Νομίζω πως οι λέξεις μετατοπίστηκαν. Ευτυχείς εκείνοι που μπορούν να χρησιμοποιούν τις ίδιες και ίδιες λέξεις συνέχεια. Μάταια ματώνεις να βρείς κάτι πρωτότυπο. Κάνω προσπάθειες να με βρω στα πράματα που με ήξερα. Αγγίζω σελίδες, βιβλία. Παρηγοριέμαι πως αν μια τέχνη σε δέσει, δύσκολα την προδίδεις με μια άλλη. Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση. Ή το ανάποδο. Σίγουρα, δεν καταπιάνεσαι εύκολα με πολλές τέχνες. Δικαιολογίες αμάσητες. Ο χρόνος συστέλλεται. Σφίνα ο Ιούνης, με βρήκε σε μάρμαρα να κολλάω χαρτόνια και ετοιμασίες πτυχίου. Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα. Πτυχίο και τώρα τι; Ο χρόνος ξαφνικά διαστέλλεται. Βιαστικοί απολογισμοί. Κατάρα δυο στιμές που γαντζώθηκαν μέσα μου και δεν αυτοκτονούν. Έρχονται χείλια αλλουνού, γραμμές αλλιώτικες και ξένες, εξακοντίζονται φιλήδονα μα βρίσκουν τοίχο. Φεύγω τρομαγμένη. Είναι που περπάτησες βαριά μέσα μου, κι όλα τα βήματα με βγάζαν στα δικά σου.
Η ζωή τρέχει σαν το τρένο. Ήσουν ένας σταθμός, μετά παύση νεκρική κι ανάσες βαρίδια και μετά πάλι κυλά αγκομαχώντας περήφανα. Κάποτε θα με βγάλει στον Πειραιά.
Τώρα, εκρήξεις γιασεμιού, βράδια κοιτώντας τριγύρω πολυκατοικίες, συνωμότες όλοι στις ζωές των άλλων.
Σώπα και·
ένα καλοκαίρι ροδάκινο κρέμεται απ'το μπαλκόνι σου.
η φώτο από εδώ
6 σπόροι:
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 2:19:00 μ.μ. είπε...
τι ωραίο και μεστό που είναι κι΄αυτό...
"Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση.
.....Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα."
''''''''''''''''''''''''''''''''''
ναι δύσκολα "προδίδεις" μια τέχνη για μια άλλη, όμως και οι τυχαίες συναντήσεις με τις άλλες, βοηθούν στην
Αποκρυπτογράφηση των Μυστηρίων!
καλημέρα!
να περνάς καλά
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 6:19:00 μ.μ. είπε...
Τρέχουν τα τρένα μα τρέχοντας αφήνουν το σώμα τους να λικνίζεσαι στο μεταλλικό τραγούδι των γραμμών και του κορμιού του.
Πίσω μας παίρνει, κι εκείνο το άρωμα του γιασεμιού στον δρόμο για τον σταθμό μας δένει εκεί, στο πίσω.
Αφήνουν χνάρια ματωμένα τα βήματα.
Αφήνουν και σημάδια, βαθιά κάποτε.
Κι αναρωτιέμαι μήπως τα βράδια η ψυχή επάνω τους πατάει και πιότερο τα βαθαίνει…
Κι έτσι όπως σκοντάφτει στο σπασμένο σανίδι του δαπέδου η ψυχή, χύνει κάτω τα σωληνάρια με το χρώμα και φανερώνει τις λέξεις.
Σπρώχνουν οι εικόνες τις λέξεις, οι λέξεις τις εικόνες χρωματίζουν.
Κομμάτια αδιάσπαστα και τα δύο…
Έτσι όπως κρέμασα τα καλοκαίρια μου κάποτε στις λέξεις, στέγνωσαν οι άκρες τους, μα έμεινε ένα ζουμερό κομμάτι φρούτου ώριμου στην καρδιά τους.
Από εκείνο ξεδιψάζω…
at: Τετάρτη, Ιουνίου 17, 2009 9:07:00 μ.μ. είπε...
απολαυση εισαι...
at: Σάββατο, Ιουνίου 27, 2009 5:32:00 μ.μ. είπε...
Είναι ωραία τα κείμενά σου.
Σ'ευχαριστώ που χρησιμοποίησες τη φωτογραφία μου.
at: Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009 8:16:00 μ.μ. είπε...
#ξουψ, καλό καλοκαίρι να μας βρει :)
#ήχε πλάγιε, ομορφο...
#simetra, κι εσύ!
#στέρεο, είναι πολύ καλες οι φοτο! Το site που ειναι στο nick σου δικο σου ειναι;
at: Τρίτη, Ιουλίου 07, 2009 5:08:00 μ.μ. είπε...
Ναι, αλλά ακόμα δεν το προσέχω όσο θα ήθελα :/
Δημοσίευση σχολίου