Είναι γοητευτικό μυστήριο η πίστη του ανθρώπου.
Μια γυναίκα, γύρω στα 45, μας ανέλυε, βραδάκι Τετάρτης, την ακατανίκητη δίψα των Άγγλων να μιλάνε για την Τέχνη... Ξάφνου, τρυπώνει απ' τ' ανοιχτό παράθυρο μια νυχτοπεταλούδα. Η γυναίκα έκανε μια παύση και κοίταζε για ορισμένα δευτερόλεπτα την πεταλούδα που φλέρταρε με το φως, να καεί ή όχι;. Με σιγανή φωνή και μάτια λερωμένα, από αποτυχημένη αδιάβροχη μάσκαρα, λέει: "Είναι η μαμά μου. Και χτες με επισκέφτηκε τέτοιαν ώρα".
Και ξέρεις κάτι; Πρέπει να ήταν...

Διαβάστε περισσότερα »

Α
Αλήθεια: Ευφής σύνθεση της επιθυμίας με την πραγματικότητα. Η ανακάλυψη της αλήθειας αποτελεί αποκλειστικό σκοπό της φιλοσοφίας, η οποία είναι η αρχαιότερη δραστηριότητα του ανθρώπινου πνεύματος και έχει βάσιμες ελπίδες πως θα συνεχίσει να είναι μέχρι τέλος του κόσμου
Απαισιοδοξία: Φιλοσοφία, στην οποία εξοκείλει αναγκαστικά κάθε άνθρωπος, όταν απογοητεύεται από την επικράτηση των κακοσουλούπωτων ελπίδων και των αποτρόπαιων χαμόγελων των αισιόδοξων
Αυτοσεβασμός: Μια λανθασμένη αξιολόγηση
Β
Βαρόμετρο: Πανέξυπνο όργανο που δείχνει τι καιρό ήδη έχουμε
Βλακεία: Αυτό το «δώρο εξ' ουρανού», αυτό το «Θείο Χάρισμα» του οποίου η δημιουργική και λογική δύναμη διακατέχει την ανθρώπινη σκέψη, οδηγεί τις πράξεις μας και κοσμεί τη ζωή μας
Γ
Γάμος: Τελετή στην οποία δύο άτομα αναλαμβάνουν την ευθύνη να γίνουν ένα, το ένα τίποτα και το τίποτα ανεκτό
Γέννηση: Η πρώτη και πιο αγαπημένη μας συμφορά
Δ
Διάλογος: Έκθεση επίδειξης δευτερευόντων πνευματικών κατασκευών, στην οποία κάθε συμμετέχων παραείναι απασχολημένος με την παρουσίαση των προϊόντων του για να προσέξει τα προϊόντα του διπλανού
Ε
Εγωιστής: Αυτός που δε μπορεί ν' αντιληφθεί τον εγωισμό των άλλων
Έπαινος: Ο φόρος που καταβάλουμε για τα κατορθώματα που μοιάζουν αλλά δεν είναι ίδια με τα δικά μας
Έρωτας: Παροδική φρενοβλάβεια, η οποία θεραπεύεται με γάμο ή απομάκρυνση του ασθενούς από τους παθογόνους παράγοντες. Η πάθηση αυτή, όπως η τερηδόνα και πολλές άλλες, είναι διαδεδομένη μόνο στους πολιτισμένους λαούς που ζουν σε τεχνητό περιβάλλον, ενώ οι βάρβαροι που αναπνέουν καθαρό αέρα και τρέφονται λιτά, παρουσιάζουν ιδιαίτερη ανοσία. Μερικές φορές, ο έρωτας επιφέρει το θάνατο, κυρίως στους γιατρούς και λιγότερο συχνά στους ίδιους τους ασθενείς
Έτος: Χρονική περίοδος τριακοσίων εξήντα τεσσάρων απογοητεύσεων
Εχθές: Η βρεφική ηλικία της νεότητας, η νεότητα της ωριμότητας, τα πάντα πριν από τα γηρατειά
Η
Ηρεμία: Ασυνήθιστη υπομονή, ενώ καταστρώνεις μιαν αξιόλογη εκδίκηση
Θ
Θαυμασμός: Η ευγενική αναγνώριση του γεγονότος πως κάποιος μας μοιάζει καταπληκτικά
Θρησκεία: Κόρη της Ελπίδας και του Φόβου, που εξηγεί στους αμαθείς τη φύση της αμάθειας
Κ
Καρδιά: Μια αυτόματη μυϊκή αντλία αίματος. Το χρήσιμο αυτό όργανο θεωρήθηκε μεταφορικά ως έδρα των συγκινήσεων και των συναισθημάτων-άποψη εντελώς αβάσιμη, δεδομένου ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια επιβίωση κάποιας παλιάς πανανθρώπινης δοξασίας. Σήμερα είναι γνωστό πως οι συγκινήσεις και τα συναισθήματα εδρεύουν στο στομάχι και πως αναπτύσσονται από τις τροφές με τη χημική δράση του γαστρικού υγρού
Λ
Λατρεύω: Σέβομαι ελπίζοντας
Ληστής: Ένας ειλικρινής επιχειρηματίας
Μ
Ματαιοδοξία: Ο φόρος τιμής του ηλίθιου στον πλησιέστερο γάιδαρο
Μόνος: Με βαρετή παρέα
Ν
Νοέμβριος: Το ενδέκατο δωδέκατο μιας κούρασης
Νύφη: Μια γυναίκα με υπέροχες προοπτικές ευτυχίας πίσω της
Ξ
Ξεκουράζομαι: Σταματάω να ενοχλώ
Ξεπερνώ: Αποκτώ έναν εχθρό
Ο
Οίκτος: Το αίσθημα απαλλαγής, που προκαλείται από μια αποτυχημένη αντιπαράθεση
Π
Πάθος: Το προπαρασκευαστικό στάδιο της προσγείωσης στην πραγματικότητα
Πιάνο: Συσκευή σαλονιού για την καθυπόταξη των επίμονων επισκεπτών. Για να λειτουργήσει, πρέπει να πιέζεις τα πλήκτρα της και τα νεύρα των ακροατών
Ρ
Ρητό: Μια σοφία όλο κόκαλα, σ' ένα στόμα γεμάτο σάπια δόντια
Σ
Συλλογίζομαι: Ζυγίζω τις πιθανότητες στη ζυγαριά της επιθυμίας
Συναναστρέφομαι: Εξαθλιώνω κάποιον
Σχέση: Θεόσταλτο είδος σχέσης στο οποίο οδηγούνται δυο ηλίθιοι, προκειμένου να αλληλοκαταστραφούν
Τ
Τέχνη: Τι είναι αυτό; Δεν υπάρχει ορισμός
Τόλμη: Ένα από τα πιο αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά του ασφαλισμένου
Υ
Υπευθυνότητα: Η μάνα της σύνεσης
Υπομονή: Ελάσσων μορφή απελπισίας. Θεωρείται αρετή
Φ
Φιλί: Λέξη που την επινόησαν οι ποιητές για να ομοιοκαταληκτεί με το «Χαρούμενος Πολύ!». Υποτίθεται πως σε γενικές γραμμές σηματοδοτεί ένα είδος τυπικού ή τελετουργίας σχετικής με την απόλυτη κατανόηση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο εκτελείται είναι άγνωστος στον λεξικογράφο
Φιλοσοφία: Μια πορεία με πολλούς δρόμους που οδηγούν από το πουθενά στο τίποτε

Αμπροουζ Μπηρς

Διαβάστε περισσότερα »

Αίματα μαζεύονται γύρω απ' τα μάτια. Ζεστές φλεβίτσες. Ξεκινάνε από τα μάγουλα κι όλο ανεβαίνουν έτσι που ως κι οι βλεφαρίδες τσουρουφλίζουν. Και η βροχή βαρά τα κάγκελα αλύπητα ξεπουπουλιάζοντας όλα τα γιασεμάκια. Τα τετράφυλλα γιασεμάκια μου. Για να πάνε καλά οι καλοκαιρινές μέρες μου, πρέπει να βρω τουλάχιστον τρία τετράφυλλα γιασεμάκια...Οι χαριτωμένες ανωμαλίες της φύσης γίνονται δικιές μου προκαταλήψεις. Γενικώς, νομίζω, είμαστε ένας τόπος με βαθιά ριζωμένες τις προκαταλήψεις και τα έθιμα. Μα αν κάποια έχουν τυποποιηθεί και σπάνε τη ρουτίνα, κάποια άλλα είναι τόσο εφιαλτικά. Πόσο μάλλον αν έχεις βιώσει το Θάνατο και ξέρεις πως ο πόνος σου δε χρειάζεται κανένα στολίδι από εθιμοτυπίες. Νευριάζω με τον εαυτό μου και με τους δικούς μου που τα δέχονται αμίλητα όλα τούτα. Ποιο γαμημένο κοινωνικό κώδικα ακολουθείς πάλι και μου φόρεσες τα μαύρα;
...Θυμάμαι κάτι λύκους στα Εξάρχεια με μάτια τόσο εύθραυστα που μόνο κλαμένα μπορείς να τα φανταστείς. Ακόμα και το γέλιο τους έχει κάτι από αρμύρα. Θέλουν, λένε, να μου μοιάσουν όταν μεγαλώσουν! Πόσο τυφλός και χαζός είναι ο κόσμος... Δεν αγαπά τον εαυτό του και θέλει να μοιάσει σε έναν άλλο κόσμο που ούτε εκείνος αγαπά τον εαυτό του και που θέλει να μοιάσει σε έναν άλλο κόσμο που ούτε κι εκείνος πάλι θα αγαπά τον εαυτό του...
Βέβαια είναι κι άλλα μάτια, αγαπημένα και θεόρατα σαν παραθυρόφυλλα, που δε λεν κουβέντα. Περιμένουν με ώμους σα μεγάλη λύπη να τα αποκωδικοποιήσεις λες και πλάστηκες εσύ για ασυρματιστής χαλασμένων κεραίων...Μα ο έρωτας είναι πενιά υψηλής τεχνικής για τέτοιες ατσούμπαλες κινήσεις.
Για ποιο γυάλινο κόσμο μιλάς, βλάκα μου;
Εγώ με αυτοσχέδια βαρόμετρα μεγάλωσα.

Διαβάστε περισσότερα »

Υπάρχει χαρά που πηγάζει από μέσα μας
και χαρά που έρχεται απ' έξω.
Θα ήθελα κι οι δυο να είναι δικές σου.
Να γεμίζουν της ώρες της μέρας σου,
και τις μέρες της ζωής σου
γιατί όταν και οι δυο συναντηθούν και σμίξουν
δίνουν ένα τέτοιο τραγούδι χαράς,
που ούτε το τραγούδι του κορυδαλλού
ούτε ακόμη και του αηδονιού
δε μπορούν να συγκριθούν.
Αλλά αν μία μόνο μπορούσες να έχεις απ' αυτές,
αν για σένα θα έπρεπε να διάλεγα,
θα διάλεγα τη χαρά που πηγάζει από μέσα μας.
Γιατί οι χαρά που έρχεται απ' έξω
είναι σαν τον ήλιο που το πρωί ανατέλλει
και δύει το βράδυ,
σαν το ουράνιο τόξο που βγαίνει κι εξαφανίζεται,
σαν τη ζέστη του καλοκαιριού που έρχεται κι υποχωρεί,
σαν τον άνεμο που φυσά και περνά,
σαν τη φωτιά που καίει και σβήνει...
Πολύ εφήμερη, πολύ φευγαλέα.

Έχω ανάγκη από κάτι που διαρκεί,
από κάτι που δεν έχει τέλος
κι η χαρά που πηγάζει από μέσα μας,
δεν έχει τέλος.
Είναι σαν το ήρεμο ποτάμι
πάντα ίδιο, πάντα μαζί σου.
Είναι σαν το βράχο,
σαν τον ουρανό και τη γη που δεν αλλάζουν.

Μ' αρέσουν οι εξωτερικές χαρές.
Δεν αρνούμαι καμιά.
Όλες τις δέχτηκε η ζωή μου όταν έπρεπε.
Ήταν μια δύναμη και μια ξεκούραση.
Υπήρξαν φωτεινές και γλυκές,
ελαφρές και μυρωμένες,
υπέροχες και...σπάνιες...
Τις ευλογώ.
[...]
Την ξαναβρίσκω μέσα στις ώρες της σιωπής,
στις ώρες της ανάπαυσης.
Το τραγούδι της φθάνει ανάμεσα στην λύπη μου
και στην κούρασή μου.
Δε μ' εγκατέλειψε ποτέ.
Είναι ο Θεός,
είναι το τραγούδι του Θεού μέσα μου.
Αυτή η ήρεμη δύναμη που κυβερνά τον κόσμο
που καθοδηγεί τους ανθρώπους,
που δεν έχει τέλος,
που δεν μπορεί να τελειώσει.

Αν ήταν να διαλέξω για σένα,
θα διάλεγα τη χαρά που βρίσκεται μέσα μας.

Lejard

Διαβάστε περισσότερα »

Οι ομορφιές και οι μυρωδιές του Σεπτέμβρη...
Η μαρμελάδα σύκο, οι πρώτοι καπουτσίνοι με την κανέλλα και τα κομματάκια σοκολάτας υγείας να λιώνουν νωχελικά μέσα στο ζεστό ρόφημα, τα μπλε και μωβ σύγνεφα που "κουρτινιάζουν" τον ουρανό, ο Περίδης στο δίσκο "Καλή σου μέρα αν ξυπνάς", τα γιασεμάκια που ακόμα μπουμπουκίζουν, η μυρωδιά του χώματος, η υγρασία που κατσαρώνει τα μαλλιά, η εικόνα ενός εφηβικού σου φλερτ να πλανιέται με στολή αξιωματικού στις γειτονιές σας, και φυσικά οι πρώτες μακρυμάνικες μπλουζίτσες...
Βέβαια, αν σκάσεις μύτη στη σχολή σου με μακρυμάνικη μπλουζίτσα σε εξεταστική Σεπτεμβρίου, κάνεις μπαμ από χιλιόμετρα ότι έχεις κάνει όλο το βιβλίο σκονάκια...Τι κακό και αυτό με τα σκονάκια; Ποτέ στη ζωή μου δεν κατάφερα να τα ανοίξω κατά τη διάρκεια εξέτασης...Με μεγαλύτερη άνεση θα απλώσω το βιβλίο ορθά πλατιά στα γόνατα και θα επενδυθώ σε ένα ατελείωτο copy-paste, παρά να βγάλω ένα κούτσικο χαρτάκι με γραμματοσειρές χιλιοστών.Αισθάνομαι ότι η Γκεστάπο έχει τοποθετήσει χιλιάδες κάμερες, χιλιάδες τσιπ και με παρακολουθεί. Σε τέτοιες περιπτώσεις εξ' άλλου, οι επιτηρητές είναι εκπαιδευμένοι για μικρά πράματα... Και στη τελική, σκέφτομαι και το άλλο. Άμα θες να αντιγράψεις, κάντο με large και εντυπωσιακό τρόπο. Έτσι ανοίγω το βιβλίο και κανείς δε με παίρνει χαμπάρι. Άλλες φορές πάλι, αν δεν έχω αξιωθεί να συγκεντρωθώ και να διαβάσω, το ρίχνω στις σάλτσες. Μπορώ να σου ξεπετάξω δύο κόλλες αναφοράς χωρίς να έχω καμία επίγνωση του θέματος. (Το παράδειγμα είναι πρόσφατο). Και κατά έναν περίεργο τρόπο, οι βαθμοί αυτής της τακτικής είναι πολύ καλύτεροι από το να επιδεικνύομαι στις πολιτιστικές αξίες κι επιρροές της Βυζαντινής Τέχνης ή στις λατρευτικές χρήσεις των εδωλίων.Μυστήρια πράματα...
Κατά τ' άλλα, αυτά τα τελευταία φεγγάρια άκουσα και δυο τραγούδια που μου έκαναν εντύπωση. Το πρώτο της Ραλλίας με το κλασσικό στίχο "εγώ για σένα θα πέθαινα" και το άλλο της Ευσταθίας με τον άλλον κλασσικό στίχο πια: "χωρίς εσένα ένα μεγάλο κενό, ένα μηδενικό...". Ξέρω καλά τους λόγους που έγιναν επιτυχίες αυτά τα δυο καψούρικα τραγούδια. Και είναι ωραία δεμένα με τη μουσική. Όμως, σε παρακαλώ, μη τα πιστέψεις, μη μπεις στο τριπάκι τους γιατί άντε να με βγάλω από εκεί ύστερα. Να μη δεχτείς ποτέ, μάτια μου, να πεις σε κάποια ψυχή ότι χωρίς αυτόν είσαι ένα τίποτα...Αυτά δεν ισχύουν. Ο κάθε άνθρωπος από μόνος του είναι μια μονάδα και μονάδα θα παραμείνει μέχρι το Τέλος. Όλα τα άλλα τύπου "ψάχνω-τ' άλλο-μου-μισό" ή το "χωρίς-εσένα-τίποτα" είναι ουτοπίες ή για να το πω πιο ρομαντικά όνειρα θερινής νυκτός... Μονάδα, λοιπόν. Με δυο χέρια, δυο πόδια, δυο μάτια πηγάδια και μια καρδιά σα βενζινάδικο. Και οι αγάπες σου, επίσης, μονάδες θα είναι. Όσο και να προσπαθήσεις επί ματαίω να ενσωματωθείς μέσα τους... Το λέει ωραία κι ο Τσαγκαρουσιάνος: «Από κοντά, ο εραστής είναι κι αυτός ένας σάκος από λύμφη, κοκάλα και αίμα. Από μακριά χιλιάδες γαλλικά μυθιστορήματα.».
Βέβαια, θα είναι μεγάλος μάγκας αν βρεθεί κάποιος και ανατρέψει τις θεωρίες μου περί μισού και τετάρτου...
Μέχρι τότες χορεύω πάνω στους στίχους του Αγγέλακα: "σιγά μη κλάψω, σιγά μη φοβηθώ..."

Διαβάστε περισσότερα »

"Έχεις γεννηθεί κάτω από άστρο, παιδί μου...
Η σημερινή σου ατυχία είναι η αυριανή σου τύχη.
Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου και θα αγαπήσεις όλο το κόσμο.
Και όλα θα πάνε καλά..."

Η Καρδιά Του Κτήνους-Π.Τατσόπολος

(και πως να μη σε πάρουν τα κλάματα;)

Διαβάστε περισσότερα »

Κοιτάζω μιά τις φωτογραφίες με θέα τον Αργοσαρωνικό, μιά τις μελανιές στα πόδια. 5 στο σύνολο. Τρεις στο δεξί και δυο στο αριστερό. Και εκπλήσσομαι που δεν έχουν φύγει ακόμα. Μα ποιος μαλάκας είπε ότι το ποδήλατο δε ξεχνιέται ποτέ; Μέχρι να προσαρμόσω το σώμα μου και να βρω την ελάχιστη ισορροπία εκεί πάνω έκανα όλα τα ακροβατικά του τσίρκου Medrano! Άμα έχεις συνηθίσει σε ροζ απλό ποδηλατάκι άντε να σκαρφαλώσεις σε θηρίο, που δε φτάνεις το πεντάλ, και έχει καρφιτσωμένες περίεργες ταχύτητες στο τιμόνι.


Γι' αυτό το ξαναλέω. Οι σχέσεις πρέπει να χτίζονται σε κοινά "θέλω", σε αξίες και όχι στην ανημποριά σου να ψελλίζεις "όχι". Πίστεψέ με. Αν δε γίνεις εσύ ο Μεταξάς την ώρα που χρειάζεται, κάποιος άλλος θα σου επιτάξει το σπίτι. Γιατί θα έρθουν και τα φεγγάρια που θα σου επιβληθούν άνθρωποι, ψεύτικα χαμόγελα, μασημένες λέξεις και εσύ ούτε να ανασάνεις δε θα τολμήσεις. Τουλάχιστο, βρες τη δύναμη μέχρι τότε να μην κάνεις πίσω. Ύστερα, βλέπουμε ποια επανάσταση θα εφεύρουμε πάλι.

Θα μου πεις τώρα τι σχέση έχουν αυτές οι δυο παραγράφους μεταξύ τους...Ίσως αν αντικαταστήσεις τη λέξη "ποδήλατο" με τη λέξη «ζωή»...;
Καλύτερα;

Διαβάστε περισσότερα »

τώρα σοβαρά, λύκε, μπορείς να βρεις πιο χαριτωμένο και όμορφο κηπουρό να περιποιείται τις παπαρούνες μου;

Διαβάστε περισσότερα »

Πιάνω το μυαλό μου να ξεχύνεται. Εκεί που είναι ένας τέλειος κύκλος, ξάφνου κάτι το πιάνει και γίνεται πολύγωνο. Κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να τετραγωνιστεί, αλλά δε τα καταφέρνει, μπλέκει τα μπούτια του, γίνεται κουβάρι, χτυπάει στα τοιχώματα και με γεμίζει πληγές. Χτυπάει πάντα στα λάθος μέρη και μου έρχονται στη γλώσσα πάντα οι πιο ακατάλληλοι συνειρμοί, οι πιο ακατάλληλες θύμησες.
Θα 'μουν, δε θα 'μουν 5 χρονών. Στη κουζίνα, στο παλιό το σπίτι, μαζί με τον πατέρα μου και το αλφαβητάρι μπροστά. Είχα μεγάλο πρόβλημα με το "γ". Δεν ήξερα πώς να το φτιάξω. Ο πατέρας μου χαλούσε ώρες για να κάνει το χέρι μου να τσουλήσει πάνω στο χαρτί και να σχεδιάσει αυτό το καμπυλώδες τερατάκι. Αλλά εγώ ανένδοτη. Απελπιζόμουν και μέχρι το "ν" κατάφερνα να γράψω. Ώσπου κάποια στιγμή, αγανακτισμένη γυρνάω το τετράδιο ανάποδα και σχεδιάζω ένα ψαράκι-στυλιζαρισμένο θα το λέγαμε σήμερα στη γραφιστική-και μπήγω τα κλάματα. Ο πατέρας μου γούρλωσε τα μάτια και με κοίταζε: "Ή θα γίνεις κάτι σπουδαίο ή θα βασανιστείς πολύ στη ζωή σου."
Αλλά δεν έχω ευχάριστα, μπαμπά.

Διαβάστε περισσότερα »

"μαύρα τα μάτια κι οι βλεφαρίδες"

Διαβάστε περισσότερα »

Άμστερνταμ. Νύχτα. Με νοικιασμένο αμάξι. Μπροστά, στη θέση του οδηγού, νευρικός βιολόγος-με όλα τα κόμπλεξ του βιολόγου που για λίγα μόρια έχασε την Ιατρική- ξέρει όλους τους δρόμους και στενά της down town, λες κι οδηγεί στη Κατεχάκη. Στα πίσω καθίσματα μια γιατρός, ένα κοριτσάκι στα 13 κι ο μπαμπάς της, διευθύνων σύμβουλος σε πολυεθνική φαρμακευτική εταιρία. Συζητάνε για το σχέδιο Ανάν, λίγα φεγγάρια πριν δακρύσει ο Τάσσος Παπαδόπουλος στην οθόνη.
"Η ελπίδα για μια ελεύθερη Κύπρο πάντα θα ζει", ατάκα του συμβούλου.
"Κοιταξτε δεξιά το Δημαρχείο! Χλιδάτοι οι Ολλανδοί! Ναι, καλά μαλακίες... Όση όρεξη και να χουνε οι Κύπριοι, οι Τούρκοι είναι άτιμη φάρα. Η ελπίδα θα πεθαίνει πάντα προτελευταία.", ατάκα του βιολόγου
"Και τί πεθαίνει τελευταίο;", ατάκα δικιά μου, καθισμένη στη θέση του συνοδηγού, απορροφημένη απ' τα αγάλματα του δημαρχείου...
"Ο πόθος.", με αποτελειώνει ο βιολόγος.

Διαβάστε περισσότερα »

Πόσα σαξόφωνα, πόσες φυσαρμόνικες, λες, να πνίγηκαν; Άραγε να γράφονται πιο μελωδικά τραγούδια για τον πόνο και τις πίκρες, τώρα που η υγρασία τους μούλιασε τα κόκαλα; Εδώ και μια βδομάδα δε μου ξεκολλά απ' το μυαλό η εικόνα του προέδρου της πολιτείας Τζέφερσον. Να λέει το "σκάστε!" και να κλαίει. Νομίζω θα τον φάνε λάχανο. Γιατί άμα εσύ είχες τα κότσια να πεις "σκάστε, ηλίθιοι, και φέρτε βοήθεια!" σε παγκόσμιο κανάλι, κι αυτοί με τη σειρά τους δε θα έχουνε καμιά ενοχή να σου βιάσουν γυναίκα και παιδιά. Αλλά καλά έκανε. Μας ταρακούνησε. Όχι ότι θα κάνω κάτι. Αλλά για να το βουλώνω πιο συχνά, όταν η αχαριστία και η αεργία μου θα παίζουν πασιέντζες. Και μια μαμά-Μπους περήφανη με τη διαπίστωσή της πως τα φτωχά ανθρωπάκια περνάνε πολύ καλύτερα στο Τέξας απ' ότι στην Ορλεάνη.
---
Άμα είσαι ροκάκι που σέβεται τον εαυτό του, ναι είμαστε και απ' αυτά, αξίζει να δεις έστω και μια φορά τους Raining Pleasure. Να χτυπηθείς και να χορέψεις. Και η Πασπαλά με ικανότητες απίστευτης μετάλλαξης. Από το Ηρώδειο, στο Light my fire και τούμπαλιν. Λαχταρώ, λύκε, να πάω σε μια ντίσκο του 70...και φυσικά όχι για να αισθανθώ Στάθης Ψάλτης. Θα με πας;
Αστειεύομαι.
Σε μια φάση ο Νίκος, σ' αυτό τ' όνομα νομίζω ακούει ο τραγουδιάρης, λέει: "αγκαλιάστε αυτούς που αγαπάτε" και η Ρεαλίστρια άρχισε τις αγκαλιές και τις σαχλαμαρίτσες. Ορισμένοι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να σε συγκινούν τόσο πολύ, ίσως με ανούσια για κάποιους άλλους πράματα, που μετακομίζουν την καρδιά σου 10 βήματα παραπάνω και της χτίζουν καινούργιο σπιτάκι για να κατοικίσει. Και άμα συνεχίζουν έτσι, ανηφοριά που θα πηγαίνει, κάποια στιγμή θα γίνει ένα με τα χείλη. Όπως κι όταν κάποιος σου σφυρίζει ένα: "ο Θεός να σε φυλάει" και σε αφήνει σε αδράνεια. Όχι γιατί στο στόμα σου μπουκώνει η λέξη "Θεός" αλλά το "σε" και το "φυλάει".Εξάλλου ο Θεός είναι μια τόσο πολυσήμαντη έννοια, που δεν τολμάς να πεις ότι είναι σημαίνον. Μόνο σημαινόμενα. Κάποια πράματα έχουν μεγαλύτερη γλύκα όταν γίνονται γλυκόπικρα.
---
Προσπαθώ να μην σκέφτομαι πόσα χώματα μπορούν να χωρέσουν ανάμεσα σε δυο συναυλίες. Και μόνο η βέρα μπορεί να γίνει ένα καινούργιο μέγεθος μέτρησης του χρόνου και των αξιών. Κατάλαβα μάλλον και κείνο το στίχο που λέει: "στη φόρεσα βέρα, στο δάχτυλο να σε πονάει". Καπνίζονται τα μέσα μου, και μόνο στα μπαλκόνια υπάρχουν πλακάκια για να γιασεμιστούμε. Η φρίκη που ήταν κολλημένη σε κείνους τους τοίχους, τώρα σα βδέλλα ακουμπάει πάνω στις γάμπες μου και καταπίνει όλο το αίμα και το χρώμα μου. Τρομάζω. Πάλι σήμερα είδα το ίδιο όνειρο που με ξύπνησε κλαμένη. Πιο κοντινοί μου άνθρωποι σε σκηνές αποσύνθεσης. Το μαξιλάρι μες στα αλάτια και όλο το πρωινό η ταχυπαλμία μου να χτυπά κατοστάρια. Τα ίδια και η μάνα μου. Εγώ να κλαίω μες στα σκοτάδια για τον δικό της θάνατο και αυτή με τη σειρά να βλέπει τη δικιά της μάνα αναστημένη. Δε μπορώ να διακρίνω τί είναι πιο τρομαχτικό και τί σε πικραίνει περισσότερο. Σ' αυτό το σπίτι αγριεύουμε μόνο από όνειρα. Πρέπει να μάθω να ζω με αυτόν το φόβο. Κάποια στιγμή όλοι θα πάρουν το χαρτί πορείας τους και κανένα δάκρυ δεν θα συγκινήσει το βαρκάρη...
Όλοι γυρεύουμε ησυχία κι έναν άνθρωπο που θα καταλαβαίνει τα πάντα. Να μας κάνει να γελούμε και όλη η ζωή να τσουλήσει σαν μια αστυνομική κωμωδία...Και κυρίως να νοιώθει, ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνει. Όπως στης μαντάμ-Σουσούς. Με τα πασουμάκια της σουλάτσαρε στα ξύλινα δώματα, έφτιαχνε τα χαρτάκια στα μαλλιά της ώσπου να γίνουν μπουκλέ και περιφρονητικά πέταγε στον Παναγιωτάκη ένα: "Λαϊκέ τύπε! Ανυψώσου λιγάκι!". Κι ο Παναγιωτάκης απαντούσε: "Τι σου συμβαίνει, ζαργάνα μου;" και μέχρι να φτάσει στο δεύτερο άλφα, τα μέλια είχαν ήδη στάξει στο πάτωμα και τα μυρμηγκάκια στήνανε τσιμπούσι.

Διαβάστε περισσότερα »

Έτρωγες μούρα κι έτρεχες
παιδί σε περιβόλι μυρωδάτο
με μια βιασύνη φυσική,
όπως πηγή που τρέχει,
σε περιβόλι φως φεγγάρι.
Και φώτιζες( ή μήπως σκέπαζες;)
με το κορμί το φόρεμά σου.
Κι ήταν ο ήλιος της αυγής
προκλητικά υψωμένος
κι υπαίτιος για μια τεράστια
σφαγή από ανοιγμένες παπαρούνες.

Έτρωγες ρώγες κι έτρεχες
παιδί σε περιβόλι αρωμάτων
με μια βιασύνη αφ' εαυτής,
και με το τρέξιμο τ' αδιάκοπο
τρωτή, ταυτίστηκες
και στην ελεύθερη βιασύνη
χωρίς δεσμούς ανοίχτηκες.
Όπως του Rilke η ανεμώνα,
ανοίχτηκε τόσο πολύ τη μέρα,
ώστε δε μπόρεσε τη νύχτα
τα πέταλα να ξανακλείσει.

Νίκος Αντωνάτος

Διαβάστε περισσότερα »

Μια βέρα στη χούφτα μου. Όχι δική μου. Αλλά τώρα πια δικιά μου. Σου 'χουν διαβάσει ποτέ διαθήκη; Ψάχνω να βρω την ημερομηνία γάμου, αλλά τίποτα. Μόνο σκουριά. Προσπαθώ όπως κάνουν τα μέντιουμ. Κλείνω τα μάτια, τη σφίγγω στο χέρι, και παλεύω να ξεχωρίσω καμιά εικόνα από το παρελθόν. Δυσκολίες μιας άλλης γυναίκας. Άγνωστης επί της ουσίας σε μένα. Ψυχανεμίζομαι τη φτώχεια, τα χάδια, τις χλωρίνες, τα μπαχάρια, τις καρφίτσες, τις κλωστές, τις σκόνες, τα δάκρυα. Τί άλλο μπορεί να "πιάσει" ένα μέταλλο φυλακισμένο ακούσια ανάμεσα σε δάχτυλα;
Και από την άλλη, στην ισοπέδωση της ζωής. Καταχραστές συγγενείς με κροκοδείλια δάκρυα. Τουλάχιστον αυτό με αλαφραίνει που δε μπορώ να κλάψω.
Έτσι;

Διαβάστε περισσότερα »

Θέλω να αντιμετωπίσω αυτήν την "αναχώρηση" δυνατά. Να μην σηκώνομαι στα δυό μου πόδια, και το βράδυ να με βρίσκει στα γόνατα.
Ο πιο σκοτεινός άνθρωπος πέρασε απ' τη ζωή μου στα 15, του άρεσε και έμεινε μέχρι πρόσφατα. Ώσπου του τράβηξα το χαλί κάτω απ' τα πόδια. Και μάτωσε. Κι ακόμη ματώνει. Μα το ενοχικό ιώδιο που έχω δε γιατρεύει τις πληγές. Ενοχικό. Όταν άκουσα το "ντριν, ντριν" εκείνο το μεσημέρι, σφίχτηκε η ψυχή μου. Γνώριζε πριν από μένα για μένα. Όχι, πως και με αυτό κατάφερε να με προετοιμάσει καταλλήλως. Είπες ότι δε θύμωσες. Έδειχνες κιλά κατανόησης και μιλούσες για χαλάζια, για κληματαριές και για αφορμές.
Τώρα, μέσα από όλες αυτές τις αγάπες και τα χριστιανικά που έλεγες στον επίλογο με αναφιλητά, ψάχνω να σε βρω. Τις προάλλες έπεσα σε αφιέρωμα στη Λαμπέτη. Ήθελα να στο πω, αλλά κάτι έκανε την ψυχή μου σκουπιδιάρικο. Το άφησα. Και αυτό μαχαιριά είναι. Μα φοβάμαι πως δε θα σωθούν έτσι οι κοινές ζωές. Γι' αυτό πρέπει να κοιτάξω κατάματα αυτόν τον θάνατο. Κι ας το ξέρω πως η συνειδητοποίηση του τί στα κομμάτια έκανα, θα φτάσει σαν βαρίδι στο πάτο 12 φεγγάρια αργότερα. Μη γελιέσαι. Σκοτεινός δεν είναι ο άνθρωπος που καταθλίβεται. Σκοτεινός είναι ο άνθρωπος που κρύβεται και κρύβει. Δε ξέχασα. Δε θέλω να γυρίσω. Ούτε έχω καν τους σφυγμούς για να ανταποδώσω. Αλλά ένα ολόκληρο καλοκαίρι δε αξιώθηκα να βρω μια χαραμάδα. Μια χαραμάδα που όταν θα σκοντάφτω και θα χάνω την αίσθηση της όσφρησης, να μου έρχονται τα καλά που περάσαμε στο νου. Το γκαστόνε στην Ιπποκράτους, ο Χορν, το Μετρό... Που με ελαφρά τη καρδία, δε θα δυσανασχετώ στη κάθε θύμηση. Βαρύναμε, μωρέ. Βάρυνε η ψυχή και καμιά χριστιανοσύνη δε με πείθει πως προσδοκούμε ανάσταση νεκρών.
Ήδη αρχίσανε οι μεγάλες αναχωρήσεις, ο γιατρός περιμένει απλά να επικυρώσει την ώρα θανάτου, κι εγώ δεν έχω τα κότσια να κάτσω να κλάψω. Για τα παραμύθια, για τα κάλαντα που μας μάθαινε και την εξιστόρηση όλων των προϊστορικών βραζιλιάνικων που έβλεπε στην ασπρόμαυρη τηλεόραση στο χωριό, για την τσατσάρα στο κομοδίνο, για το λευκό πλαστικό ποτηράκι, για τα ροζ χαπάκια. Τι θες τώρα;Καληνύχτα.
Μην ψάχνεις για να βγάλεις άκρη.
Δεν έχω σκοπό να ενοχλήσω ξανά.

Διαβάστε περισσότερα »

Μια Κατερίνα πνίγει με τα φιλιά της ολόκληρες πολιτείες και μια φήμη μπορεί να ασκήσει πάνω σου μεγαλύτερη τρομοκρατία και από το να δεις τη βόμβα να σκάει διπλά σου. Σε πόσα χρόνια, μετά από πόσες γενιές θα φύγει αυτό το αίσθημα που σπάει κοκάλα και σ' αναγκάζει με κομμένη λογική να πηδήσεις απ' τη γέφυρα; Στη χώρα μας δεν φύτεψαν σε θερμοκήπια ακόμη ετούτη τη κομπίνα. Εδώ, είμαστε σαν τους μπάτσους, που τους παίρνεις τηλέφωνο για ληστεία και νομίζουν πως τα κωλόπαιδα της γειτονιάς τούς κάνουν πλάκα. Όχι, δε θέλω να γκρινιάξω. Απλά είναι μια διαπίστωση. Δε γκρινιάζω σου λέω! Και ίσως καλύτερα που είναι έτσι...γιατί ίσως κάποτε μια τρελλή νοσταλγία να μας κυνηγά να τα θυμηθούμε και να μην μπορούμε.
Οι θερμοκρασίες, κατ' άλλα, πεύτουν ύπουλα, η Στέλλα ακόμη δεν έχει ερωτευτεί το Σίμο, και μεις στο κάθε φύσημα του αέρα αναρριγούμαστε. Προετοιμαζόμαστε γλυκά και σιγανά για τα ραντεβού στο κέντρο, στα μπιστρό της Πανεπιστημίου και στα μουσικά στέκια του χειμώνα.

Πού σαι, πάρε μια ζακέτα σήμερα για τη συναυλία. Θα φυσάει...

Διαβάστε περισσότερα »

"Εφτά και δέκα λοιπόν η Στέλλα καθόταν στο κουζινάκι μόνη, μασουλούσε δυό σκεβρωμένες φέτες ζαμπόν που βρήκε στο ψυγείο και κατέβαζε το νερωμένο ουίσκι.
Σε κάθε μονή, διπλή, τριπλή ριπή του αέρα, έσπρωχνε με το δάχτυλο τη ραγισμένη κούπα σε διαδρομές πάνω στο ξύλο του τραπεζιού, που άφηναν πίσω τους για λίγο μια υγρή κλωστή. Ώσπου να τελειώσει το ποτό, δεκαεφτά γουλιές, η γραμμή είχε στεγνώσει και το ρολόι έδειχνε εφτά και μισή.
Αυτός ήταν ο λόγος που η Στέλλα Σαλαγιά για τσάγια, καφέδες, αλκοόλ χρησιμοποιούσε μόνο τη ραγισμένη κούπα, κεραμική, σε αιγυπτιακό μπλε, βοηθούσε να κυλήσει ο χρόνος, να φύγουν είκοσι ολόκληρα λεπτά, να πάνε στον αγύριστο."

Ο Άγιος της Μοναξιάς-Ιωάννα Καρυστιάνη

Διαβάστε περισσότερα »