Βραδιές ανελέητες. Η Λυδία στο Funked κρατά σιντί και μοιράζει αστειάκια. Αισθάνομαι άσχημα που δε μπορώ να γελάσω. Μου φαίνονται χαζοί βερμπαλισμοί τα λόγια της. Τουλάχιστο μπορώ να θαυμάσω την ετοιμότητά της στις ατάκες δεκαπεντάχρονων και τα κοτσίδια των μαλλιών της. Αλλάζω κανάλι. Σήριαλ στο ένα, σήριαλ στο άλλο και η νετ ακόμα ειδήσεις. Στο σταρ λένε για μια γάτα που χτίστηκε μέσα στο μπετόν και έπρεπε να γκρεμίσουν ολόκληρο τον τοίχο για να δει ξανά η γάτα το φως του ήλιου! Σουρεάλ καταστάσεις με χροιά θανάτου.
Μα μήπως κι εμείς δεν βρισκόμαστε μέσα σ' έναν τοίχο; Παλεύουμε να κουνηθούμε μα τα τούβλα δεξιά κι αριστερά μας εμποδίζουν. Παλεύουμε να αναπνεύσουμε μα το οξυγόνο όλο και λιγοστεύει. Παλεύουμε να δούμε μα το σκοτάδι βάφει το μέλλον μαύρο.
Και την ξέρεις τη λύση. Όπως την ήξερε και η γάτα. Να φωνάξεις, να μιλήσεις, να γρατζουνίσεις αυτόν τον άσχετο που σ' έκλεισε μέσα σε μπετά. Κι αν το λάθος είναι δικό σου, πάλι δε δικαιολογείσαι να αφεθείς σε θάνατο από ασφυξία ή από καλλιτεχνική κλειστοφοβία. Αυτός ο τοίχος δεν είναι για να στολιστεί με πίνακες από τη gallery Lefakis ούτε για να στηρίζει πιάτα. Αυτός ο τοίχος χτίστηκε για να τον σπάσεις. Και όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το καταφέρεις, τόσο το καλύτερο. Αν όχι, ξέρεις, ανθρωπάκι μου, πόσες δυνάμεις θα σκορπίσεις απλά ζωγραφίζοντας στο μυαλό σου τί υπάρχει εκεί έξω;

Διαβάστε περισσότερα »

Μεσάνυχτα Πέμπτης σε μπαράκι έρημο από ανάσες. Οι τοίχοι πέτρινοι και κάτι φλεγόμενα βιολιά να καίνε τα μεγάφωνα. Τσιγάρα Lucky Strike και Silk Cut Slim Light παίζουν μπιρίμπα. Τέσσερα ποτά στο ξύλινο τραπέζι. Ουίσκι με κόκα, αμαρέττο, ούρσους και ένα μπέιλις. Πίνουμε αργά. Το μπολάκι με τους ξηρούς καρπούς είναι μισοάδειο. Το τασάκι μισογεμάτο. Υπάρχει διαφορά...
Τώρα με μια κόκα-κόλα ανά χείρας περιφέρομαι σε γυμνά μάρμαρα. Χαλιά μισανοιγμένα τριγύρω. Χάλια δεν είμαστε πάντως. Μια μυρωδιά ναφθαλίνης και Χριστουγέννων με χτυπά κατακούτελα. Τι δώρο να ζητήσω φέτος; Από την άλλη, σκέφτομαι, σαν καλός πελάτης ψυχολόγου, όλα τούτα που με πέρασαν αυτή τη χρονιά. Εγώ στο πα, γιατρέ.Κάτι περίεργο συμβαίνει με την πάρτη μου. Η γαμημένη η θεραπεία γιατί δε με πιάνει; Βάζω πράσινη σκιά, καφέ μάσκαρα, κονσίλερ κάτω απ' τα βλέφαρα, ένα κραγιόν κερασί, που ύστερα από λίγο δεν έχει μείνει ίχνος, και νομίζω, γιατρέ, πως η ζωή θα μου τα φέρει όλα στην ώρα τους. Σοφά! Γιατρέ, με καταστρέψατε. Ποια μάρκα long-lasting κραγιόν προτείνετε; Να! Πάλι με διακόψατε! Υπάρχουν άνθρωποι που δε θα σ' αγαπήσουν όσο και να σου φωνάζουν για αγάπη. Ο εγωισμός μπορεί να κρατήσει δεμένα πολλά χέρια. Φυσικά ο εγωισμός του ενός, γιατρέ. Ο άλλος απλά είναι τόσο αφελής που περνάει τα λιμαρισμένα δόντια του ανθρώπου που έχει δίπλα του για χαμόγελα πασαλειμμένα άτσαλα με στοργή. Ε, η αφέλεια κάποια στιγμή καταντά μαλακία με περικεφαλαία! Μην ανησυχείς, βρε. Θα βρω ένα καλό κραγιόν. Να! Δε θα μένει ούτε στα ποτήρια του χτεσινού μπαρ, ούτε στα μάγουλα. Μόνο πάνω μου. Όπως οι ενοχές. Τις κατασκευάζουμε οικιοθελώς -τις περισσότερες φορές- για να κολλήσουν σα βδέλλες στις γάμπες και να μας πιούν το αίμα. Είπαμε! Long-lasting.

Διαβάστε περισσότερα »

Όλο το σώμα μυρίζει Halls. Κεράσι. Αναδύεται απ' τα πνευμόνια μου και φτάνει ως τις φτέρνες.
Τα μάτια καίνε. Τους βάζω θερμόμετρο αλλά έχουν τσακωθεί με τον υδράργυρο και δεν μου βγάζουν μια σταθερή τιμή. Να ξέρω, βρε αδερφέ, πόσο ακριβά να τα πουλήσω στο παζάρι του ληστή. Το κεφάλι ένα ατελείωτο "γκλιν γκλαν" σε κάθε βήμα. Και το στόμα ξερό πηγάδι. Η φωνή μπάσα, ικανή να πιάσει νότες της Κανελλίδου. Να πιάσει λέμε, όχι να αγκαλιάσει...
Κοιτάζω έξω.....Μετράω κίτρινα και πορτοκαλιά φώτα. 1,2,3,4... Έτσι πάνε αυτά. Άλλα παιδάκια μετρούσανε αστέρια και άλλα θερμοσίφωνες και φώτα πολυκατοικιών...Κάπου όμως χάνω τους υπολογίσμους....Κι εμείς; Πότε σταματήσαμε να είμαστε παιδάκια; Κι αφού σταματήσαμε γιατί ακόμα μετράμε; Ουφ!
Είκοσι "γκλιν γκλαν" και βρίσκομαι κάτω απ' τα σκεπάσματα.

Λοιπόν,
Ποιος θα μου κεντήσει μαξιλάρι μαγικό;

Διαβάστε περισσότερα »

"...αλλάζουν ένταση και δόνηση τα χρώματα αναλόγως των διπλανών τους και εν γένει της ατμόσφαιρας του έργου. Γίνονται διαφανέστερα ή βαρύτερα κατά τον τρόπο της τοποθετήσεώς τους, της πινελιάς, των διαδοχικών στρωμάτων.
-Χρώματα ανοικτά και χρώματα σκούρα, τα μεν τρυφερά, τα δε αυστηρά, χρώματα ζωηρά και μουντά, άυλα και στερεά, διαφορετικής εντάσεως, διαφορετικού πάθους Ο χειρισμός σας δεν αποκτάται ούτε με πείρα ούτε με γνώση! Είναι έμφυτος"...
Ν. Χατζηκυριάκος- Γκίκας

Διαβάστε περισσότερα »

Ώρες ώρες θέλω να σου δώσω μια μπουνιά! Να πάψει να είναι τόσο φωτεινό το πρόσωπό σου, και συνεπώς να μη σ' ερωτεύομαι περισσότερο. Τώρα, με τις αρθρώσεις των δακτύλων σε πλήρη αμηχανία, προσπαθώ να φέρω αντίρρηση σε ουσιαστικά, αντωνυμίες και ρήματα. Προσπαθώ να σου επιδείξω εναλλακτικούς τρόπους σύνταξης μιας πρότασης. Να σε καταφέρω να πεις θαμπωμένος: "Μπορεί και να χεις δίκιο!". Η γυναικεία μου ματαιοδοξία στα ύψη. Αντ' αυτού φυσικά αποδεικνύεσαι πιο ψαγμένος, πιο ετοιμόλογος και με καταφέρνω να μουρμουρίζω τσαντισμένα: "Μπορεί εσύ να χεις δίκιο"... Αλλά είπαμε. Οι παράλληλες γραμμές συμπίπτουν κάπου στο άπειρο και όχι κάπου στο δικό μας μικρό παρόν. Προσπαθώ να μην πτοούμαι... Έτσι, όλες αυτές οι ατάκες τύπου:"δεν-είναι-ο-κόσμος-σου-αυτός, είναι-διαφορετικός" μου φαίνονται απλά τραγικά αστείες. Αστείες γιατί για να έχεις γεννηθεί, βρε κουτορνίθι, σ' αυτήν την ζήση, με αυτά τα φεγγάρια, με αυτά τα νερά και με αυτούς τους σκίουρους στα δέντρα πάει να πει πως γι αυτήν την ζήση είσαι φτιαγμένο για να ζήσεις. Και τραγικά γιατί κάποιοι τρέφονται τόσο δυνατά από αυτήν την πεποίθηση που ένα πρωί τους βρίσκουν με ένα ιδιόχειρο σημείωμα να λέει: "Αντίο. Τα φιλιά μου στη μαμά... "
Ε; Ωραία δε μας τα είπα πάλι;
Κατά τ' άλλα,στο νυχτόσπιτο βγάζουμε τα χαλιά, πίνουμε πράσινα τσάγια, κουκουλωνόμαστε με κουβέρτες, βρίζουμε τον διαχειριστή που δε φρόντισε για το πετρέλαιο, και στριφογυρίζουμε στο cd-player το καινούργιο δισκάκι της Ασλανίδου. Ζεστή φωνή. Σε κάποια τραγούδια κάνει τέτοιες παράδοξες παύσεις, που νομίζεις πως σταμάτησε κατά λάθος για να σκεφτεί τους στίχους! Μα αυτό το παράδοξο είναι που κάνει αυτά τα ακούσματα γλυκά και ξεχωριστά. Άρα: με δυο γάτους παρέα, ένα φόρεμα παλιό, και όταν φτάνουμε σε σένα χάνουμε το θέμα... Εκπληκτικοί και οι στίχοι του Γιάννη Γούνα. Στίχοι ικανοί να περιγράψουν ακόμα τις κεραίες και τις κάθετες γραμμές αυτής της πόλης...Μίνιμαλ χροιά:
"Δε πήγα πολύ μακριά.
Πήγα ως το φεγγάρι.
Θέα μαγική.
Κόκκινο Βαθύ."
Θα μπορούσε άραγε να χαρακτηριστεί και ποίηση;
Σ' ένα μελαγχολικό και αθωο βαλσάκι-ανάσα, λοιπόν, το πιάνο του Κορκολή πατάει ένα ντο βαρύ και μπάσο για καληνύχτα...

Διαβάστε περισσότερα »

-Η φυλή των Απροσάρμοστων, στην οποία ανήκω κι εγώ, δεν εφησυχάζεται εύκολα.
-Οι Απροσάρμοστοι, χωρίς να είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, έχουν μια περηφάνια που μπορεί να κόψει και γόνατα. Έστω κι αν σου ξεστομίσουν μόνο μια κουβέντα. Το κληρονομούν συνήθως απ'τη μαμά τους.
-Οι Απροσάρμοστοι έχουν πολύπλοκα μυαλά. Κοινώς πειραγμένα.
-Οι Απροσάρμοστοι δε μιλάνε πολύ για τον εαυτό τους. Μη κρίνεις από δω που έχω ξεσκιστεί στον εγωκεντρισμό...Ψυχοθεραπευτικοί λόγοι...
-Οι Απροσάρμοστοι γίνονται ανασφαλείς κυνηγώντας μια κομπλεξική ματαιοδοξία για να πάρουν τα πάνω τους.
-Οι Απροσάρμοστοι κοζάρουν έντονα, αλλά ματιάζονται ευκολότερα.
-Οι Απροσάρμοστοι σιχαίνονται τα χαλαρά, βασίζονται στο ένστικτο και κουτουλάνε σε τζάμια ψάχνοντας να βρουν την ουσία στο κάθε τί. Αυτό τους κάνει να αισθάνονται περιοδικά ασφαλείς. Αν δεν τους καλύπτει, φεύγουν ήσυχα και διακριτικά, με τον άλλο ν' απορεί: "Τι στο καλό τον τσίμπησε πάλι;"
-Οι Απροσάρμοστοι θα λένε ότι είναι μια χαρούλα, αλλά οι μακιγιαρισμένοι κύκλοι τους δε θα σε πείθουν.
-Οι Απροσάρμοστοι κατανοούνται πολύ δύσκολα από τους άλλους, μ' αργότερα αγαπιούνται για πολύ. Αν θες να τους κερδίσεις ,λοιπόν, μη τους εκτιμάς φτηνά, κέρνα τους σταφιδόψωμο και κοίτα τους στα μάτια.
-Στους Απροσάρμοστους δεν αρέσει η στασιμότητα. Θέλουν τα πράματα να έχουν αρχή, μέση, και ένα τέλος. Τις περισσότερες φορές βέβαια μας βγαίνει πικρό αλλά το προτιμάμε από ατελείς καταστάσεις.
-Τα γλυκά λογάκια δεν τους λένε τίποτα. Κι αν κάποιος Απροσάρμοστος είπε: "Φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια", θα το κάνει, αν δεν τσουλήσει η ρόδα σωστά. Τις περισσότερες φορές φεύγουμε με μια χρονοκαθυστέρηση, τώρα που το σκέφτομαι...Ίσως από χαζοελπίδα μπας και αλλάξει η ροή των πραγμάτων ή και από την ηλίθια περιέργεια πότε άραγες θα σταματήσει να μας πηδάει ο άλλος με τη συμπεριφορά του. Ε,συνήθως συνεχίζει.
-Για να ερωτευτούν θέλουν χρόνο, ψάξιμο και κιλά αγωνίας. Οι ερωτικές ιστορίες των Απροσάρμοστων έχουν πάντα, μα πάντα το ίδιο σενάριο. Συνήθως ερωτεύονται άλλους Απροσάρμοστους...Για λεπτομέρειες, άκου Καζαντζίδη.
-Όταν αγαπήσουν, βάζουν κόκκινα και πράσινα φιογκάκια στους καρπούς και τα προσέχουν σαν τα μαύρα μάτια τους.
-Φίλοι τους είναι μόνο αυτοί που τους δείχνουν βλέφαρα και παλάμες.
-Όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι περαστικά γνωστοί. "...τα βλέμματα των διαβατών στα μάτια μας λεκέδες..."
-Οι Απροσάρμοστοι είναι ,κατά τ' άλλα, μια συνηθισμένη φυλή!

--Για λοιπές διαφορές, ελέγξτε τα ζώδια και τα χρώματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν είσαι καλά, η Βασιλίσσης Σοφίας μοιάζει με ποτάμι που οδηγεί στη θάλασσα, το μπετόν αχνίζει θυμίζοντας ειδυλλιακές παραλίες, το Hilton και το Μέγαρο Μουσικής είναι θερινά θέρετρα... Ανεβαίνοντας στην Κηφισσίας το τοπίο "χριστουγεννιάζει" απότομα. Πολλά φώτα, πολλά μαγαζιά, ετερόκλητος κόσμος. Πόσα δρομολόγια έχουν γίνει σε αυτούς τους δρόμους...Επίτηδες περνάμε από την Κηφισσίας όλο το Δεκέμβριο για να στέλνουμε φιλάκια στον Άη-Βασίλη που κρέμεται από το κτήριο του ΟΤΕ. Ακόμα και τα αρχιτεκτονικά νάζια του Βωβού σου δίνουν την ψευδαίσθηση μιας ουσιαστικής χρησιμότητας...
Όλα αυτά τα χαριτωμένα βέβαια, μόνο όταν τα χείλια σου μπορούν και σχηματίζουν παρενθέσεις...
Τις μέρες που τα μάτια είναι συννεφιασμένα, οι λεωφόροι είναι κωλόδρομοι, τα αυτοκίνητα σαράβαλα ανεύθυνων οδηγών που ηδονίζονται μόνο στην κίνηση, τα μαγαζιά τσαντίρια, τα ξενοδοχεία και τα μέγαρα λεφτά για πέταμα, τα λεωφορεία χελώνες με βρώμικους επιβάτες, τα άει σιχτιρ στάζουν δίχως βία από τα δόντια σου, το κεφάλι σου ένα καζάνι μπρούτζινο που χτυπάει σαν καμπάνα...και το κρεβάτι σου χαμένη Ατλαντίδα.
Ή ,λοιπόν, θα πρέπει να κόψω τον καφέ ή να το πάρω απόφαση επιτέλους πως αυτή η πόλη μας έχει ταλανίσει ομαδικώς τα νεύρα.
Διαλέγεις και παίρνεις.
Εγώ προς το παρών κάνω αποχή απ' το πρώτο, βάφω τα νύχια στο χρώμα του κάστανου και μουντζώνω τις μάγισσες της Σμύρνης.
Αυτά!

υ.γ. Νικήτα, ευχαριστώ για τις...πεταλούδες:)

Διαβάστε περισσότερα »

-Περίεργο. Είμαστε τώρα εδώ μαζί...περίεργο
-Και μένα έτσι μου φαίνεται... Κανονικά ήταν να 'μαι κάπου αλλού.
-Και γιατί είσαι μαζί μου;
-Δε θα πρεπε;
-Θα θελα να σου πω, εσύ θα έχεις πολύ πιο ωραίες κοπέλες για να βγαίνεις. Εγώ δεν είμαι και τόσο.
-Θα μπορούσες να γίνεις όμως.
-Ναι... αν με γυρνούσες ανάποδα... Γύρνα ανάποδα!
-Τι; Ο τροχός της ομορφιάς σου γυρίζει προς τ' αριστερά;
-Ναι! Ανάποδα! Πως σου φαίνομαι τώρα;
---

Υπήρχα κάποτε. Περπατούσα στ' αλήθεια. Ανέπνεα στ' αλήθεια. Μύριζα. Είχα πόδια, είχα χέρα. Κορμί. Και είχα κορμί μόνο επειδή στο έδινα. Ένιωσα έτσι, έτσι ολόκληρη μόνο με σένα. Γιατί δε κατάλαβα τότε ότι μόνο μαζί σου θα ήμουν έτσι ζωντανή. Τώρα; Τώρα πού; Εδώ; Μια πέτρα. Κι αυτή αναπνέει. Ζεσταίνεται, κρυώνει. Απλώς υπάρχει. Ο χρόνος τη διαπερνά και την αφήνει ολόκληρη. Να μάθω απ' αυτήν την πέτρα.

Στράτος Τζίτζης

Διαβάστε περισσότερα »

Καλέ μου λύκε,
τις προάλλες είπες πως κάνω το άσπρο μαύρο. Δηλαδή, αν δεχτούμε πως υπάρχει θετικός φόβος, εγώ τον βλέπω αρνητικό. Έτσι;
Μα και πως είναι ο θετικός φόβος; Δε φοβάμαι τους άλλους. Εμένα φοβάμαι. Μπήγω τα νύχια στις παλάμες και στα μπράτσα μου. Λύκε, φοβάμαι. Θα με πας πίσω στο δάσος του Τσιπ & Ντέηλ; Κατά λάθος βρέθηκα χωμένη στην κοιλιά μιας όρκας προσμένοντας έναν ψεύτη Πινόκιο να ρθει να με σώσει. Κι ο πειρατής δε μου μιλά, αλλά τρέμει τόσο τα ρολόγια, που κάθε φορά που βρισκόμαστε, επίτηδες τον βάζω να ακούει το τικ τακ της καρδιάς μπας και το περάσει για εκκρεμές. Ρε Λύκε, δε μου πάνε τα ρομαντικά! Για άλλο ήρθαμε εδώ και με άλλα θα φύγουμε. 40 μέρες περιπλανιέται ο νεκρός στη Γη. Τόσα χρόνια εμείς γιατί περιπλανιόμαστε με διαθέσεις πένθιμες και μωβ; Αμαρτία είναι... Μ'αγρίεψαν τα γέλια στα όνειρα... Ο καθείς, λύκε, πενθεί με τον τρόπο του. Άλλος κλαίει, άλλος γελά κι άλλος βουβά μαραζώνει. Στο νυχτόσπιτό μας πενθούμε μ' όνειρα. Το ασυνειδητό μάς ζωγραφίζει φρικιαστικές εικόνες και μας τις πετά στα μούτρα με αναίδεια. Έτσι, το πρωί, λύκε, ανοιγοκλείνουμε τους ονειροκρίτες και κάνουμε τους σταυρούς μας πιότερο από ελπίδα παρά από γνώση. Λύκε, δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει Θεός. Σίγουρα όμως υπάρχει Αγάπη και θέλω να πιστέψω πως είναι πιο δυνατή από φόβους.
Λύκε, σου χρωστώ ένα πακέτο Davidoff light.:ρ

Υ.Γ. By the way, υπάρχει ένας τόπος στ' αλήθεια μεγάλος να ζει για τον έναν ο άλλος;

Διαβάστε περισσότερα »

Το πιανάκι μεθυσμένο και ακούρδιστο πάνω από μια δεκαετία. Στιγμές-στιγμές όμως βγάζει μια μελωμένη μελωδία με τόσο λυγμό στις παύσεις που δε σε αφήνει ασυγκίνητο. Όσο άκαμπτα και αν είναι τα δάχτυλά μου από χρόνια αδράνειας. Ακόμα και τα πλήκτρα που τρίζουν, που οι χορδές τους είναι τόσο φθαρμένες, μαγειρεύουν τέτοιες συγχορδίες μουσικής που δεν ξύνουν καθόλου το αφτί. Μα αυτά είναι στιγμές... Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Το βαράω αλύπητα, το γδέρνω να ξεράσει μια σωστή νότα, και αυτό με ανταμείβει με μια παραφωνία τύπου: "Άντε στο διάολο, ατάλαντη!". Εκνευρισμένη το κοπανάω, του κλείνω το καπάκι και το αφήνω σκονισμένο, γδαρμένο και βιασμένο μέχρι το επόμενο φεγγάρι που ελπίζω στην φρόνησή του.
Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να του φορέσω καινούργιες χορδές, δε θέλω να ρθει κάποιος και να το κουρδίσει με τον παρόντα χρόνο και τις παρόντες ορθοφωνίες. Το θέλω χαλασμένο. Γερασμένο. Να παίζω την κλίμακα του Ντο και να μην την αναγνωρίζω. Γιατί απλούστατα αυτή είναι μια καινούργια κλίμακα, με διαφορετικούς ήχους που δεν έχει εφευρεθεί ακόμα.
Και όταν θα με αγαπάει, θα μου στέλνει φιλιά μέσα από γλυκόξινους ήχους τετάρτων και ογδόων, "πιανίσσιμων" και "φορτίσσιμων".
Μα γιατί δε μ'αγαπάς περισσότερο, κάθαρμα;

Διαβάστε περισσότερα »

"Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... "

[...]

...Το καλοκαίρι της Κορέας είναι σκληρό. Καίνε οι λαμαρίνες, η γη, το νερό βράζει και είναι μόνο για ξύρισμα. Σας σκέφτομαι όλους όπως θέλω να σας σκέφτομαι. Όταν κάποτε βρεθούμε, ελπίζω ότι θα έχουμε εκπαιδευτεί σωστά ν' ανοίγουμε τις καρδιές μας. Πρέπει να σου πω ότι δοκίμασα αμερικάνικη Κόκα Κόλα κι ότι καμιά φορά ακούμε αυθεντική τζαζ από ένα συγκρότημα Αμερικάνων του Νότου. Όλοι τους μαύροι. Το σουξέ όμως είναι ένα τραγούδι που ακούγεται από μια εκπληκτική Κορεάτισσα τραγουδίστρια, στα αγγλικά βέβαια, που ονομάζεται Κία: "Κάποια μέρα ίσως καταλάβω ότι δε μπορώ να σηκώσω τον πόνο όλου του κόσμου" - σου το μεταφράζω πρόχειρα...

Ο θείος Τάκης- Γιάννης Ξανθούλης

(Κατά τ' άλλα ήταν σκιαχτικό βιβλίο για με...)

Διαβάστε περισσότερα »

Η νοσοκόμα-Τζένη λέει: "Πάρε μια βαθιά ανάσα" και χώνει την πεταλουδίτσα μέσα στην πρησμένη φλέβα. Δε τολμώ να κοιτάξω. Τσίμπημα καρφίτσας...Σιγά τον πόνο, θα μου πεις. Εδώ ζήσαμε και χειρότερα. Μέχρι να αρχίσω όμως να πεταλουδίζω από το φόβο παρηγορούμαι με την ιδέα της πορτοκαλάδας που υποτίθεται πως θα μου διναν μετά. Τουλάχιστον έτσι συνηθίζουν.
Έτσι;
"Χαλάρωσε τη χούφτα σου", και η πεταλούδα να συνεχίζει να ρουφά. Ανανέωσις αίματος.
Λες να καταβροχθίζει και όλες τις τοξίνες που μας κόλλησε το καλοκαίρι;
"Πάρε άλλη μια ανάσα",λέει. "Τελειώσαμε;", ξεψυχάω. "Ε, τί νόμιζες;". Άλλο ένα τσίμπημα. Όταν ενσωματώνονται ξένα πράματα στο σώμα σου πονάς, αλλά τα συνηθίζεις. Όταν αυτά πρέπει να φύγουν, πάλι πονάς... Μόνο ανανεωμένη δεν αισθανόμουν.
Γιατί;
Πήγα να σηκωθώ. "Σιγά, καλέ, που πας; Μη μας σωριαστείς...", με πήρε στο ψιλό η Τζένη. Κόβει με τα δόντια ένα κομμάτι λευκό τσιρότο και φτιάχνει με λίγο μπαμπάκι ένα αυτοσχέδιο έμπλαστρο. Σφραγίζει την μικρή πληγή και αποχωρώ σαν τραυματίας πολέμου με ύφος πονεμένο.
"Ρε συ Τζένη, που είναι η πορτοκαλάδα μου;"

Διαβάστε περισσότερα »

Μια δύναμη πάνω από τις δικές μου αδυναμίες με προστάζει να κουβαλώ βότσαλα στο στόμα. Δε φταίει ο καιρός. Είναι πάνω από μένα, σου λέω...
Ώρες-ώρες κάτι μου τσιμπάει τη καρδιά και με κάνει να ματώνω. Και δεν είναι τα προβλήματα που κατά καιρός ξεβράζει η θάλασσα και ύστερα τα παίρνει πάλι μακριά. Είναι κάτι άλλο. Απροσδιόριστο. Λέξεις, σημεία στίξεως, αράδες, εικόνες, καθρέφτες μου φράζουν τις αρτηρίες και γω απλά πρέπει να ξανασηκωθώ το πρωί. "... και το πρωί θα πρέπει να ξαναντυθείς, μόνο και μόνο για να πονέσεις..."(Τ.Λειβαδίτης-Βιολί για Μονόχειρα). Μα, μην είμαστε άδικοι...Όχι μόνο για να πονέσεις, αλλά και για να γελάσεις, να ανοίξεις βλέφαρα, αγκαλιές και χείλια.
Ώρες- ώρες, φοβάμαι μην η φράση σου είναι προφητεία και με πιάνω να ανοίγω τα βλέφαρα πιο πολύ, να ψαχουλεύω για σημάδια και ρυτίδες που σα σημαίες θα ανεμίζουν τη μοναξιά που όρισες σαν το μοναδικό μου σύντροφο. Μα, και τι στο διάτανο ξέρεις εσύ;
Μάλλον τίποτα.
"Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα"
Παραμονές Πρωτοχρονιάς σε ένα φιλικό σπίτι, ένας πνευματιστής σε στιγμή ευφροσύνης μου πε πως φέτος θα παντρευτώ... Μάλλον τα πνεύματα του κράταγαν μούτρα που μέθυσε δίχως να τα κεράσει και γέμισαν το μυαλό του με σουρεαλιστικές εικόνες. Ευτυχώς, δηλαδή, γιατί έρχονται Χριστούγεννα και γω δεν προλαβαίνω να ράψω νυφικό.

Διαβάστε περισσότερα »

"Η ζωή μας είναι σαν μια σκυταλοδρομία ονείρων: άλλος φτιάχνει το όνειρο, κι άλλος το πραγματοποιεί, ο ένας το δίνει στον άλλον και μέσα στην κούρσα μερικοί το ρίχνουν κάτω κι οι επόμενοι το τσαλαπατάνε."

Το εργοστάσιο των Μολυβιών-Σώτη Τριανταφύλλου

Διαβάστε περισσότερα »