(κι αυτή δικιά μου,χεχε)
Το μάτι να μπουκώνει θάλασσα. "Λίγο ακόμα",να φωνάζει το μυαλό. "Λίγο ακόμα να χωρέσει κι άλλο αλάτι στις κόχες". Πόσο αλλιώτικα φαίνονται όλα. Είναι όντως ή φαντάζουν; Να απλώνεις με φρενύτιδα όλα τα καινούργια καλλυντικά στο σώμα και στο πρόσωπο, να ξεροψήνεσαι σαν τοστ στον ήλιο και από μέσα σου μια φωνή να λέει: "Δε πα' να γαμηθούνε όλοι!". Να αγοράζεις βιβλία από πάγκους και να χαζεύεις τα τουριστικά τασάκια. Να τρως σαβουροφαγητά, στο διάολο η δίαιτα! Κι όταν μια μαλακισμένη σκέψη πάει να σε τσιμπήσει, αφήνεις ένα γέλιο να της κόψει τον αέρα.
Και πίσω στην Αθήνα. Τη λατρεμένη. Το τρένο από τον Πειραιά, το κουβάλημα της βαλίτσας στους πεζόδρομους και μια ελαφριά ναυτία να κάνει τα χέρια σου να τρέμουν. Καλό φθινόπωρο, μάτια μου.

Διαβάστε περισσότερα »

"...Αυτό που αγνοώ λιγότερο είναι οι πόνοι μου. Τους σκέφτομαι όλους, όλες τις ημέρες, στα γρήγορα, η σκέψη πάει τόσο γρήγορα, αλλά αυτοί δε προέρχονται όλοι από τη σκέψη. Ναι, υπάρχουν ώρες, κυρίως το απόγευμα, όπου αισθάνομαι συγκριτής, με τον τρόπο του Reinhald. Τί ισορροπία! Εξάλλου και τους πόνους μου λίγο τους ξέρω. Και αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είμαι μονάχα πόνος. Εδώ είναι το κόλπο. Τότε αυτοί ξεμακραίνουν, ή εγώ, μέχρι που με γεμίζουν κατάπληξη και θαυμασμό. Σπανίως, αλλά αυτό αρκεί. Δεν είναι και τόσο ηλίθια, η ζωή. Το να είσαι μονάχα πόνος, πόσο αυτό θα απλοποιούσε τα πράγματα! Να είσαι τελείως αξιοθρήνητος! Αυτό όμως θα 'ταν ανταγωνισμός, και μάλιστα αθέμιτος. Θα σας τους πω,πάντως, μια μέρα, εάν τους σκεφτώ και εάν το μπορέσω, τους αλλόκοτους πόνους μου, με λεπτομέρειες, καλοξεχωρίζοντάς τους για περισσότερη σαφήνεια. Θα σας πω γι' αυτούς της νιότης, γι' αυτούς της καρδιάς ή τους αισθηματικούς της ψυχής (πολύ όμορφοι, αυτοί της ψυχής) κι έπειτα του σώματος..."

Samuel Beckett
:)

Διαβάστε περισσότερα »

(η φωτογραφία δικιά μου,oh yes!)

Η στεναχώρια χάνεται προς τα πάνω σαν τους υδρατμούς στο καφέ. Δε κλαίω, μα συνεχίζω να τυραννιέμαι. Θέλω και δε θέλω. Θέλω να επιστρέψω αλλά ξέρω πως άμα αλλάζεις ονόματα και οδό, η επιστροφή θα είναι το λάθος μονοπάτι. Φοβάμαι, μάτια μου, τις άλλες καταστάσεις. Τις παρόμοιες που θα μου φέρει η ζωή. Και όλοι τότε θα μιλάνε για αγάπες, για αλληλεγγύη, για ευγένεια, για όλα αυτά τέλος πάντων τα θεωρητικά που για λίγο σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι στην κορυφή του τροχού στο λουνα πάρκ κι έχεις μπρος σου πιάτο την Αττική.
Προσπαθώ να χωρέσω τη ζωή μου σε μια παρομοίωση. Ανέκαθεν μου άρεσαν οι παραλληλισμοί, οι παρομοιώσεις και όλη αυτή η εναγώνια ανάγκη μου να εκφραστώ διαφορετικά από τους άλλους. Θα πεις μαλακίες, αλλά αυτή η κωλοματαιοδοξία μου με σπρώχνει να συνεχίσω...Ακόμα και στην πιο σκληρή στιγμή, απαριθμώ τα καλά μου για να συνεχίσω,να μην το βάζω κάτω. Οι παρηγοριές που λέγαμε... Και όλοι σήμερα μιλάνε για την αγάπη, μα δεν τολμώ να ανταποδώσω. Όχι γιατί "διαφέρω". Το ένστικτο μού κολλά ένα μεγάλο Χ στα χείλια και δε μ'αφήνει να πάρω ανάσα. Ξέρω ανθρώπους που ψελλίζουν τη λέξη "αγάπη" με δέος και σεβασμό, που τα φωνήεντα μπουκώνουν στο στόμα τους. Μα όταν κλείνονται στις σχέσεις τους πετάνε βελάκια σε φωτογραφίες και βάζουν στοιχήματα ποιανού το μάτι θα πετύχουνε. Άμα γουστάρεις να μιλάς για την αγάπη, να έχεις τη μαγκιά και να στήνεις όλους τους γνωστούς, τους φίλους, τους εχθρούς απέναντί σου.Τότε άρχισε να μιλάς χριστιανικά και άνοιξε μια αγκαλιά για να χωθούν όλοι. Όσοι θέλουν...Κι εγώ πεύτω στο τριπάκι. Δε με βγάζω απ' έξω. Και θα συνεχίσω να τα κάνω γιατί δεν είμαι καλός άνθρωπος...Απλά κάνω καλές αυτό-κριτικές. Λίγο πολύ όλοι είμαστε σαν την Τζένη των Πειρατών. Αφήνουμε να μας γαμήσουν, τους παίρνουμε όλα τα λεφτά και στο τέλος από το πουθενά σκάει ένα μαύρο καράβι με πειρατές που θα κόψει το κώλο αυτονών που μας πήδηξαν. Τη μοναδική αγάπη που δέχομαι είναι η αγάπη της μάνας. Καμιά άλλη δεν είναι τόσο άδολη,τόσο αρχέγονη και τόσο μυστήρια. Όλα τ'άλλα είναι παπαριές μικροεγωϊστών.

Διαβάστε περισσότερα »

Κλείνει την τηλεόραση. Νύχτωσε το σπίτι. Μόνο σκιές τριγύρω. Μες στα σκοτάδια ψηλαφεί τους διαδρόμους. Κάπου σκοντάφτει. Τα κόκκαλα τρίζουν καθώς περπατά. Βρίσκει το δωμάτιο. Ανοίγει φως και κοιτάζει στο καθρέφτη. Τα μάτια πάντα αυλακωμένα και τα χείλια δυο σύρματα ενωμένα. Και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, θυμάται τη μάνα του με ροδαλά μάγουλα να απλώνει ρούχα στο μπαλκόνι. Πάει καιρός τώρα που ούτε να τον αναγνωρίσει δε μπορεί. "Τα φάρμακα,μάνα,αυτά φταίνε.", παρηγοριέται. "Σήκω, μάνα, κι αύριο έχεις να απλώσεις κι άλλα ρούχα. Σήκω, μάνα, κι άυριο θα πάω να πέσω στο τοίχο με τις τριανταφυλλιές. Σήκω, να βάλεις ιώδιο στα αίματα". Και κλαίει. 20 χρόνια ο πατέρας του θαμένος, ξεσυνήθισε τους θανάτους. Φύλλο το φύλλο, θα ξεσυνηθίσει πάλι.

Διαβάστε περισσότερα »

Όχθες του Σηκουάνα, βραδάκι Κυριακής του Ιούνη. Περπατάμε με βροχή και ψάχνουμε σαν τα λαγωνικά μπαράκι να κάτσουμε. Οι Γάλλοι κλείνονται στα σπίτια τους απ' τις ειδήσεις των οκτώ. Βρίσκουμε ένα μικρό καφέ ανοιχτό. "Les anges". Εκείνο το βράδυ δε θυμάμαι αγγέλους όμως. Με είχε πιάσει πάλι το αίσθημα φυγής. Ένα αίσθημα που σε καταπίνει σαν κινουμένη άμμος. Δεν τολμάς να εκτιμήσεις αυτό που ζεις εκείνη τη στιγμή της ζωής σου από φόβο μην παραδοπιστήσεις στο φευγιό σου. Εκείνος ήταν όμορφο παλικάρι αλλά δεν του πολυέδινα σημασία.
Από κάπου ακουγότανε η Norah Jones στο "Crazy" . Ψιθύριζα κάτι σκόρπια λόγια από κειμενάκι της Μαλβίνας που είχαν φρακάρει στο μυαλό.
"... χόρτασα. Ένα χειμώνα αγάπη. Μια άνοιξη ελπίδα. Κι ένα καλοκαίρι προοπτική. Ολόκληρο προοπτικές. [...] Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω και να συμμορφωθώ και να αγαπήσω και να αγγίξω και να τα ανταποδώσω και τα πάντα. Εγώ. Όχι πια ορφανή. Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη. Κι "ωραία", όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη."

Ωραία; Όπως με ήθελα;


-Λοιπόν, μίλα μου για σένα...
Με κάτι τέτοια κομπλάρω απίστευτα. Είναι κάποιες ερωτήσεις που μ' εκνευρίζουν γιατί με κολλάνε στο τοίχο. Αυτή είναι η μια. Η άλλη είναι το περιβόητο: "Τι νέα;"... Εκείνη τη στιγμή αισθάνομαι ότι θα πρέπει να αρχίζω να βγάζω κουνέλια, περιστέρια και μαλάματα από το καπέλο μπας και εντυπωσιαστεί ο άλλος με την πολυτάραχη ζωή μου. Θυμώνω με τον εαυτό μου που δίνει πάντα την ίδια απάντηση: "Ε, τα ίδια μωρέ, όπως τα ξέρεις". Τα εφέ των κλόουν δεν με έπεισαν ποτέ. Πόσο μάλλον για να τα κάνω στους άλλους.
-Τι να σου πω; Τι θες να μάθεις;
-Παίζεις πιάνο έτσι;
Ρωτά λες και τον έκαιγε να μάθει τα κομμάτια που έπαιζα στις εξετάσεις.
Μα τι στο διάολο είχα παίξει; Ένα Bach, ένα Chopin και άλλα δυο. Πάει καιρός...
-Ναι, είμαι απ' τα κορίτσια βιτρίνα. Γαλλικά και πιάνο.
Χαμογελώ σαρδόνια και κατεβάζω τα μάτια. Συστολή ή θέατρο; Αυτός γελά. Του χάλασα τη φαντασίωση μάλλον. Παραβγήκα σεμνή.
Βγάζω τσιγάρο. Slim light. Η τέλεια βιτρίνα έρχεται και ολοκληρώνεται. Αυτός σίγουρα θα νομίζει ότι βγήκε με κυρία απ' το Κολωνάκι.
Πνίγομαι νωχελικά μέσα στο μαρτίνι. Αυτός το παρήγγειλε. Εγώ ήθελα να δοκιμάσω Pernot αλλά εκείνος είχε ήδη χάψει το παραμύθι της σνομπ. Σιγά μην του το άλλαζα..... Η αντιδραστικότητα χτυπάει κόκκινο με κάτι τέτοια. Σκέφτομαι συναυλίες στην Αθήνα. Λες να βρέχει και κει; Έξω πιάνει πάλι να ψιχαλίζει. Τα τζάμια θολώνουν σιγά σιγά και μεις κοιτάμε τους περαστικούς και τους, ίσως απογοητευμένους, τουρίστες. Το night-life των Γάλλων δεν έχει ορθάδικα ανοιχτά όλο το 24ωρο. Κυρίως τις κουρελιασμένες Κυριακές. Και η Monmartre είναι λίγο μακριά. Σου χουν πει ποτέ γιατί η Μονμάρτρη λέγεται έτσι;

-Μίλα μου εσύ για σένα, λέω και κοιτώ τα χέρια του.
Πεύτει τραγούδι. "Summer Wine" . Αθάνατη Nancy!
- Θέλω να πάρω καινούργιο αμάξι...
-Ναι, ε; Σημαντική πληροφορία.
Γελά. Εγώ σηκώνω φρύδι.
-Έχω βάλει στο μάτι μια Λέξους! Θα σε πηγαίνω βόλτες, αν θες.
Μου κλείνει το μάτι. Πονηρά.
-Α, καλά, μουρμουρώ ανόρεχτα.
Σκύβει προς το μέρος μου.
-Έχεις μαύρα μάτια, σωστά;
Δυο χρόνια πίσω με πήγε αυτή η σκηνή. Παρόμοια. Και τότε έβρεχε. Ήταν Νοέμβρης όμως. Η απάντηση ίδια. Αυθόρμητη. Η κυρία των σαλονιών έσπαγε το τακούνι της.
-Ναι, γύφτισσα!
Άρχισα να γελώ.Δυνατά! Εκείνος τρόμαξε. Καθόλου chic για φλερτ σε Παριζιάνικο ραντεβού.
Κλασσικότατος Jacques Brel απ' το μεγάφωνο: "Quand on n' a que l'amour" .
Αισθάνομαι ότι είμαστε άλλη μια ιστορία απ' το Coffee & Cigarettes και απλά μας κόψανε στο μοντάζ. Κάτι θα πάνε για χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών.
Με πιάνω να κοιτώ τον σερβιτόρο. Κοιτά κι αυτός.
Τονώνω το ηθικό μου.
-Πολύ θα γούσταρα να ακούσω τώρα μια Μοσχολιού, συνεχίζω ονειροπαρμένα και κάπως χαζά...
Δε μιλά... Καταπίνει την εικόνα μου μέσα στο "Τηνιακό" να τραγουδώ ρεμπέτικα.
Άρχισα να βαριέμαι. Δεν έχει πλάκα πια το παιχνίδι.
-Φεύγουμε σιγά-σιγά;
Μια Nina Simone αρχίζει να γρατζουνά τους τοίχους με το "Feeling good" . Βγαίνω απ' το μαγαζάκι με τα χέρια στις τσέπες και η υγρασία να μας φράζει τους πόρους.

"...Μισοσίγουρη. Κι "ωραία", όπως με ήθελα. Με μακριά μαλλιά. Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη."

Διαβάστε περισσότερα »

Προσπαθώ να συνέλθω. Δεν τολμώ να αγγίξω χαρτί. Φοβάμαι ότι θα με πάρουν τα αίματα. Η αφή με το τετράδιο θα ξαναρχίσει από φθινόπωρο. Θα πιάσω το μολύβι και θ' αρχίσω πάλι τις ακροβασίες. Θέλω να συνέλθω...Εχτές το βράδυ ξύπνησα κατά τα χαράματα απότομα. Σαν να με σκούντηξαν κάτι νταρντάνες σκέψεις στην πλάτη. Ήθελαν, είπαν, να ξαναπιάσω τη κλωστή από εκεί που την είχα αφήσει το προηγούμενο βράδυ...Να με ξεκάνουν δηλαδή!Θαυμάζω τους ανθρώπους που λένε ότι παύουν να ασχολούνται με αυτά που τους πληγώνουν και το εννοούν...
Άραγε να υπάρχουν στ'αλήθεια ή κι αυτό βιτρίνα να ναι;
Ρωτάω,για να τους κλωνοποιήσουμε άμα γίνεται.
Δε θέλω να αποκτήσω χαρακτήρα σκληροπυρηνικού εγωιστή στη ζωή μου. Ούτε θέλω να αγκαλιάσω ξανά έναν από δαύτους. Κι ας λέει ο πατήρ Πορφύριος ότι πρέπει να αγαπάς πρώτος...Όλα αυτά είναι ιδεώδη...Αμφιβάλλω αν κάποια ψυχή Αγίου είναι περύφανη που πέρασε από τούτη την καριόλλα τη ζωή. ..Συγγνώμη,παππούλη, αλλά στο συγκεκριμένο κύμα που πνίγομαι, θρησκεία είναι ό,τι μπορείς να πιάσεις με τα χέρια. Κι αν δε το αντέχεις, να του μπήξεις τα νύχια. Βγάζουμε συνεχώς τις ρυτίδες μας στον αέρα του Αυγούστου. Λίγα κατακάθια έμειναν απλά.Ύστερα η ρουτίνα, θα μας αγκαλιάσει τρυφερά,θα δώσει δυο φιλιά τσακπίνικα στα μάγουλα και δε θα προλάβουμε να σκεφτούμε ούτε καν αυτά που μας σοκάρουν. Εκτός αν είσαι κι εσύ(είδες τί σου είναι ο β΄ενικός;) από δαύτους που η θλίψη τούς μαστιγώνει τα μάγουλα ανεξαρτήτως φόρτου εργασίας.Γι'αυτούς,καλό μου,δεν έχω απάντηση.
Ακόμη.

Διαβάστε περισσότερα »

Η ώρα είναι περασμένη.Περασμένη κι η ζωή;Ή μάλλον μια περαστική;
Ουφ!Πάλι μπλέχτηκα σε χαζούς συνειρμούς...να με συμπαθάς.
Ψυχανεμίζομαι ότι τα ζόρια του Αυγούστου θα εξαχνιστούν με τα πρώτα βρεγμένα χώματα.Όχι ματωμένα. Τώρα που πάει κι η Μοσχολιού θα χουν άλλη γλύκα τα τραγούδια.
Έχω το χούι να πατάω ξερά φύλλα.Μου αρέσει ο ήχος της...συντριβής τους.Μη γελάς!Δεν το λέω εκδικητικά...Αλλά είναι περασμένη η ώρα και δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.
Έχω και μια συμβουλή να σου δώσω...Όταν τα σημαινόμενα είναι πολλά και δε τ'αντέχεις,να σηκώνεσαι να φεύγεις.Κάποιοι γυρολόγοι λένε πως αν είσαι σε δίλλημα και δε ξέρεις τι στο καλό θες να κάνεις με την κουρελιασμένη ζωή σου,ακολούθα τα σημάδια που είναι ,λένε,πάντα δίπλα σου...Αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα...Κατά την θεωρία του υποκειμενισμού,θα θεωρήσω "σημάδι" αυτό που βολεύει εμένα.Αυτό που το ξεροκέφαλο πείσμα μου θέλει να πράξει και απλά το εμποδίζουν οι καταστάσεις."Σημάδι" θα ταν να πέσει μπρος σου ένα πιάνο μαζί με τον πιανίστα και όχι ένα κόκκινο φυλλαράκι ,που θα σου θυμίζει έναν καφέ που ήπιατε σε κόκκινα φλυτζάνια.Έτσι;Συμπάθα με,αλλά τί να σου κάνει ένα μυαλό μουντζούρα;

Διαβάστε περισσότερα »

"Σε θέλω κι έχω κουραστεί
τους ίδιους τοίχους να κοιτάω
εγώ που σε είχα εμπιστευθεί
πάνω σε κρίσιμη στιγμή
τώρα κλεφτά σε συναντάω

Αλλιώς το είχα φανταστεί
κι αλλιώς το πράγμα μού προκύπτει
το σχέδιο δε με καλύπτει
μα εγώ σε θέλω κι έχω τόσο κουραστεί
αλλιώς το είχα φανταστεί

Ένας καφές της Κυριακής
ό,τι απαιτώ απ' τη ζωή σου
περνάω φάση τραγική
να μπαίνει βάση λογική
στις συναντήσεις μου μαζί σου

Αλλιώς το είχα φανταστεί
κι αλλιώς το πράγμα μού προκύπτει
το σχέδιο δε με καλύπτει
μα εγώ σε θέλω κι έχω τόσο κουραστεί
αλλιώς το είχα φανταστεί"

Διαβάστε περισσότερα »

"μα έφταν' ένα νεκρό σπουργίτι
για να σε κάνει να πονάς"

Γερνάς και Σκοτεινιάζει
Τάσος Λειβαδίτης-Μάνος Λοϊζος

Διαβάστε περισσότερα »

Ορδές λαμαρινών πολύχρωμων πήγαιναν σημειωτά στην εθνική.Ανα περιοχή και τρακάρισμα.Ευτυχώς,γλυτώσαμε.Για άλλη μια φορά.
Λίγα πράματα είχε αυτό το καλοκαίρι.Ένα πεφτάστρο να δίνει απρόσμενο γλωσσόφυλλο στη θάλασσα και μια βαρκούλα που σα τη κοίταζες να πηγαίνει πέρα-δώθε,σου φερνε ένα νανούρισμα στα βλέφαρα.Έκανα κι ευχή αλλά δε θα πιάσει. "Ό,τι κι αν λες,το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή μου".Θα κάνω προσπάθειες να ξεφύγω.Είναι αμαρτία να είσαι υγιής και να σε βιάζουν κάτι μαλθακές σκέψεις.Αλλά δε θέλω να μιλήσω και πουθενά.Απλόχερα μπορώ να προσφέρω τη παρηγοριά στις παλάμες μου.Βέβαια,είναι άλλο θέμα αν δε φτάνει ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν τα μαλλιά σου αρχίζουν να μυρίζουν ροδάκινο και το μόνο που βλέπεις μπρος σου είναι θάλασσες και κότες,αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως είσαι σε διακοπές. Τυλίγομαι σε μια κουβέρτα γαλήνης,ίσως και αδράνειας,και το μυαλό ξαπλώνει να κοιμάται.
Τις προάλλες παραγγείλαμε ξύλα.1,5 τόνο.Πιαστήκανε τα χέρια μας να κουβαλάμε όλον τον ελαιώνα της περιοχής.Και πέρναγαν οι γείτονες όξω απ'το σπίτι.Κοιτούσαν με ερευνητικό υφάκι,αναρωτιόντουσαν: «Πόσο λές να να τους πήρε ο Χ;»,και έλεγαν: «Καλό χειμώνα».Ύστερα σκεφτικοί,μην τους ρίξει ο μάστορας όταν έρθει η ώρα ν'αγοράσουν κι εκείνοι, έφευγαν να συνεχίσουν τη καθημερινή βόλτα.Δυο τετράγωνα πάνω,δυό κάτω.Έτσι τους είπε ο γιατρός.Για τη καρδιά,λέει ,είναι καλό.Είναι σκληρή η ύπαιθρος.Ακόμα δε νομίζω να έχω τα κότσια να ζήσω έτσι.Ίσως και να χάνω.
Πάλι αισθάνομαι περίεργα.Και ας είμαι εδώ πιο ήρεμη απ'ότι στην Αθήνα.Στην Αθήνα με πανικοβάλλει η σκέψη πως όλα μπορούν να συμβούν αλλά δε συμβαίνουν.Ενώ εδώ έχω την ψευδαίσθηση πως η απόσταση είναι αυτή που κρατά τα γεγονότα,τους ανθρώπους και τις ζωές μακριά.Με ηρεμεί αυτή η απόσταση κι ας πήζω στις ίδιες μονότονες σκέψεις κάθε βράδυ. Και όμως μόνο όταν είσαι μοναχός σου και μακριά από όλα ανακαλύπτεις πως η γη είναι στρογγυλή,άντε λίγο πλακουτσωτή.Με τα λόγια των άλλων μπλέκεσαι.Όλοι έχουμε τις εξηγήσεις μας κι όλοι είμαστε καλοί...Όχι πως όταν είσαι μοναχός σου,ξάφνου οι άλλοι γίνονται τέρατα που σε κατασπαράζουν,αλλά όταν είσαι μοναχός σου δίνεις στον εαυτό σου την πραγματική του υπόσταση...είτε τον εξυψώνεις γιατί μπρος στους άλλους δεν κατάφερες να ορθοποδήσεις,είτε τον μαστιγώνεις με ενοχές για τις μαλακίες που έκανε. Στιγμές εξάλλου είναι αυτές.Τη μια αισθάνεσαι Καίσαρας και την άλλη κάτι σε πιάνει να κάψεις τη Ρώμη. Όπως στιγμές ήταν κι εκείνες οι χειμωνιάτικες συντροφιές που δεν ήταν για να μείνουν,οι φιλίες που χάθηκαν και κείνο το τζιτζίκι που τελικά ζευγάρωσε και σταμάτησε το μεσημέρι να μας ζαλίζει με τα βουητά του.

Διαβάστε περισσότερα »

Όλα είναι δρόμος;

Πέντε βήματα από το σπίτι είναι η θάλασσα.

Πέντε σκεπές παραπέρα κάποιος κλαίει.

Πέντε γειτονιές παρακάτω οι ψαράδες πίνουν κρασάκι.

Πέντε βουνά πιο μακριά υπάρχει κρύο κι ένας παππούς μοναχός πάει για ύπνο.

Πέντε χώρες δεξιά αποκεφαλίζουν ανήλικα.

Και σε ξαναρωτώ...όλα είναι δρόμος;

Διαβάστε περισσότερα »

Βυθισμένη μέσα στην αδράνεια του Αυγούστου διαβάζω βιβλία.Και όταν βρίσκω κάποια φράση που φωτογραφίζει τη ζωή μου ,τη κάνω ρήση και ύστερα ποστ-ιτ στο πίσω μέρος του μυαλού.
Στο απόλυτο τίποτα.Τις προάλλες πέρασε γανωματής.Τα μάτια των γονιών μου έλαμψαν και χάρηκαν γεμίζοντας μικρές ρυτιδούλες κάτω απ'τα βλέφαρα.Διαφορετικές αναμνήσεις μέσα σε μία εικόνα.Κάποια στιγμή από τα δικά τους στενά,στίς δικές τους γειτονιές,θα περασε ένας φτωχός ανθρωπάκος,κάποιο απομεσήμερο του Αυγούστου,και θα φώναζε:" Γάαανωματηηής΄.Όλες οι αναμνήσεις των ανθρώπων κατά βάση είναι οι ίδιες.
Προχτές στη ταβέρνα ήπια αρκετούτσικα.Είχε κοπεί το ρεύμα από τη πόλη και μεις κάτω απ'τη συκιά προσπαθούσαμε να ψηλαφίσουμε τις γαρίδες σαγανάκι.Και να μη φυσά κουνούπι.Και να πίνω κι άλλο.Και απ'το ράδιο να ακούγεται αυτό: "Τι γίνεται ο άνθρωπος μετά το πέρασμα του;"...Και δε μου φάνηκε καθόλου μελαγχολικό.Και δε θα μου φαινόταν καθόλου σουρεάλ να σηκωνότανε ένα ζευγαράκι να χορέψει ταγκό στο πλακώστροτο της ταβέρνας.Και το αφεντικό να φέρνει τις λάμπες υγραερίου από τη βάρκα του.Και "στην υγειά μας!".
Είναι δύσκολο καλοκαίρι αυτό.Το κουβαλώ και στεναχωριέμαι κάθε φεγγάρι. Όμως τέτοιες στιγμές θέλω να θυμάμαι.Σιγά σιγά,μετά τις γρατζουνιές,θα αρχίσουν και οι μεγάλες αναχωρήσεις.Σιγά-σιγά θα μας πλησιάσουν.Τουλάχιστον να χουμε τη δύναμη να ξεσκίζουμε τα δύχτια της μελαγχολίας.

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή
γελάω κλαίγοντας,χωρίς ελπίδα περιμένω
διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστιση καμιά
είμαι δυνατός κι όμως δύναμη δεν έχω,
ουτ'εξουσία
τίποτα δε μου ανήκει:
η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.
Κερδίζω σ'όλα κι όμως χαμένος παραμένω.
Όταν ξημερώνει,στο Θεό λέω Καληνύχτα
κι όταν ξαπλώνω φοβάμαι πως θα πέσω.

Fran?ois Villon(1460)

Διαβάστε περισσότερα »