Content

Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007

"για τη Ρούλα απ' το Αιγάλεω που το ζήτησε", είπε ο dj.

(ή αλλιώς ευχούλα Νο. 6 ...ή αλλιώς μικρά κλάματα στην εθνική, δάκρυα του Αυγούστου)

Όταν ήμουν παιδί, ένα παιδί που το εξέθρεψε υγιεινότατα το μίσος, άκουγα να γίνεται λόγος στο Άσμα Ασμάτων για κάποια αγαπημένη, ωραία σαν εύφορο αμπέλι. Στραμμένη προς τη Σιών, φανταζόμουν ανθρώπους που τους γέννησαν καταχνιές και άλλους που γεννήθηκαν από ήλιους. Έλεγα πως οι άνθρωποι είναι σαν τα κρασιά: ο ήλιος βγάζει τα καλά και η καταχνιά τα ξίδια. Αργότερα, κατάλαβα πως όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία, από τη στιγμή που και τα μεν σταφύλια και τα δε ποδοπατιούνται.

[...]

Έτσι τελειώνοντας με την ηλικία των ψευτοπαθών, αποφάσισα πως η επεξήγηση του παιδεμένου «σ’ αγαπώ» μου, θα έπρεπε να είναι το στυγνό και τρυφερότατο «σ’ αγαπώ, επειδή με συμφέρεις». Και δε μιλάω για γελοία οικονομικά συμφέροντα. Αλλά για εκείνου του είδους το συμφέρον, όπου ο χρυσός, αντί να εξάγεται, επιστρέφει στο ορυκτό απ’ όπου το απέσπασαν. Στην ουσία δεν πρόκειται ούτε για αγάπη ούτε για συμφέρον αλλά για κάτι πολύ πιο φίνο, πολύ ανώτερο από την άγονη μονοτονία των ερωτικών κοινοτοπιών.

Μιλάω για μια συγχώνευση ανθρώπων, για ένα συμπαγές ανθρώπινο υλικό, όπου ο πόνος, η ταπείνωση, η δόξα και οι δάφνες του ενός χτίζονται μέσα στον πόνο, την ταπείνωση, τη δόξα και τις δάφνες του άλλου. Και όχι κατακτήσεις και πάθη, όχι ερωτικοί εκβιασμοί και απαίδευτες υποταγές, αλλά η εξαίσια χαρά της ανάμειξης του Εγώ με έναν Άλλο. Και η εικόνα είναι ένας σταλακτίτης, που τρέφει τον σταλαγμίτη μέχρι να παγιωθούν και να ριζώσουν στον αέρα. Τότε, τα δάχτυλα αυτού του συμπαγούς σώματος των δύο ανθρώπων, θα μπορούν να ψηλαφούν διαφορετικά την υφή ενός αλλοιωμένου δέρματος και το ψωμί, ένα κουτάλι, ένα ποτήρι με νερό, η λακκούβα στον καναπέ και ένα χάδι στον σβέρκο, όλα σιωπηλά, απλά πράγματα, θα έχουν ένα φως οριστικό, οριστική μορφή και σχήμα.

Μαλβίνα Κάραλη - Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες
εκδόσεις Κάκτος

5 σπόροι:

helorus says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007 1:55:00 μ.μ. είπε...

Πάντα ήταν ανάμικτη η αίσθηση που μου άφηνε ο λόγος της Μ.Κ. Αν μη τι άλλο θαυμάζω το ελεύθερο πνεύμα της.

ρούλα says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 10:39:00 π.μ. είπε...

Εσύ είσαι γεννημένη από ήλιους κι είσαι το πιο γλυκό κρασί.

Κι ούτε πως θα με κάψεις το φοβάμαι, ούτε πως θα με ζαλίσεις σαν το μπρούσκο που ξεγελιέσαι και μονομιάς το πίνεις.

Αύριο θα σε μάθω να χορεύεις χορούς 'ανακτορικούς' και θα σε συστήσω σε όλα τα γουρουνάκια της παρέας μου. Είμαι σίγουρη ότι θα τους βλέπεις αρκετά συχνά από εδώ και πέρα.

Θ' αρχίσουν ν' ανθίζουν παπαρούνες στο Αιγάλεω!

(με συγκίνησες κι είμαι στη δουλειά, εδώ έχω σκληρό καλοσμιλεμένο προφίλ, το παίζω ιστορία τώρα, ότι μ' έχει πιάσει αλλεργία κι έτσι)

Roadartist says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 11:23:00 π.μ. είπε...

Καλημέρα! Θαυμάζω την Μαλβίνα. Έχω αγοράσει το "Σαββατογεννημένη" μόλις βρω χρόνο .. θα το διαβάσω. Λείπει απίστευτα, φαντάσου τι είχε να πει αν ζούσε σήμερα στην ελληνική κοινωνία!..

sylfaen says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007 8:02:00 μ.μ. είπε...

καλησπέρα!!!
τριγύρισα στα λιβάδια σου σήμερα, ανεξερεύνητα τοπία που με περίμεναν. Τι να πω και για Μαλβίνα...
Γράφω το ποστ με ένα τεραααστιο χαμόγελο που υπάρχεις εκεί έξω (εδώ μέσα). Έψαχνα όλο το απόγευμα στην μπλογκοσφαιρα αλλά άξιζε τον κόπο.
"Ώστε δεν είμαι μόνη" είναι αυτή τέλεια αίσθηση που θα με συντροφεύει το βράδυ.

παπαρούνα says:
at: Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007 11:51:00 μ.μ. είπε...

#helorus,καλησπέρα..συμφωνούμε;)

#αργυρώ, σμακ.

#αρτίστρια του δρόμου, να το διαβάσετε πάραυτα!

#sylfaen, καλώς όρισες, πάρτε ένα λικέρ σταφύλι! :)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers