Content

Κυριακή, Οκτωβρίου 09, 2005

"τσιγάρο κι έσβησε στα χείλη το Σαββάτο"


Το πιανάκι μεθυσμένο και ακούρδιστο πάνω από μια δεκαετία. Στιγμές-στιγμές όμως βγάζει μια μελωμένη μελωδία με τόσο λυγμό στις παύσεις που δε σε αφήνει ασυγκίνητο. Όσο άκαμπτα και αν είναι τα δάχτυλά μου από χρόνια αδράνειας. Ακόμα και τα πλήκτρα που τρίζουν, που οι χορδές τους είναι τόσο φθαρμένες, μαγειρεύουν τέτοιες συγχορδίες μουσικής που δεν ξύνουν καθόλου το αφτί. Μα αυτά είναι στιγμές... Τις περισσότερες φορές δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Το βαράω αλύπητα, το γδέρνω να ξεράσει μια σωστή νότα, και αυτό με ανταμείβει με μια παραφωνία τύπου: "Άντε στο διάολο, ατάλαντη!". Εκνευρισμένη το κοπανάω, του κλείνω το καπάκι και το αφήνω σκονισμένο, γδαρμένο και βιασμένο μέχρι το επόμενο φεγγάρι που ελπίζω στην φρόνησή του.
Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να του φορέσω καινούργιες χορδές, δε θέλω να ρθει κάποιος και να το κουρδίσει με τον παρόντα χρόνο και τις παρόντες ορθοφωνίες. Το θέλω χαλασμένο. Γερασμένο. Να παίζω την κλίμακα του Ντο και να μην την αναγνωρίζω. Γιατί απλούστατα αυτή είναι μια καινούργια κλίμακα, με διαφορετικούς ήχους που δεν έχει εφευρεθεί ακόμα.
Και όταν θα με αγαπάει, θα μου στέλνει φιλιά μέσα από γλυκόξινους ήχους τετάρτων και ογδόων, "πιανίσσιμων" και "φορτίσσιμων".
Μα γιατί δε μ'αγαπάς περισσότερο, κάθαρμα;

4 σπόροι:

Αδαής says:
at: Κυριακή, Οκτωβρίου 09, 2005 3:35:00 μ.μ. είπε...

Ίσως και να σε αγαπά περισσότερο, αλλά να μην ξέρει πως να το δείξει. Το κείμενό σου μου θύμισε για μια ακόμη φορά πόσο όμορφο είναι το διαφορετικό (ακόμη και το παράφωνο)

street spirit says:
at: Κυριακή, Οκτωβρίου 09, 2005 9:33:00 μ.μ. είπε...

να φέρω και την ακούρδιστη κιθάρα μου που τη γρατζουνάω και γουστάρει... να παίξουμε την πιο αρχέγονη μουσική... ;)

scorpina says:
at: Δευτέρα, Οκτωβρίου 10, 2005 8:53:00 π.μ. είπε...

.......και αν θέλετε εγω θα τραγουδήσω τόσο παράφωνα, που θα φαίνεστε και θα είστε οι καλύτεροι μουσικοί του κόσμου!!!

Τι λές παπαρούνα μου?

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Οκτωβρίου 11, 2005 1:34:00 π.μ. είπε...

Μη σπρώχνεστε!Μη σπρώχνεστε!
Δυστυχώς, έχω κλείσει τουρ με τον Ταμπάκη για φέτος...
Θα δω τί μπορώ να κάνω για σας απ' την επόμενη σεζόν.

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers