"Η καλύτερη συμβουλή που του έδωσαν: φύλαξε τα μάτια σου. Περιπλανήθηκε με τα μάτια ανοιχτά: έτσι κι αλλιώς, πώς να κλείσεις τα μάτια μπροστά σε πράγματα που είναι αθέατα; Περίπλανήθηκε: είδε μια νεκρώσιμη ακολουθία στην Γκουανταλαχάρα, ένα ροντέο στο Ανατολικό Τέξας, ένα δυστύχημα στον αυτοκινητόδρομο 91, το περίγραμμα ενός ανθρώπου που δολοφονήθηκε πάνω στο οδόστρωμα, σε μια πόλη φάντασμα της αμερικάνικης ενδοχώρας. Φύλαξε τα μάτια σου. Στη σαβάνα της Τανζανίας είδε ένα λιοντάρι να κατασπαράζει μια ζέβρα: θάνατος τ' απομεσήμερο. Ο κύκλος της ζωής, η βαναυσότητα, η φωτογένειά του, έπειτα κύλησε ο καιρός: σ' ένα κυλικείο επαρχιακού σταθμού έφαγε ένα κοκ με σκληρή σοκολατένια κρούστα, ήπιε απομίμηση κόκα κόλα σε τενεκεδένιο κουτάκι, ένα νιόπαντρο ζευγάρι έφευγε με το τρένο για ταξίδι του μέλιτος, ένας λούστρος γυάλιζε παπούτσια στην αποβάθρα. Φύλαξε τα μάτια σου. Όχι μονάχα για τα εκθαμβωτικά τοπία, τις αστραφτερές μεγαλουπόλεις, τις γλαυκές νύχτες, αλλά για κείνο το μοναχικό κορίτσι που σηκώνει το βλέμμα αναστενάζοντας μέσα στο ασανσέρ, το κατοικημένο από θολούς δαίμονες."

Ιστορίες Απόγνωσης-Σ.Τριανταφύλλου

Διαβάστε περισσότερα »

Σκηνοθετημένοι μονόλογοι. Ακονισμένες λεξούλες έτοιμες να σε καρφώσουν στο στομάχι μα από μέσα είναι κούφιες. Μικροπρεπή ανθρωπάκια με μεγάλα στόματα. Δείχνουν, θυματοποιούνται μα από μέσα είναι κούφια. Ξαπλώνουν στα παράθυρα δελτίων και μιλάνε κι όλο μιλάνε. Κροκοδείλια δάκρυα και κλαψουρίσματα. Στην αρχή τους πιστεύεις. Διακοπή για διαφημίσεις. Πουδράρουν τη μύτη τους. Απότομες εναλλαγές συμπεριφοράς. Χάχανα όσο δεν τους τραβά η κάμερα. Επιστροφή από διαφημίσεις. Τρεμάμενα χείλια και μάτια μπουκωμένα δάκρυα. Μιλάνε για μοναξιά με τρόπο φιλοσοφικό και πονεμένο. Θέλουν να χουν τόπο να μιλάνε για τα προσωπικά τους δράματα. Η Βίκυ Χατζηβασιλείου κάνει πάρτυ. Έπειτα, σφάζουν κόσμο με το γάντι και δεν τους παίρνεις χαμπάρι. Κι όταν τους παίρνεις, βρίσκεσαι κι εσύ μέσα στην κάσα. Ξεπετάγονται από την οθόνη, αποκτούν ύλη και διαστάσεις. Βρίσκονται με λασπωμένα παπούτσια στο σαλόνι και μας μιλάνε. Βρίζουν, όλο βρίζουν. Ο Μικρούτσικος τους ψάχνει απεγνωσμένα. Σε βλέπουν να ματώνεις, μα συνεχίζουν να βρίζουν. Βλέπουν κόκαλα και ιστούς σου να λειώνουν πάνω στον καναπέ και συνεχίζουν να βρίζουν. Τους πέφτουν τα σάλια, και τα σχιζοφρενή μυαλά τους τρέχουν στην Παραλιακή με χίλια. Ξετσίπωτοι άνθρωποι. Φτηνοί, με σάπια δόντια και μάτια που γυαλίζουν.
"Περάστε έξω, περάστε έξω, καθάρματα!"

Διαβάστε περισσότερα »

"Πως είναι έτσι τα μαλλιά σου; με ρώτησε... Σαν μαύρα φίδια μπλεγμένα. Με παράξενο τσαμπουκά να τα τρώει. Να τα τρώει αλλά να τα αφήνει στη θέση τους. Σφηνωμένα φίδια το ένα μέσα στο άλλο. Φαντάζομαι θα κοιμάσαι και θα ξυπνάς και αυτά θα γουργουρίζουν στην ίδια ακριβώς θέση."

Γι' αυτό και δεν μίλαγα, παραμίλαγα.

Διαβάστε περισσότερα »

Μεγάλη Παρασκευή εκτός των τειχών και με καιρό βαρύ και μουτρωμένο. Ελάχιστες ηλιόλουστες Μ. Παρασκευές μπορώ να θυμηθώ. Μόνο πένθιμες.Κυλάνε τα μάτια πάνω στην άσφαλτο γραπώνοντας το φρέσκο πράσινο της Άνοιξης και την ασπρίλα του ορίζοντα. Χτες στο μοναστήρι μπήκε μια νυχτοπεταλούδα και πέταγε πάνω από τα κεφάλια μας. Πάνω και από το κεφαλάκι του μικρού αγοριού με την παραλυσία στο σώμα. Πέταξε, έφερε δυο τρεις στροφές πάνω από το μανουάλι κι ύστερα έπεσε ζαλισμένη από την κάψα στο πλακώστροτο. Γελούσαν τα παιδιά.
Εδώ, το βλέμμα δεν μπορεί να συγκρατήσει τις τόσες λαψάνες και οι μουσικές του Θανάση ξεπετάγονται μέσα από τις ελιές και στροβιλίζονται μαζί με τις μέλισσες. Να καταφέρω να ζήσω "τέσσερα γαλήνια ξέφωτα" και θα μαι τόσο ευτυχισμένη... Από την άλλη μήπως όλα αυτά είναι ματαιότητες;... "Έπειτα δε βρισκόμαστε πάνω στη Γη για να γελάμε και δεν υπάρχει ανάγκη να ζούμε καλύτερα από τον άλλο", έγραφε ο Van Gogh στον Τεό. Γράμματα βουτηγμένα στην αγωνία, με συμβουλές για πίνακες και για βιβλία. Κωδικοποιημένη αγάπη μεταξύ αδερφών. Δεν έχω την απάντηση. Σε ελάχιστα πράματα εκστομίζω φράσεις με απόλυτη σιγουριά. Εύχομαι όμως όσες Μεγαλοβδομάδες θα περάσουμε, να χουμε στο κατόπι και μια Λαμπροβδομάδα να προσμένει...

Διαβάστε περισσότερα »

Μ.Τετάρτη

Δε θέλω να ξέρω. Πονάει η γνώση και γίνεται απόγνωση. Το μόνο που θέλω είναι τα μάτια να γεμίσουν θάλασσα. Να χωθεί στις κόγχες ο αγέρας που κοχλάζει καλοκαίρι. Καλοκαίρι με μπράτσα γυμνά σαν λευκά περιστέρια ικανά να πετάξουνε και να γκρεμιστούνε.
Θέλω θάλασσα.

Διαβάστε περισσότερα »

Μ.Τρίτη

PARMA
Oι λόφοι και τα έλη αρχίζουν μέσα από το πρόσωπο μας
οι επιθυμίες μας σαπίζουν μέσα σε βροχές και ανεπίδοτες
επιστολές
Τις νύχτες μπροστά σε ανοιγμένους, σπασμένους καθρέφτες
μεθυσμένοι προσανατολιζόμαστε με σβυσμένα τσιγάρα
παλιά τραγούδια φωνόγραφου ιδωμένα μέσα από δέντρα
με καρπούς λεηλατημένους και τον ήλιο της Γένοβας χωρίς
την ασθένεια του Μάρτη
Οι περισσότερες μνήμες μας τέλειωσαν το πρωί
δίπλα σε αποκοιμισμένα σώματα και ξεχασμένα τσιγάρα
έτσι τα όνειρα που περιμέναμε και δεν ήρθαν έγιναν
υπόγειες στοές, τώρα περνάνε τραίνα, υπόνομοι, παιδιά με
ρουλεμάν και ασθενοφόρα αυτοκίνητα
Τα βράδυα στην ταράτσα ανάμεσα σε περιστέρια
πού πάγωσαν σε παιδικά σχόλια και μύθους που δεν ειπώθηκαν
μπροστά σε ανύποπτο χρόνο υποψιάζομαι τον Ατζεσιβάνο
με εκείνη την ανεπίληπτη κίνηση όταν πήρε το μαχαίρι
από το τραπέζι και τέλειωσε απλά, σα βραδυνή εκπομπή
σταθμού της Νέας Υόρκης μπροστά σε μισοκοιμισμένους με
Veronal ακροατές
Αφού δεν συναντηθήκαμε ποτέ στο σταθμό της Πάρμας
και δεν είπαμε εκείνα ? η Μάρθα θερίζει δίχως χέρια
στη Μεγαλόπολη, και ο Κώστας έφυγε με καράβι
για τον Πειραιά, ας παραμείνουμε απλοί θεατές
στο σινεμά Ορφέας, Καθαρά Δευτέρα απόγευμα εξώστη
σε μια άλλη ανύποπτη εποχή τότε που δε μιλούσαν
ετρουσκικά ή σανσκριτικά περιμένοντας τον Καίσαρα
να περάσει το Ρουβίκωνα και να φωνάξει alea jacta est.

Γιώργος Χρονάς

Διαβάστε περισσότερα »

Κανείς δεν κέρδισε. Ούτε ο χρόνος ούτε ο χώρος. Δυο ξεφτισμένες σημαίες νεκροταφείου γίναν π' ανεμίζοντας δίνουν κάποια ψεγάδια ζωής. Δήθεν ζωής. Ματαιότητες, λοιπόν. Κανείς δεν κέρδισε. Ίσως μόνο οι συνειρμοί που δεν θα φορτωθούν με περισσότερες εικόνες. Ξέρεις, από κείνες τις ήσυχες, αθώες εικόνες που χαζεύεις έξω απ' το παράθυρο ενώ μια πύρινη γλώσσα γαμάει το μυαλό σου με άλλες αναίσχυντες και πικρές. Και δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα γιατί η θύμηση άρχισε ήδη τις υποδιαιρέσεις σε άλλες θύμησες, μα εξίσου θλιβερές, και όλο κατρακυλάς και η αναπνοή σου είναι κομμένη και τα μάτια έχουν πυρετό. "Λίγο νερό ζήτησα, λίγο νερό κι έπεσα μέσα στο πηγάδι", έλεγα με στόμφο βουλευτού. "Στο πηγάδι". Κι αναρωτιέμαι έτσι θαμμένη στην υγρασία και στη μούχλα ποιον εαυτό αγάπησα και πίστεψα. Κι όλο γρατζουνάω τις πέτρες για να βρω μια μικρή τρυπούλα εξόδου. Μισώ τη λύπη που φώλιασε μέσα στα γόνατά μου. "Λίγο νερό ζήτησα, λίγο νερό κι έπεσα μέσα στο πηγάδι", έλεγα. Άλλοτε με θυμό κι άλλοτε με λύπη. Γιατί θα έρθουν κι άλλα φαντάσματα, χειρότερα, για να παίξουμε μα η κεραία που φύτρωσε πάνω στο κεφάλι μου μόνο κάτι παρελθόντα σήματα ακουμπά και δε με βλέπω να σώζομαι. Αχ, μα είναι και το φίδι που ρίζωσε στο μέτωπο της μάνας μου για τα δικά μου καπρίτσια.
Και ύστερα λένε και λένε πως με βάγια μπήκανε οι Άγιοι στην πόλη...

Διαβάστε περισσότερα »

Σιωπή.

Διαβάστε περισσότερα »

Το ότι θα γύρναγα από Τάνια με ένα στομάχι να στριφογυρίζει σα πλυντήριο ρούχων, μια φωνή τσακισμένη, μια παγωμάρα σε όλο το σώμα και ένα πρόσωπο κιτρινιάρικο δεν το περίμενα. Μάλλον ζαλίστηκα γιατί κοίταζα τις ανάποδες κεραίες στα σκηνικά και το θερμοσίφωνα στη φωτογραφία της έναρξης. Οι εμμονές δεν είναι κάτι προσωπικό τελικά.Ίσως βέβαια να φταίει και το γεγονός πως ζήτησα από περιπτερά της περιοχής slim light και με προμήθευσε με χειροβομβίδες.
Δεν ήξερα, δεν ρώταγα;

Η ταράτσα με τους θερμοσίφωνες

Στην ταράτσα με τους θερμοσίφωνες
περιμένω το μικρό Καλοκαίρι
Οκτώβρη μήνα.

Μοιάζει η πόλη με λιβάδι
με τις κεραίες της για σκιάχτρα.

Σαν αφίσες ξεκολλά τα σύννεφα ο αγέρας
και η εσάρπα μου μπλεγμένη στα κάγκελα
έφτιαξε καράβι με σημαία.
Δίχως τη θάλασσα.

Η βοή του δρόμου
και οι εναλλαγές των φώτων
δε με ακουμπούν.
Τα πάντα από δω
φαίνονται ακίνητα κι ανίκητα.
Δίχως εσένα.

(Κατα τ'άλλα αν ήμουν λίγο πιο μικρή, θα έλεγα πως με μπογιάτισα πάλι με θλίψη. Τώρα; Τώρα;)

Διαβάστε περισσότερα »

Ώρα 8 προ μεσημβρίας. Η πόλη άγουρη με τσίμπλες στα μάτια χουζουρεύει σε παπλώματα. Ρόδες με νυσταγμένους οδηγούς κυλάνε απαλά μέσα στις γειτονιές. Χαζεύω μια γιαγιά στο απέναντι μπαλκόνι να βγάζει έξω τη ραπτομηχανή της και να βυθίζεται σε κλωστές και βελόνες. Αυτάρκεια κι ευγνωμοσύνη νιώθω. Φτιάχνω καφέ. Η Άνοιξη βροντά με τσαμπουκά και θόρυβο τα παράθυρα, κι ένας ήλιος αποπλάνησης γδύνει τα μπράτσα. Mα καλά... δε ντρέπονται κι οι δυό; Το μπαλκονάκι μου έπηξε από χρώματα κι αρώματα. Οι μέλισσες θα αρχίσουν πάλι τα πανυγήρια.
Εμεις τι θα κάνουμε σήμερα;

Διαβάστε περισσότερα »

"You are my sunshine, my only sunshine

You make me happy when skies are gray

You'll never know dear,

how much I love you

Please don't take my sunshine away"

You Are My Sunshine-B.Dylan/J.Cash

Διαβάστε περισσότερα »