λέξεις για ένα κερί που τρεμοσβήνει; Φου, κι έσβησε. Πείσμα. Και δε σ' ένοιαζε. Φου, κι έσβησε. Πείσμα. Και δε μ' ένοιάζε.

9 σπόροι:

sorry_girl says:
at: Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006 11:32:00 π.μ. είπε...

Εξαιρετικό.
Οι ακροβάτες ήταν πάντα από τα αγαπημένα μου θέματα.Μπορεί λόγω υψοφοβίας.
Αυτό που διάβασα ήταν μια άξια περιγραφή κομματιού της ζωής σου.Σ'ευχαριστώ.

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006 11:43:00 π.μ. είπε...

εμένα πάλι το τσίρκο και όσοι το πλαισίωναν δε μου άρεσαν πολύ. Μου προκαλούσε θλίψη. Ιδίως οι κλόουν. Ίσως να έφταιγαν τα χρωματιστά τρίγωνα κάτω από τα μάτια.

υ.γ.μακάρι οι ζωές μας να γίνουν άξιες :)

χαμίνι says:
at: Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006 12:33:00 μ.μ. είπε...

Άξιες για ποιον;

Τι είναι αυτό που δίνει αξία σε μια ζωή;

Εξάλλου μερικά πράγματα είναι σαν τα κεριά που τα φυσάς, σβήνουν και κάνοντάς σου πλάκα ξανανάβουν μόνα τους....

Καλή σου μέρα!!!

Κοκκινο Μπαλονι says:
at: Παρασκευή, Οκτωβρίου 06, 2006 1:34:00 μ.μ. είπε...

νομίζω οτι όταν στη ζωή μας δώσουμε χρόνο στο να εκτονωνομαστε οσο το δυνατον καλύτερα, π.χ μουσικη, γραψιμο, αθλητισμο, παρεες, και 1002 αλλα πραγματα δίνουμε τις ευκαιρίες στο υποσεινηδητο μας να μας μιλήσει πιο καθαρά...σου ευχομαι να το κάνεις, εαν δεν το κάνεις ήδη...και όσο μπορουμε να κρίνουμε την ήττα και τη νίκη(σε εισαγωγικά παντα αυτα τα 2 ετσι)
ωραίο κείμενο

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 07, 2006 1:47:00 π.μ. είπε...

#χαμίνι, με τον ίδιο ενθουσιασμό που μου ευχήθηκες καλημέρα, θα μπορούσα να σε ρωτήσω: καλημέρα για ποιον; Τί είναι αυτό που κάνει μια μέρα καλη;
Δεν είμαι Πολυάννα της Χαράς ούτε σφύζω από αισιοδοξία,αυτό που ξέρω όμως είναι πως κατα ένα μεγάλο ποσοστό στις "φούχτες"(που λέει και ο Μπαντούκ) μας είναι οι αξίες, οι μέρες και οι ζωές γενικότερα. Τώρα το τί είναι αξία, μέρα και ζωή είναι σχετικό για τον καθένα, έτσι;
Όσο για τα κεριά έχεις δίκιο...

#κόκκινο μπαλόνι, αυτό για τον αθλητισμό τώρα τί το είπες; Ε;

elpinor says:
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 07, 2006 8:23:00 π.μ. είπε...

στο δικο της ρυθμο η αληθεια,χορευουμε κι εμεις χανοντας νοτες,μ'αστειους λαρυγγισμους φαλτσες φωνες,δεν πιανεται η πεταλουδα που ειναι κατακοκκινη,κι ολο αλλαζει μερες λουλουδια ψυχες,αρκει που το ξερεις παπαρουνα μου.

Mplim-Mplom says:
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 07, 2006 3:26:00 μ.μ. είπε...

και μόνο που γράφεις σαν χείμαρος φτάνει..Η ζωή είναι με το μέρος σου..

:)

πολυβιος says:
at: Κυριακή, Οκτωβρίου 08, 2006 11:41:00 μ.μ. είπε...

la rirournelle
:-)

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Οκτωβρίου 11, 2006 12:03:00 μ.μ. είπε...

:)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers