(ή αλλιώς ευχούλα Νο. 6 ...ή αλλιώς μικρά κλάματα στην εθνική, δάκρυα του Αυγούστου)

Όταν ήμουν παιδί, ένα παιδί που το εξέθρεψε υγιεινότατα το μίσος, άκουγα να γίνεται λόγος στο Άσμα Ασμάτων για κάποια αγαπημένη, ωραία σαν εύφορο αμπέλι. Στραμμένη προς τη Σιών, φανταζόμουν ανθρώπους που τους γέννησαν καταχνιές και άλλους που γεννήθηκαν από ήλιους. Έλεγα πως οι άνθρωποι είναι σαν τα κρασιά: ο ήλιος βγάζει τα καλά και η καταχνιά τα ξίδια. Αργότερα, κατάλαβα πως όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία, από τη στιγμή που και τα μεν σταφύλια και τα δε ποδοπατιούνται.

[...]

Έτσι τελειώνοντας με την ηλικία των ψευτοπαθών, αποφάσισα πως η επεξήγηση του παιδεμένου «σ’ αγαπώ» μου, θα έπρεπε να είναι το στυγνό και τρυφερότατο «σ’ αγαπώ, επειδή με συμφέρεις». Και δε μιλάω για γελοία οικονομικά συμφέροντα. Αλλά για εκείνου του είδους το συμφέρον, όπου ο χρυσός, αντί να εξάγεται, επιστρέφει στο ορυκτό απ’ όπου το απέσπασαν. Στην ουσία δεν πρόκειται ούτε για αγάπη ούτε για συμφέρον αλλά για κάτι πολύ πιο φίνο, πολύ ανώτερο από την άγονη μονοτονία των ερωτικών κοινοτοπιών.

Μιλάω για μια συγχώνευση ανθρώπων, για ένα συμπαγές ανθρώπινο υλικό, όπου ο πόνος, η ταπείνωση, η δόξα και οι δάφνες του ενός χτίζονται μέσα στον πόνο, την ταπείνωση, τη δόξα και τις δάφνες του άλλου. Και όχι κατακτήσεις και πάθη, όχι ερωτικοί εκβιασμοί και απαίδευτες υποταγές, αλλά η εξαίσια χαρά της ανάμειξης του Εγώ με έναν Άλλο. Και η εικόνα είναι ένας σταλακτίτης, που τρέφει τον σταλαγμίτη μέχρι να παγιωθούν και να ριζώσουν στον αέρα. Τότε, τα δάχτυλα αυτού του συμπαγούς σώματος των δύο ανθρώπων, θα μπορούν να ψηλαφούν διαφορετικά την υφή ενός αλλοιωμένου δέρματος και το ψωμί, ένα κουτάλι, ένα ποτήρι με νερό, η λακκούβα στον καναπέ και ένα χάδι στον σβέρκο, όλα σιωπηλά, απλά πράγματα, θα έχουν ένα φως οριστικό, οριστική μορφή και σχήμα.

Μαλβίνα Κάραλη - Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες
εκδόσεις Κάκτος

Διαβάστε περισσότερα »

Κατεβαίνω τη 3^η Σεπτεμβρίου εισπνέοντας τις μυρωδιές μελανιών που τρέχουν από το Soul. Αγκαλιά με το περιοδικό περνώ από βιτρίνες ξεχασμένων βιβλιοπωλείων, εκδόσεις του 1934, μόνο 5 ευρώ κοπελιά, πώς χώνεται έτσι σφήνα το ξεθωριασμένο σε μια πόλη που συνεχώς προσπαθεί πείσει για μοντέρνα, μυστήρια πράματα, κι εμένα μού ζητάνε λογότυπα και οικολογικές αφίσες, μα κάτι με πιάνει και τρομάζω. Και βλέπω τις κεραίες στις ταράτσες σα σταυρούς, σα χέρια ανοιχτά, επίκληση βοήθειας γι αυτόν που κείτεται από κάτω. Άλλες φορές πάλι οι ίδιες οι κεραίες μού φαντάζουν απειλή για τα ζουμπουρλούδικα σύγνεφα που ψάχνουν φίλους. Σιχαίνομαι την Πλατεία Βικτωρίας. Κατεβαίνεις στο σταθμό που μοιάζει με το πιο βρώμικο μπάνιο. Ποιος μάγκας σκαρφίστηκε αυτό το θυμωμένο γαλάζιο για πλακάκι; Αφού το θέλανε να θυμίζει λουτρό, ας προσέθεταν πλακάκια με δελφίνια, να ‘βλεπα κι εγώ τις σύριγγες των θλιμμένων παιδιών για φύκια και βότσαλα.
Νύχτες με θέα τη πόλη από ψηλά, τα φώτα των δρόμων μού φαντάζουν σαν οργωμένο χωράφι, κι ας τραγουδά η Β. για πόλη που θα μοιάζει με μεγάλο καράβι. Καράβι την πήρε κι εκείνην πάλι μακριά. Φεύγουν. Όλοι. Κι εγώ που όλο λέω πως θα φύγω, μένω να κοιτάζω τις ρωγμές του γραφείου και να σκέφτομαι γραμματοσειρές.
Arno Pro και Garamond Premium. Ναι, λοιπόν.

(ακουαρέλα της Cathy Nichols)

Διαβάστε περισσότερα »

Αγάπη μου χωρίς ελπίδα

Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο.
Σου ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία.
Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς.
Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα.

Αγάπη μου,
αγάπη μου χωρίς ελπίδα.

Γιώργος Ιωάννου

από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963)

(φωτογραφία: Λία Ζαννή)

Διαβάστε περισσότερα »

Οι άνθρωποι τείνουν να σε θεωρούν ακίνδυνο ωσότου τους πλησιάσεις πολύ. Εκεί αρχίζουν και φοβούνται ότι θα τους πάρεις τα κλειδιά, θα μπεις στο σπίτι τους, θα κάτσεις στον καναπέ τους, θα γίνεις ένα με τον αέρα τους. Και φοβούνται γιατί εκείνοι σε θέλουν σε συγκεκριμένα κουτάκια, χαπάκι πριν τον ύπνο και όχι μετά, θέλουν να ζεις και να αναπνέεις στον τόνο που προστάζουν. Κάτι είχε γράψει ο Κούντερα στη Μαλβίνα, ναι πάλι εκεί επιστρέφω καλό μου, «...η αγάπη είναι πράξη Δημιουργίας και μόνο. Συντελείται μέσα στον χρόνο, έτσι, ώστε ο άλλος, μέσα από την πράξη της αγάπης μας, να καταφέρει να πραγματώσει το Es muss sein του. Το Πρέπει του. Αυτό για το οποίο ετάχθη.» Και δεν είμαι καθόλου λυπημένη, ξέρω ανθρώπους με τους οποίους μιλάγαμε τόσο πολύ για τους θύτες μας που ξεχάσαμε να γνωριστούμε, στο τέλος ρίξαμε καρφιά ο ένας στον άλλον, σκοτωθήκαμε μεσάνυχτα καλοκαιριού στην Αττική οδό. Μετωπική. «Έτσι κι αλλιώς, αθώο θύμα δεν υπάρχει.». Μα κι αν η μνήμη αυξάνει την εξάρτηση, αγάπη αυτό δεν είναι, αγάπη είναι δημιουργία, αγάπη είναι κατανόηση, να λες υποχωρώ για να χωρέσεις τη χαρά του άλλου μέσα σου κι ας ισοδυναμεί με προσωπική σου ήττα, μη με διαβάζεις λυπημένη, δεν είμαι πια. Ξύπνησα με μιαν ακατανίκητη ανάγκη να ξεχυθώ στους δρόμους, βρέθηκα Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος, με πήρε ένα σκυλάκι στο κατόπι, το βγαλα Ρούνα, το σκυλί μ’ ακολουθούσε σε δύσβατα μονοπάτια με λάσπες και αδέσποτα κυκλάμινα, Ρούνα φύγε!, η Ρούνα ακολουθούσε, χαιρόμουν που δεν ήμουν μόνη, η Ρούνα μου πέταγε στα μούτρα το πασιφανές:Η δήλωση της φυγής μου ισοδυναμεί πάντα με μια παράκληση.

Καλό μου, δεν θα βρεις ούτε έναν καλλιτέχνη δίχως ανασφάλειες. Η μείζον διαφορά του από τον υπόλοιπο κόσμο είναι πως την ανασφάλεια τη μετατρέπει σε δεύτερη σάρκα που του πίνει το αίμα, ενοχές και σπαραγμός βράζουν στο καζάνι, βιώνει το τραμπολίνο της ψυχής του και το μετουσιώνει σε ποίηση. Και ο ρεαλισμός κι η λογική δεν έχουν χώρο στις κερκίδες. Μονάχα να νιώθεις σου απαιτείται.

Οι υπόλοιποι, εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε λαμαρίνες και φρένα και γκάζια, αδημονούμε να ανάψει το φανάρι, να ξανοιχτεί ο δρόμος μπρος μας, να τρομπάρουμε με ψευδαίσθηση δύναμης κι ελευθερίας τις αρτηρίες μας.

Ονειροπαρμένα ανυπόταχτοι.

But it's all just a show.

Διαβάστε περισσότερα »

(...ή αλλιώς αυτόματη γραφή Νο.12)

Kοιτάζω φωτογραφίες από το νησί. Εγώ είμαι εγώ που μοιάζω σαν εγώ αλλά δε νιώθω εγώ; Ψέμα τρανό κι ένδοξο οι φωτογραφίες. Ακόμα και γι’ αυτούς που αγάπησες, μικρό μου. Χαζεύεις το ιλλουστρασιόν χαρτί και ποιον αγαπάς δεν ξέρεις. Το βλέμμα που σφαλίστηκε μέσα σε pixel και χρώματα cmyk ή τον άνθρωπο που κάπου αλλού ξοδεύεται τώρα.

Έρχεται ο Woody με το κλαρίνο του το Δεκέμβρη, τον είχε δει πριν αρκετά χρόνια η Γ. στο φεστιβάλ Βερολίνου και μπροστά της καθότανε ο Tom Waits. Και μόνο από τη χαρά μου, θα είχα αρχίσει να τραγουδάω και να σφυρίζω με ύφος μπλουζίστα. Μπορεί τώρα να βρισκόμουνα σε περιοδεία στην Ουτρέχτη και στην Πράγα, να χα ένα ντέφι με κορδέλες και να χόρευα κλακέτες.

Αντ' αυτού, μεσάνυχτα Κυριακής και από λάθος στροφή αντί να βρεθώ στη Νίκαια, τριγύρναγα στο νεκροταφείο της Αγ. Βαρβάρας με τη Β. να σπαρταρά σα ψάρι δίπλα μου. Ύστερα κατά έναν αλλόκοτο και μαγικό τρόπο η Θηβών ξανοίχτηκε μπρος μας και τα φαντάσματα σταμάτησαν να μας γιουχάρουν.

Κάποιες φορές νιώθω ότι οι άνθρωποι περιμένουν να ακούσουν από μένα την πιο μεγάλη, την πιο όμορφη κουβέντα, εκείνη που θα ραγίσει το μάρμαρο και θα τους ξεκουφάνει ο χτύπος της καρδιάς τους. Δε ξέρω τι θέλουν κι ας ξέρω πως νιώθουν. Σκορπάω χαμόγελα κι αναπνοές. Νοητά κοντά τους.

Ζούμε. Ακόμα. Αυτό από μόνο του, μικρό μου, συνθέτει θαύμα.

Μπορεί και τελευταίο φθινόπωρο σε τούτη τη πόλη. Βλέπω τα πρόσωπα των φίλων μου σα να ναι καινούργια. Και το δικό σου, panda μου.

Διαβάστε περισσότερα »

Σημείωση για το σενάριο:
Το μικρό κορίτσι να κοιταχτεί κάποια στιγμή στον καθρέφτη και να πει:
"Εσένα, κούκλα μου, δε θα σου φερθώ ποτέ σαν να ' σαι ο πιο δικός μου άνθρωπος, δε θα σου κάνω αυτό το κακό.
Θα σ' αγαπάω πάντα σα να 'σαι ξένη"

(Μαλβίνας συνέχεια)

υ.γ.1 το μαυρομάτικο μωρό φερμένο από το cromatichiara

υ.γ.2. σημειολογική παρατήρησις: πάντα στο "σ' αγαπάω" τα γράμματα έχουνε περισσότερο μέλι απ' ότι στο "σ' αγαπώ"

Διαβάστε περισσότερα »

Όταν πρωτάκουσα τη Ρίτα Αντωνοπούλου νόμισα πως ήμασταν σε πλώρη πλοίου που το ταλανίζει φουσκοθαλασσιά. Κούνια μπέλα η ψυχή, ζαλιζότανε, φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά, μας είχε συνεπάρει η φωνή και το αλισβερίσι αέρα και αλμύρας. Γλαροπούλια πετούμενα σε ελλειπτικές κινήσεις πάνω απ’ τα κεφάλια μας, «ακούγονται ακόμη τα βότσαλα, σούρσιμο από πόδια χορευτών, τίποτα δεν αδημονεί», παρατηρεί η Δημουλά. Εγώ τους μπλέκω ή μοναχοί τους μπλέκονται οι ποιητές;

Ανάσα.

Η ζωή είναι λίγη, τόσο λίγη κι εύθραυστη, λαμπαδιάζω τις πίκρες και απ’ την καύση βγαίνει μια σιωπή διάφανη και γαλήνια. Σα φυσητό γυαλί. Κι είναι μια θάλασσα η εθνική, αγκυροβολεί το μυαλό σε λογότυπα και σλόγκαν, διέξοδο ψάχνει μοναχό του από παλλίροια, "χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ", οι θάνατοι στη θάλασσα κατανικούνται με μέτρημα κυμάτων και τσιγάρα στριφτά . Πνίγομαι σα σκεφτώ τις απουσίες, μα μετά αρχίζω να χορεύω, γοργόνα, με κοζάρουν άγνωστοι, νιώθω ζεστό αίμα να κυλά στα δάχτυλα και νούφαρα ν’ ανθίζουν πάνω στα πνευμόνια μου. Φτιάχνω κόμπους ναυτικούς.

Ανάσα. Πάλι.

Τα απογέματα, τα σύγνεφα δίνουν ραντεβού πάνω από το νυχτόσπιτο, φιλιούνται, αγκαλιάζονται κι έπειτα φεύγουν χωριστά για μπύρες σε πλατείες. Ματαιωμένες συνουσίες. Κι έτσι δε βρέχει. Τα βράδια, ψελλίζω το όνομά σου, μπας και η αλυσίδα των γραμμάτων του μ’ οδηγήσει σπίτι σου. Μάταια.

"...είναι η καρδιά μου φτερωτή σε άδειο μύλο
φύσα ουρανέ μου και όταν σβήσει ο παλμός
θα ΄ναι για σένα που θα ζω σε αιώνιο κύκλο
ατμός, βροχή, ποτάμι, θάλασσα και ατμός"

(στη φώτο η Beth Gibbons)

Διαβάστε περισσότερα »

...ή αλλιώς ευχούλα Νο 5

Δεκάλογος για έναν καλό χειμώνα

Οι δικές μου προτάσεις για ένα καλύτερο αύριο: Ένας μεγάλος έρωτας. Ένα παλτό του Ρομέο Τζίλι. Συναυλίες στο Ρόδον και Μπλουζ του Μισσισιπή. Να μπορείτε να είστε όχι μόνο κυρία, αλλά και Ευδοκία. Πρωινά με το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ στο πικ απ, φορώντας μαύρη μεταξωτή ρόμπα και σατινένια γοβάκια. Κατανόηση για κάθε τί που δεν καταλαβαίνετε ( και να κάνω - λέει – εγώ πρώτη την αρχή).

Ουσιαστικές σχέσεις και ξεκαθάρισμα της ατζέντας σας. Ταξίδια, που δε θα ξοδέψετε μέσα στα πολυκαταστήματα, εκτός κι αν βρεθείτε έξω απ’ του Λίμπερτι.

Ένα χαμόγελο για κάθε καλημέρα σας και μια νυχιά για κάθε ηλίθιο, που θα τολμήσει να σας στεναχωρήσει.

Μια μεγάλη αυταπάτη, που θα σας εξαργυρώσει (με την έννοια της αποκατάστασης της αξίας του αργύρου).

Σας εύχομαι όλα αυτά και το πολλαπλάσιο τους, και πιο πολύ σας εύχομαι να είστε τόσο ευτυχισμένες, όσο είμαι κι εγώ.

Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες - Μαλβίνα Κάραλη

υ.γ. i 'll give her melodies

Διαβάστε περισσότερα »

-Πού είσαι, πες μου

-Εδώ, μακριά σου.

(από τον Διαβολάκο του Μπενίνι)

Κυριακή απόγεμα κι επιστρέφεις από μια βόλτα στην Αθήνα με όλα τα σκουπίδια, όλες τις βελόνες καρφωμένα στο δέρμα σου. Γέμισαν οι πόροι σου μ' αγριεμένα βλέμματα, με μάτια που σε σκανάρουν, που σε γδύνουν και συ να πρέπει να δηλώσεις ταυτότητα. Όχι ποιος είσαι, αλλά τί. Σε ποια όχθη ανήκεις. Ψυρρή ή Εξάρχεια. Κηφισιά ή Παγκράτι. Σου χαρίζω ένα λουλούδι, καλέ κυρία, δώσε μου λεφτά τώρα, τσιγγανάκια με φούστες να ξεσκονίζουν πλάκες, πόσο αγαπώ τα μαύρα μάτια, γκράφιτι με βλέφαρα αλμυρά, τι άλλο μπορεί να φτιάξει το χέρι σε μια πόλη που απόγεμα Κυριακής του Οκτώβρη ζέχνει. Μοναξιά και θλίψη. Όλη η Αθήνα ένα ποίημα της Γώγου. Σκληρός ρεαλισμός και βρωμόνερα να στάζουν από σωλήνες. Ποια καλτ ταινία θα σε δείξει όμορφη, αγάπη μου; Τις μέρες που κουράζομαι πολύ να βλέπω ετούτους τους τοίχους, που πέφτουν όλοι οι πίνακες στο κεφάλι μου και η ζωή μού μοιάζει θρύψαλα, θυμάμαι τα γέλια μας και ηρεμώ. Νιώθω κύματα να περνάνε διαδοχικά από πάνω μου. Να μου κλέβουν τα όνειρα, τα βραχιόλια μου, να μου σκίζουν τα ρούχα, μα εγώ να αντέχω. Γιατί απλά μπορώ και αντέχω. Ο πρώτος γαλλικός του φετινού χειμώνα, η υπερένταση που μ’ έβγαλε να ψάχνω κόκκινα λουστρίνια στην Ερμού, να βάφω τα νύχια μου βιολέτες, τα δώματα που βάφτηκαν άσπρα, να αντανακλά ο ήλιος πάνω να ξανοίγει η ψυχή, η Μονμάρτρη μού μοιάζει πιο κοντά από ποτέ, το Beaubourg με τις πολύχρωμες κατασκευές να επιπλέουν στα σιντριβάνια και τα δαιδαλώδη μετρό του Παρισιού. Μέχρι τότε όμως μεθυσμένα τραγούδια, Κάλβου και Γκύζη, ανάποδοι θερμοσίφωνες, σοκολάτες με γεύση καραμέλα, εισπνοή-εκπνοή στα γυμναστήρια, δε θέλω σχέσεις καρκινώματα, θέλω κόκκινα λουστρίνια μπαρέτες και ενυδατική και να μου πεις πού στ΄ αλήθεια είσαι.

Διαβάστε περισσότερα »

Ξεφυλλίζω μέρες εκείνες τις βιολέτες για τη μια και μοναδική εποχή, για κείνον που μετά από δύσκολες νύχτες έφτυνε κάρβουνο. Τα πρωινά ξυπνώ διψασμένη και το νερό που πίνω στο διάβα του γκρεμίζει ένα κοιμητήρι. Μέσα στο στόμα μου.

Πιανίσσιμο.

(φώτο: Rene Asmussen)

Διαβάστε περισσότερα »

τα παραθύρια μου όλα θα 'ναι ορθάνοιχτα"

Διαβάστε περισσότερα »

( Στέφανος Δασκαλάκης)

Με κάτι πολύχρωμα σφηνάκια να κολυμπάνε μέσα μου, ώρα 6 πρωινή, περνώ μπροστά απ’ το σπίτι σου σα κλέφτης που λαχταρά να βρει τη λεία του, μα είναι τα στόρια σου νεκρά, ζαλίζομαι, γέμισε το μυαλό με φώτα νέον και φάτσες αδιάφορες, προσπερνώ το μπαλκόνι σου απογοητευμένη κι οι ρόδες να μουγκρίζουν. Σε ψάχνω σαν κάτι το ανέφικτο.
Κατά τις 10, ασθενοφόρα και τρυπάνια μού ξεσκίζουν τα όνειρα, έξω να πήζει το φως της μέρας κι οι βλεφαρίδες μου μπλεγμένες.
Δεν ήρθες.
Οι πιο όμορφες σκέψεις μου πάλι μουλιάσανε στον ύπνο.

Διαβάστε περισσότερα »