Content

Παρασκευή, Οκτωβρίου 12, 2007

"σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά"

Όταν πρωτάκουσα τη Ρίτα Αντωνοπούλου νόμισα πως ήμασταν σε πλώρη πλοίου που το ταλανίζει φουσκοθαλασσιά. Κούνια μπέλα η ψυχή, ζαλιζότανε, φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά, μας είχε συνεπάρει η φωνή και το αλισβερίσι αέρα και αλμύρας. Γλαροπούλια πετούμενα σε ελλειπτικές κινήσεις πάνω απ’ τα κεφάλια μας, «ακούγονται ακόμη τα βότσαλα, σούρσιμο από πόδια χορευτών, τίποτα δεν αδημονεί», παρατηρεί η Δημουλά. Εγώ τους μπλέκω ή μοναχοί τους μπλέκονται οι ποιητές;


Ανάσα.

Η ζωή είναι λίγη, τόσο λίγη κι εύθραυστη, λαμπαδιάζω τις πίκρες και απ’ την καύση βγαίνει μια σιωπή διάφανη και γαλήνια. Σα φυσητό γυαλί. Κι είναι μια θάλασσα η εθνική, αγκυροβολεί το μυαλό σε λογότυπα και σλόγκαν, διέξοδο ψάχνει μοναχό του από παλλίροια, "χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ", οι θάνατοι στη θάλασσα κατανικούνται με μέτρημα κυμάτων και τσιγάρα στριφτά . Πνίγομαι σα σκεφτώ τις απουσίες, μα μετά αρχίζω να χορεύω, γοργόνα, με κοζάρουν άγνωστοι, νιώθω ζεστό αίμα να κυλά στα δάχτυλα και νούφαρα ν’ ανθίζουν πάνω στα πνευμόνια μου. Φτιάχνω κόμπους ναυτικούς.

Ανάσα. Πάλι.

Τα απογέματα, τα σύγνεφα δίνουν ραντεβού πάνω από το νυχτόσπιτο, φιλιούνται, αγκαλιάζονται κι έπειτα φεύγουν χωριστά για μπύρες σε πλατείες. Ματαιωμένες συνουσίες. Κι έτσι δε βρέχει. Τα βράδια, ψελλίζω το όνομά σου, μπας και η αλυσίδα των γραμμάτων του μ’ οδηγήσει σπίτι σου. Μάταια.

"...είναι η καρδιά μου φτερωτή σε άδειο μύλο
φύσα ουρανέ μου και όταν σβήσει ο παλμός
θα ΄ναι για σένα που θα ζω σε αιώνιο κύκλο
ατμός, βροχή, ποτάμι, θάλασσα και ατμός"

(στη φώτο η Beth Gibbons)

7 σπόροι:

feuille
at: Σάββατο, Οκτωβρίου 13, 2007 8:37:00 μ.μ. είπε...

"Όταν πρωτάκουσα τη Ρίτα νόμισα πως ήμασταν σε πλώρη πλοίου που το ταλανίζει φουσκοθαλασσιά"

Η παρομοίωση που έψαχνα! Ακριβώς αυτό θυμίζει η φωνή της.

Ομορφογραμμένο blog πώς μου είχε ξεφύγει? Ευτυχώς σε βρήκα...

Keep up!

Sakis says:
at: Κυριακή, Οκτωβρίου 14, 2007 1:45:00 μ.μ. είπε...

Ευχαριστώ για τα δωράκια! Ομολογουμένως εξαίσια! Είναι, ίσως, από τις ελάχιστες φορές, που η επανεκτέλεση είναι τουλάχιστον εφάμιλλη, αν όχι κι αρτιότερη, ιδίως ενορχηστρωτικά, από την πρωταρχική εκτέλεση... Έχει κυκλοφορήσει ο δίσκος; Έχω χάσει επεισόδια...

Καλή βδομάδα, Πάπυ!

asteraki says:
at: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 12:11:00 π.μ. είπε...

Πολύ ωραίο το blog σου. Συγχαρητήρια! :-)

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007 2:42:00 μ.μ. είπε...

αστεράκι, δε ντρέπεστε??
εδω γραφτήκαμε γυμναστήριο, φέρνω το πόδι πίσω απ' το κεφάλι,από τους πόνους στους κοιλιακούς δε μπορώ να γελάσω, και σεις μου εκσφενδονίζετε σουβλάκια και σοκολατάκια οστρακοειδή;;
άκου εκει αστερομάσες!

Oedipus says:
at: Πέμπτη, Οκτωβρίου 18, 2007 12:14:00 π.μ. είπε...

Της παπαρούνας τον ανθο να μην τονε μυρίσεις..!

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007 11:57:00 μ.μ. είπε...

...γιατί σε μένα μάτια μου μια μέρα θα γυρίσεις..

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2008 9:09:00 μ.μ. είπε...

#φύλλο- κόκκινο εύχομαι- ευχαριστώ πολύ, την είχα δει πέρσι στο Σταυρό του Νότου και πάνω στη σκηνή γινότανε αγρίμι.

#Σάκη, δείτε αυτα:

http://www.youtube.com/watch?v=w-Bhb3cSfxk

http://www.youtube.com/watch?v=p4Fs9S_Bqnc

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers