«Το γεγονός ότι πολλές χώρες εξακολουθούν να ζουν κάτω από το ζυγό της αυθαίρετης εξουσίας και βίας, μπορεί να μας λυπήσει, αλλά δε θα πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τα ιδανικά μας δεν είναι έγκυρα. Εξάλλου, αυτά τα ιδανικά χρειάστηκαν αιώνες για να ριζώσουν στις κοινωνίες μας. Η ελευθερία δεν είναι μια σταυροφορία, είναι μια πρόταση». Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η τυραννία της μεταμέλειας 

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΒΙΑ. Πάνε μαζί αυτά τα δύο. Μια μάζα θερμαίνεται, εκρήγνυται και παίρνει μπάλα όλο τον περίγυρο. Βλέπεις, αλλιώς δε θα ‘χε δημιουργηθεί η Γη. Τεράστια έκρηξη έκανε το σύμπαν πασπαρτού με γαλαξίες, αστεροειδή και πλανήτες. Χωρίς τη βία, τίποτα. Από αταβισμό, δηλαδή, η βία είναι μέσα μας. Σαν αναπόφευκτη πορεία άυλων δυνάμεων διασχίζει τις γενιές. Άλλοτε περνάει από δίπλα τους κι άλλοτε τις καταδυναστεύει, με έναν απόηχο από ουρλιαχτά και ρημαγμένα τοπία να μένει στα μεθεόρτια.

Η ΒΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΤΑΣΕΙΣ. Γεννιέται και μεγαλώνει μαζί με τον άνθρωπο. Από βρέφος ξεπετάγεται μέσα του, εκεί που η λέξη συνειδητότητα τού είναι άγνωστη ακόμα. Σαν νούφαρο φυτρώνει πάνω στην καρδιά. Αναπνέει, δυναμώνει τις ρίζες του, κλέβοντας αίμα από τις αρτηρίες κι αν το αφήσει κανείς ελεύθερο, θεριεύει και εξουσιάζει την ψυχή του. Ύστερα ο άνθρωπος ζει αποκλειστικά για να ταΐζει ετούτο το τέρας, με απαράμιλλο κόστος τις ζωές και τις ψυχές των άλλων.
ΣΤΙΣ ΠΙΟ ΜΙΚΡΕΣ ΚΡΑΥΓΕΣ, στις πιο αθώες χειρονομίες, η βία καραδοκεί κι εμφανίζεται. Όσο και να την περιμένεις, πάντα θα σε εκπλήσσει. Σ’ ένα φθόγγο, σε μια ελλειπτική κίνηση του καρπού, σε ένα γκαζάκι. Ακόμα και η αδράνεια θα μπορούσε να θεωρηθεί μορφή βίας. Γιατί βία δεν είναι μόνο ό,τι κάνει κρότο κι αφήνει σκυλευμένα πτώματα. Βία είναι και η σιωπή και η αδράνεια. Κατακερματισμένα δευτερόλεπτα που περιμένεις μιαν απάντηση κaι μένεις να τρως μια τούρτα απαξίωσης. Βία είναι ό,τι σου σακατεύει την ψυχή.

ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ Ή ΘΥΤΕΣ. Δεν υπάρχει μονοπώλιο. Στους μεγάλους θυμούς εξακοντίζονται οι δυνάμεις της. Δρα ανεξέλεγκτα, αυθόρμητα. Ο φορέας της τις περισσότερες φορές αναλογίζεται στο «Μετά» τι θα μπορούσε να ‘χε γίνει αλλιώς. Σκέψεις με λερωμένα χέρια, εμπειρίες για την επόμενη φορά, αλλά στην επόμενη φορά είσαι τόσο στιγματισμένος από τους άλλους, ώστε ο περίγυρος φοράει πανοπλίες ή κουβαλάει όπλα μαζί του. Αντι-βία, αλλιώς. Άμυνα στη βία, επισήμως. Γιατί η βία μπορεί να γίνει πανδαιμία. Δεν είναι τόσο η ανάγκη προστασίας. Ο φόβος του θανάτου, που ενδεχομένως κάνει κάποιον βίαιο, εύκολα μετατρέπεται σε μια ανάγκη νίκης. Να παταχθεί η βία με περισσότερη βία, μια επίδειξη δύναμης, και στο ικρίωμα ν’ ανεβαίνει ο λιγότερο προετοιμασμένος.

ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΗ ΒΙΑ ΜΕΣΑ ΣΟΥ σαν μηχανισμό σε λανθάνουσα κατάσταση, υπάρχει πάντα ένα χρονικό περιθώριο για να τρέξουν καταλύτες καλοσύνης μέσα στο αίμα σου. Να μαλακώσει το αγκάθι, να μη γίνει ντόμινο η βία. Παιδεία κι ενσυναίσθηση είναι η μόνη λύση. Εξευγενισμένος είναι ο άνθρωπος που ξέρει να γαληνεύει τους θυμούς του. Με χέρια μαλακά, κι όχι τραχιά ακροδάχτυλα που γδέρνουν στο πέρασμά τους.

Δημοσίευση στο DocTV

Διαβάστε περισσότερα »

Aγγίζεις τόσο πολύ 

την ευαίσθητη πλευρά μου, 

που σα φεύγεις 

γίνομαι ακόμα πιο σκληρή

από πριν σε γνωρίσω. 

Διαβάστε περισσότερα »

Την αγαπούσε τη θάλασσα. Αλλά δεν μπορούσε με τη λογική να εξηγήσει το γιατί. Μήδε συγγενείς στα καράβια είχε, μήδε μεγάλωσε σε κανένα νησί. Βουνίσιος. Από βουνίσια κωμόπολη. Η θάλασσα ήθελε καβάλημα βουνών και ποτέ στα παιδικάτα του δεν τον ικανοποίησε η θέα της. Βαλτότοποι. Την αγαπούσε τη θάλασσα από τα 25 του και μετά. Την αγαπούσε τη θάλασσα όταν έπαψε να είναι στα μάτια του ένας βαλτότοπος, όταν η θάλασσα απέκτησε ένα βλέμμα, ένα βλέμμα που του ανταποκρινόταν. Την αγάπουσε τη θάλασσα από τη μέρα που γνώρισε τη Μαρία, η Μαρία μπήκε στη θάλασσα, η Μαρία τού έριξε ένα βλέμμα και όλη η θάλασσα έγινε πιο μπλε, πιο καθαρή, πιο δική του. Κατέβηκε από το βουνό του για να συναντήσει το βλεμμα της Μαρίας, αυτό το μπλέ, αυτό το καθαρό βλέμμα, κατέβηκε από του βουνό του για να βουτήξει στη θάλασσα. Την αγαπούσε τη θάλασσα από τα 25 του και μετά. Αλλά δεν μπορούσε με τη λογική να εξηγήσει το γιατί.

Ο ίδιος γιατρός στο επάγγελμα, γιατροί οι γονείς του, γαλουχημένος με ιπποκράτειους όρκους, χειρουργικά γάντια, γάζες και αλλόκοτα ονόματα χαπιών.

Όλα γραμμικά. Ενδείξεις, αιτιάσεις, αποδείξεις. Κάθε μέρα ανέβαινε 46 σκαλιά. Να δεί τις ενδείξεις, να σχολιάσει της αιτιάσεις, να  δώσει τις αποδείξεις στο κοινό του προς τέρψιν. Κάθε μέρα γέμιζε το γραφείο του με φακέλους ασθενών, γέμιζε το γραφείο του με τη θλίψη των αρρώστων, γέμιζε το γραφείο του με τα γλυκά των συγγενών, γέμιζε το γραφείο του με την ελπίδα των αρρώστων, γέμιζε το γραφείο του με το θάνατο. Κάθε μέρα κατέβαινε 46 σκαλιά, έμπαινε στο peugeot του πατέρα του, γύριζε σπίτι. Γύριζε σπίτι με την ελπίδα των αρρώστων, γύριζε σπίτι με τα γλυκά των συγγενών, γύριζε σπίτι με το θάνατο.

Η Μαρία τον περίμενε με κείνο το βλέμμα της θάλασσας, εκείνο το μπλέ βλέμμα, εκείνο το καθαρό βλέμμα. Η Μαρία ετοίμαζε το φαγητό, διάβαζε βιβλία, κλάδευε τα λουλούδια σε στρογγυλά σχήματα. Η Μαρία περιμένε το γιατρό της να της φέρει τα γλυκά των συγγενών, να της περιγράψει την ελπίδα των αρρώστων, να αναστενάξει με το θάνατο. Η Μαρία περίμενε το γιατρό της, κάθε μέρα υπομονετικά, μηχανικά έκανε όλες τις κινήσεις. Η Μαρία που κένταγε μικρά κοχύλια πάνω στις κουρτίνες της, η Μαρία που χάζευε τα κοπάδια σύγνεφων να κάθονται πάνω από τη θάλασσα ή να στριμώχνονται πάνω στο βουνό. Από κείνο το βουνό που κατέβαινε ο γιατρός της κάθε μέρα με το peugeot του, για να φτάσει στη θάλασσα, να φτάσει στο μπλέ της, στο καθαρό της βλέμμα. Το ονόμασε το βουνό των βλεμμάτων.

Η Μαρία δεν ήθελε παιδιά. Ένοιωθε ανυπεράσπιστη μπροστά στις ιστορίες του γιατρού της, μασούλαγε τα γλυκά των συγγενών και την έπιανε στυφάδα σαν ένοιωθε την αγωνία τους, την έπιανε και θαυμασμός για το γιατρό της, ήταν ελπιδοφόρα κάποια γλυκά, ιδιώς τα κανταϊφια, αλλά όλα τ΄άλλα είχαν το σιρόπι του θανάτου. Η Μαρία δεν ήθελε παιδιά. Δεν ήθελε να πάει σε κανέναν γιατρό με γλυκά, δεν ήθελε να πάει σε κανένα γιατρό να τη μπολιάσει με ελπίδα, δεν ήθελε να πάει σε κανένα γιατρό να την ραντίσει με θάνατο. Προτιμούσε να κλαδεύει τα φυτά της.

Εκείνος ήθελε παιδιά, να γεμίσει το σπίτι μικρά πατουσάκια, γέλια, φωνές. Εκείνος ήθελε να πολλαπλασιάσει εκείνο το μπλέ βλέμμα, εκείνο το καθαρό βλέμα, εκείνο το βλέμμα της Μαρίας.  Εκείνος ήθελε παιδιά, η Μαρία όχι. Έμενε τα βράδια να κοιτάει το βουνό που την επομένη μέρα θα τον ξαναέβγαζε στα 46 σκαλιά, που θα γέμιζε το γραφείο του με φακέλους ασθενών, που θα γέμιζε το γραφείο του με θλίψη, ελπίδα, γλυκά και θάνατο. Το ονόμασε το βουνό των βλεμμάτων.

Για κείνον όλα γραμμικά. Σπουδές, δουλειά, γνωριμία, αρραβώνας, γάμος, παιδιά. Στο ενδιάμεσο 46 σκαλιά. Εκείνη ήθελε τον κύκλο. Αγαπούσε την επανάληψη. Δεν υπήρχε ενδιάμεσο. Κλάδευε, κένταγε, μαγείρευε, κλαύδευε, κένταγε, μαγείρευε.

Το βουνό τελικά μπήκε μέσα στο σπίτι τους. Το βουνό μπήκε ανάμεσά τους. Χάλασε τη στέγη του σπιτιού. Από τη μια πλευρά η Μαρία από την άλλη ο γιατρός. Τα βλέμματα πάνω στο βουνό. Πουθενά το καθαρό, το μπλε, το βλέμμα της Μαρίας. Ο γιατρός έβλεπε μόνο χώμα. Τα ίδια και η Μαρία. 

Διαβάστε περισσότερα »

Θα ‘θελα να ‘μουν άσπρη. Άσπρη στραφταλίζουσα και τσαχπίνα. Θα ‘θελα αντί για βουητό στο πέρασμα μου ν’ ακούγονται καμπανάκια. Θα ‘θελα αντί για μυγοσκοτώστρες να υπήρχαν μυγορέπλικες. Να στέκονται αρχοντικά πάνω στα τζάκια και όλοι να θαυμάζουν την πολυπλοκότητα της επιφάνειας των φτερών μας.
 «Α! Δεν το ξερα πως οι μύγες έχουν 4 φτέρα» 
«Μα είδατε; Είναι υπέροχα έντομα και τόσο σικάτα!»
Τρίτη μέρα της ζωής μου και σινεμασκόπ μέσα στο κεφάλι μου παίζουν οι διάλογοι.
Τρίτη μέρα ζωής κι έχω γλιτώσει 20 φορές από τα χέρια των ανθρώπων. Στις αρχές νόμιζα ότι βαρούσαν παλαμάκια για τα ωραία μου πετάγματα. Τους άγγιζα κι αυτοί άρχιζαν τα κλαπ κλαπ. Έκανα κωλοτούμπες, πήγαινα πίσω από τα αφτιά τους να τους δείξω κι άλλα μαγκιόρικα κόλπα μου και αυτοί αφήνιαζαν. Ύστερα μού σφύριξε ο Μάκης-μέλισσα πώς δεν είναι δα κι από χαρά η μανία τους με τα παλαμάκια. «Φίλη, να σε σκοτώσουν προσπαθούν.»

 Ένοιωσα άδεια. Born to die, και τα ρέστα. Υπάρχει κάποιο ανώτερο σχέδιο για αυτό το μένος ή κατά λάθος γεννηθήκαμε μισητά πλάσματα; Θα θελα να μουν άσπρη. Σήμερα ωραία μέρα, καλοκαιρινή, νομίζω πετάω με τρελλές ταχύτητες. Η καλύτερη διαδρομή είναι πλατεία Μαβίλης-Σύνταγμα. Χρονομετρημένα 2 λέπτα από τις διασημότερες αθλόμυγες. Εγώ σήμερα θα κάνω καλύτερο σκορ! Θα ξεπεράσω όλες τις μύγες της Αθήνας! Τσεκάρω το ρολόϊ στο Μπρίκι πίσω από ένα φαλακρό ενώ κλέβω μπυρένιο αφρό απ’ το ποτήρι του. 12:14. Αρχή και φύγαμε! Βγαίνω από την πόρτα με πλάγια πτήση για να μην στουκάρω στα κορίτσια που έμπαιναν, περνάω πάνω από το Μέγαρο, στ’ αριστερά το Hilton. Είναι ωραία και γλυκά από ψηλά, κάποια μέρα θα το κάνω τραγούδι, διαγώνια το Κολωνάκι, οι μύγες που ζουν εκεί είναι και οι πιο στενοκέφαλες. Βλέπω τη Βουλή, τί χαρά! Κοντοζυγώνω! Δεν φοβάμαι κανέναν από κει ψηλά, θα σπάσω και το φράγμα του ήχου αν εξάσκηθω λίγο παραπάνω. Θα μαι η μύγα-σφαίρα, θα μπω στο βιβλίο Γκίνες και θα ‘μαι άξια θαυμασμού. Όχι παλαμάκια, όχι μυγοσκοτώστρες, όχι καρκινογόνα σπρέυ. Είπα σπρέυ κι έξω απ’ τη Βουλή πέφτω σε πορεία. Συνδικαλιστές απέναντι σε αστυνομικούς και τα δακρυγόνα σα να ταγκίζουν τα φτερά μου. Όχι ρε γαμώτι, πάει ο αγώνας μου τώρα! Πρέπει να βρω ένα ρολόϊ τουλάχιστον να δω τι χρόνο έκανα! Επίσης πρέπει να κρυφτώ! Τα πράγματα αγριεύουν εκεί κάτω. Α νά! Ένας ψηλός με ρολόϊ, κάτσε να κατέβω λίγο.

Ωχ! Κάτι με πιτσιλάει. Aσπρη μπογιά εκσφενδονίζεται κατά πάνω μου. Ξέρω τί ειναι... Τα νέα όπλα της αστυνομίας. Σημαδεύουν τους διαδηλώτες με λευκό σπρέυ να γίνονται ευκολότερα οι συλλήψεις μετά... Το πε προχτές η μύγαΧούκλη.

Δε νοιώθω πολύ καλά, είμαι άσπρη και ασφυκτιώ. Χάνω ύψος, κάπου να κρυφτώ, δεν με κρατάνε τα φτερά μου. Κολλώδες άσπρο υγρό, στερεοποιείται πάνω μου και με βαραίνει. Born to die. 

Διαβάστε περισσότερα »

Καλός άνθρωπος. Κακός άνθρωπος. Η Β. μονολογεί: «Να μάθουμε να είμαστε δυνατοί». «Δυνατοί και Καλοί άνθρωποι» σκέφτομαι. Τρέχουν μέσα στα μάτια μας βομβαρδισμένα τοπία, λόγια σφαίρες και τίτλοι κρότοι. Εργασιακοί χώροι με φιλοσοφία του μίσους. Κάτω από το ποντίκι κρύβονται ξυράφια. Δεν είναι πάντα σαφείς οι λόγοι που κάποιος θέλει να σου φάει το βασιλιά. Απλά σ' τον τρώει. Έτσι, γιατί μπορεί κι επιδιώκει να το μάθεις. Στα χέρια κάποιων η καλλιέργεια του φόβου αποτελεί το μεγαλύτερο αφροδισιακό. Ηδονίζονται μαθαίνοντάς σου την υποταγή.

Υπάρχουν άπειροι τρόποι να φτιάξεις ένα όπλο. Χάζευα τις προάλλες φωτογραφίες από το μουσείο των νίντζα. Ξέρω κόσμο που τα βράδια καίει τη σκέψη του καταστρώνοντας τέτοιου είδους όπλα. Με φοβίζει μη γίνουμε κι εμείς ένα με αυτήν την παραφροσύνη. Έπειτα από μια ανελέητη πισωμαχαιριά, λαχταράς, έστω και στιγμιαία, να πετάξεις όλο χάρη ένα αστέρι με λεπίδες. Να σκίσει τις ριπές του αέρα και να καρφωθεί στο λάπτοπ του απέναντι. Να μάθει κι αυτός να σε φοβάται. Δυνατός αντίπαλος, άξιος. Οφθαλμός αντί οφθαλμού και τα ρέστα. Ξαφνικά όλα τα χριστιανικά κατάλοιπα, όλη η ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο γίνονται μαύρο σκηνικό εκδίκησης. Πεδίο μάχης φτιαγμένο με αιχμηρές σιωπές, άγρια βλέμματα και βομβαρδισμούς συκοφαντίας. Παύεις να είσαι καλός άνθρωπος. Σε καταστολή η καλοσύνη, η κατανόηση. Μία και μόνο σκέψη μπορεί να σε κάνει μισάνθρωπο.

Έστω και νοητά γίνεσαι ένα με αυτά τα ζοφερά πλάσματα που στοχεύουν σε εύνοιες ρίχνοντας λάσπη και λύματα πάνω σε άλλους. Στην αρχή απορείς με εκείνους. Δε γίνεται! Η αλληλεγγύη; Πού είναι η αλληλεγγύη; Αυτή η εποχή ήθελε αγάπη, όχι δαγκωνιά στο μπράτσο. Ύστερα αφρίζουν στο στόμα σου οι βρισιές, ενώ τεράστια μπαλόνια γεμίζουν τα γραφεία με αφορισμούς και κατάρες. Και θες αέρα, αλλά δεν έχεις άλλον αέρα. Το μένος που σου εκφενδόνισαν βρήκε κούτελο και πλέον είσαι ένας από αυτους: Κακός άνθρωπος. Καις τα βράδια σου σε σχέδια εξόντωσης.

Αλλά δε σου βγαίνουν. Σφήνα οι ενοχές, χαλάνε το πλάνο. Σου παίρνει πολλή ώρα να φτιάξεις ένα όπλο, σε βρίσκει ο ύπνος μη μπορώντας να εξοστρακίσεις την οργή σου, αλλά ούτε και να τη μετατρέψεις σε μίσος. Στοίβες τα βιβλία ψυχολογίας, στριμωγμένες φράσεις του Μπουσκάλια πεταρίζουν στο κεφάλι σου. Το μένος δε γίνεται να είναι πανδαιμία, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Αν ρίξεις έστω κι ένα αστέρι με λεπίδες, μπορεί να νικήσεις τον αντίπαλο, αλλά μέσα σου έχεις μπλοκάρει όλους τους μηχανισμούς αγάπης. Κι αυτοί οι μηχανισμοί έχουν δυσεύρετα ανταλλακτικά.

Στον άνθρωπο-δολοπλόκο η μόνη εκδίκηση που αξίζει είναι ο οίκτος. Οίκτος, γιατί κάποτε αποκαλωδιώθηκε με την αγάπη και δεν υπάρχει κουμπί αναίρεσης.

Πρώτη Δημοσίευση στο DocTV

Διαβάστε περισσότερα »

foto: Ευάγγελος Παναγιωτάκος

10 κόκκινα δάχτυλα. Γυαλιστερά και άψογα ακονισμένα. Το να πόδι πάνω στο τραπέζι και το άλλο στον καναπέ. Μηδενική ετοιμότητα. Από κάτω χάσκει ένα παρκέ θάλασσα. Οι κλειδώσεις σε ακαμψία και το δέρμα σπιλωμένο απ’ τον ήλιο.
Αφυδατωμένη απ’ τον ύπνο, ψηλαφάς το δρόμο για το μπαλκόνι. Τραχύ μπετόν σε ωραία εναλλαγή με την άμμο που ακούμπαγες προχτές. Επαναφορά και refresh. Το περίπτερο στη θέση του κι ένα μωρό απέναντι τεστάρει τα ντεσιμπέλ του. Ουά και λυγμοί.

Η Αθήνα, όπως όλες οι πόλεις, είναι όμορφες το Σεπτέμβρη. Μπολιασμένες προσδοκίες και φρέσκο αίμα προσμένουν την πρώτη βροχή για να πάρουν μπρος. Να μεγαλώσουν, να ανθίσουν, κι οκλαδόν εσύ το χειμώνα να τρως νωχελικά τους καρπούς των ονείρων σου.

Οι νευρωτικοί των μεγαλουπόλεων το Σεπτέμβρη αισιοδοξούμε. «Όλα θα πάνε καλά, όλα θα πάνε καλά.» Ευχούλες να μασάς σαν καραμέλες ούζου• γιουχάρισμα κακοτυχίας. Σαθρές ντόπες σ' αντιπαραβολή με όλα εκείνα που σου πίνουν το αίμα καθημερινά.

Αυτό το καλοκαίρι είχε φρακάρει στο μυαλό μου μια φράση της Μαλβίνας. «Κυνικός είναι ο κακοπαθημένος». Κακοπαθημένος - κακοπαθημένη. Ποιος καθορίζει το κακό; Ο παθών; Οι άλλοι; Ξέρω θα πεις κοιτώ το δέντρο τέτοιες εποχές, μα ο κακοπαθημένος πώς ορίζεται; Ποια αρχή κι αξίωμα σε κατατάσσει εκεί ή μήπως σε στέλνει πίσω στον πάγκο με τους ευγνώνομες για τη ζωή και τα καλά σου; Στάζεις ξύδι και ξερά φύκια γιατί δεν σε χάϊδεψε ποτέ κανείς ή γιατί δεν εκτίμησες τα πόσα χέρια πέρασαν από πάνω σου ενώ εσύ
μ' ατελέσφορη επιμονή έψαχνες το άλλο; Εκείνο που ήθελες να βγάλει ζέση και βεγγαλικά απ’ τους αρμούς των δαχτύλων. Για κείνο το χέρι που θα εγκατέλειπες τον κυνισμό προς χάριν ενός ρομαντισμού ξεπεταγμένου από βίπερ σε ράφι σούπερ μάρκετ.

Σεπτέμβρης κι ανασαίνω. Επαναφορά και refresh. Στον πάγκο με τους ευγνώμονες. Έχουμε ακόμα ο ένας τον άλλον.

Δημοσίευση στο DocTV

Διαβάστε περισσότερα »

Κάψα.

Κολλάει μέλι ο ιδρώτας πάνω σου. Τον δις.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽μπτόώχνεις κι αυτός ξανάρχεται.

Χέρια σα φοίνικες. Τσιμπάς και τσιμπιέσαι. Κάποτε είπες πως είμαι ένα άσπρο σεντόνι. Κρύβω κι αποκαλύπτομαι με την ίδια ευκολία. Κανένα μαχαίρι δεν θα χρειαστεί. Τώρα βυζαίνεις τις ώρες σου. Η μεγαλύτερή σου ανασφάλεια, το πιο δύσκολο ζόρι: η αέναη προσμονή.

Μικρός παρακαλούσες τα lego να γίνουν κλειδιά, να ανοίξουν πόρτες, να βγεις στους δρόμους και να τρέξεις. Ύστερα μεγάλωσες, όλοι οι δρόμοι μπροστά σου και συ δεν ξέρεις πώς να παίξεις μαζί τους.  Τους παιδεύεις  και σε μαζεύει η σκόνη τους. Σταυροδρόμια  κι αδιέξοδοι. Οι λεωφόροι είναι για τους δυνατούς.

Κάψα και το μπαλκόνι η μόνη οδός.

Ισχυρή προσωπικότητα με μυαλό ασβού. Δεν έχω τον τρόπο να πάρω αυτό που θέλω. Μπορεί να μην στοχεύω σωστά. Μπορεί να μην ξέρω τί θέλω. Μια θέληση πόσο διαρκεί; Τα χέρια φοίνικες. Σ’ενοχλούν τόσο, όσο οι γυναίκες που ξεπετάχτηκαν από τα περιοδικά και μπαίνουν στα λεωφορεία με ύφος μοδάτο και σιγουριά πρωτότυπου. Ο κόσμος ενοποιείται επιφανιακά. Ύστερα τσακώνεται και ρίχνει άγκυρες στον πάγκο του ο καθένας. Ένα μαχαίρι να σκίσω το χαρτί, να κόψω αυτό το ρουζ από τα μάγουλα ίδιων κοριτσιών.

Στα πάρτυ δεν ξέρω κανέναν. Μπαίνω και εισπνέω τις παρέες. Τις κοινωνικές τους σχέσεις.

Φίδια δρόμοι κι ένα γαλάζιο μωσαϊκό πάνω απ’ το κεφάλι μας.

ι μας.﷽﷽﷽οι κιαι σιγουρι

Διαβάστε περισσότερα »

(illustration: Steadman Ralph)

“Αν οι ιδέες των ανθρώπων για το σωστό και το λάθος έχουν άλλη βάση

από την αναποτελεσματικότητα, αν προέρχονται ή έχουν προέλθει από κάτι

διαφορετικό, με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, αν οι πράξεις έχουν καθ' εαυτές

ηθικό χαρακτήρα, εντελώς άσχετο με την αποτελεσματικότητά τους,

τότε η φιλοσοφία είναι ένα ψέμα και η λογική μια πνευματική διαταραχή.”

Λόγια του Μπηρς. Σαρκασμός λεπίδα, τούμπα η πραγματικότητα και ειρωνικά

γέλια. Ηθικογράφος και υπαρξιστής που θα προτιμούσε το βιβλίο της Ζωής να

ειχε γραφτεί από μια κάμπια παρά να εφεύρουν οι άνθρωποι το ρεαλισμό, τα

δίπολα και τις διχογνωμίες.

Η κοινωνία μπατάρει. Μοτίβο: μεγαλώνεις λαχανιασμένος-σπουδάζεις

λαχανιασμένος-παντρεύεσαι λαχανιασμένος-γεννάς λαχανιασμένος-

συνταξιοδοτείσαι λαχανιασμένος-πεθαίνεις λαχανιασμένος. Τυφλοί

πορευόμαστε-κουτρουβαλιαζόμαστε, μας οδηγεί ένας μονόφθαλμος σε μια

ουτοπική Neverland, κουρέλια και τα ρούχα μας, σκονισμένα τα μαλλιά μας.

Πρόσωπα σαν χάρτες. Μπλέκουμε τα δάκτυλα, υψώνουμε ιδέες, ομοιώματα

γλάρων, μετά πέφτει ένα πιάνο πάνω μας και μεις χαλκομάνια. Σύνθλιψη

ιδεολογιών και κατακερματισμός προσδοκίας.

Σιγά τα λάχανα, δεν λέμε τίποτα καινούργιο. Τόσες αναλύσεις για την

ανισοκατανομή του πλούτου, την εξύψωση του εγωϊσμού, την καταστροφή του

πλανήτη, τις σχέσεις που δυσκολεύουν. Τρομολαγνεία που οδηγεί είτε στον

νευρικό κλονισμό είτε στην απάθεια: Όσα πάνε κι όσα 'ρθούνε και ας πέσεις

στα βράχια. Μα τούτο είναι άλλη μια αναβολή για να αλλάξει κάτι! Άλλη μια

αναβολή για να πάψεις να φοβάσαι.

Ο δύσκολος άνθρωπος δεν είναι τίποτα άλλο από έναν άνθρωπο γεμάτο

φόβους. Ρόλος το να είσαι δύσκολος. Οι δειλίες στριμωγμένα παιδιά κάτω απ' το

τραπέζι.

Οι ψυχολόγοι μονολογούν: “Πέτα ό,τι σου είναι άχρηστο, και κράτα σφιχτά

μόνο αυτά που σε ωφελούνε.” Και ποιος ξέρει τί είναι άχρηστο; Πώς το κρίνεις

το άχρηστο; Και αν το δεις μέσα από άλλο πρίσμα και είναι χρήσιμο;

Η αποτυχημένη πατέντα αυτής της κοινωνίας δεν είναι τόσο στα βήματα

που χάραξε και επέβαλλε από τα γεννοφάσκια. Βάραθρο όμως αφού δεν

εκπαιδευτήκαμε να βρίσκουμε τη χαρά μέσα στην καθημερινότητα αντί να

δυσανασχετούμε με κάθε τί που αποκλίνει από τη στρατευμένη αρμονία.

Κυνηγάμε την ευτυχία, τους χρυσούς λογότυπους μιας πετυχημένης ύπαρξης,

για να φτύσουμε γερασμένοι τα κουκούτσια που δεν το καταφέραμε.
“Μέλλον:Η χρονική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας οι δουλειές μας ανθούν, οι φίλοι

μας είναι πιστοί και η ευτυχία μας είναι σίγουρη”. 

Μειδίαμα και γλυκόπικρος κυνισμός.

Αν μια κοινωνία σε μάθαινε πώς να γαληνεύεις τους φόβους σου σήμερα. Αν

η συμπόνια και η κατανόηση ήταν πρώτο πλάνο, αντί για φλού στοιχείο στο

κάδρο. Αν οι αγκαλιές ήταν η μόνιμη πατρίδα. Τότε, τότε το γέλιο μας θα ήταν

αβίαστο και γάργαρο νερό.

Ο Μπηρς κλείνει πονηρά το μάτι.

“Γέλιο: Εσωτερικός σπασμός, ο οποίος προκαλεί παραμόρφωση των

χαρακτηριστικών του προσώπου και συνοδεύεται από άναρθρες κραυγές. Είναι

μεταδικό και, παρόλλο που τα συμπτώματά του υποχωρούν κατά καιρούς, δεν

θεραπεύεται.”

Ευτυχώς!

Τα αποσπάσματα είναι από: “Το αλφαβητάρι του Διαβόλου” - Άμπροουζ Μπηρς / Εκδόσεις Ηλέκτρα

Διαβάστε περισσότερα »

Σύσφιξη ονείρων. Ένα συρματάκι αρχίζει κι αγκαλιάζει τα μπράτσα, τους μηρούς, τους γοφούς. Σε φέρνει βόλτα, δεύτερος γύρος, δεύτερη αγκαλιά, πιο σφιχτή, στα 10 λεπτά έχεις γίνει φιόγκος και αριστοτεχνικώς κρεμιέσαι ανάποδα από ένα δέντρο. Σύσφιξη ονείρων. Ξερνάς αστρόσκονη, καρδούλες πέφτουν στο χώμα, πιο σφιχτά το σύρμα εκτοπίζει το δέρμα. Φτάνει κόκκαλο.

Η λογική πάνω απ'όλα. Εκλογικεύεις το πρόβλημα. Το βάζεις μπουγάδα, ζαρώνει, το κρεμάς, στεγνώνει, το σιδερώνεις και μυρωδάτο πίσω στη ντουλάπα. Μετά από λίγες μέρες ξεχειλωμένο και βρώμικο πεταμένο μπροστά σου. 

Τα όνειρα δεν έχουν θέση. Ρετρό πολυτέλειες. Τώρα κοιτάς την επιβιώση. Γραπώνεσαι από κείνα που σου δίνουν ζωή, λεφτά, και προσαρμόζεσαι. Άλλες δουλειές και άλλοι χώροι.  Παντού τσακωμοί. Με σένα ή χωρίς. Πετάμε πινέζες ο ένας στον άλλον. Κι ας χτίζουν κάστρα στο κομοδίνο τα βιβλία ψυχολογίας. Προσπαθείς να λειάνεις τα νύχια για να μην τα μπήξεις. Στους άλλους ή πάνω σου.

Οι δρόμοι ανάστατοι. Θιγμένοι. Αφίσες σε στήλους της Δεη. Προεκλογικές παρλάτες και ρυτίδες. Σαν ένα "Δώσε ρεύμα", μα σε χαλασμένη μηχανή. Ειρωνία. Μικρές ομάδες κινητοποιούνται. Αλληλεγγύη. Μικρά ψάρακια σε ενυδρείο. Όμορφα και λαμπερά. Ανάγκαία συνθήκη του ανθρώπου να πιστεύει στα όμορφα αντί να πιάνει το εξάσφαιρο. 

Κάπως όμως, κάπως πρέπει να εφεύρεις το όνειρο ξανά. Να γίνεις εσύ η αλλαγή και να μάθεις την αγάπη. Θολούρα στα λόγια, αμυντικοί μηχανισμοί, και άκαμπτα δάχτυλα.

Κάπως όμως, κάπως θα ξαναεφεύρουμε την αστρόσκονη. Με τους άλλους ή χωρίς.

υ.γ ..τον τρόπο ψάχνω

Διαβάστε περισσότερα »

Διαβάστε περισσότερα »

(Roy Lichtenstein)

Ξοφλάω και βγαίνω, η μπίλια πέρασε τη μπάρα, καλοκαίρι μια παρτίδα σκάκι, πηγαινοφέρνω το στρατηγό γύρω απ' τον πύργο σου, δε με χτυπάς, δε με φοβάσαι, κάθεσαι στωϊκά, περιμένεις τη στιγμή που όλα θα ναι σωστά. Κι εγώ κουρσάρος, μαθημένος σε κύματα και χτυπήματα, πέφτω μπρος σου και ξανασηκώνομαι, κάνω να μαζέψω τα αίματά μου και τα μάτια μου στα μάτια σου να δω αν λίγο, αν κάτι αντήχησε μέσα σου

Διαβάστε περισσότερα »

Το φως, πάντα το φώς

Διαβάστε περισσότερα »

(Artwork: Mike Kelley)

Πράσινο κι ένα δέντρο μ’ ανοιγμένες τις φτερούγες του στη μέση της πλατείας. Τριγύρω ζαχαρωμένα βουνά. Πέφτει ο ήλιος πρόκα και ζεσταίνει το τοπίο. Μ’ άλλα λόγια, ήρθε η Άνοιξη.

Πεταλούδες βολτάρουν και στα κράσπεδα λουλούδια κι αποτσίγαρα. Όλα κινούνται πιο γρήγορα και όμως όλα σε χωράνε. Ηλεκτρισμός στις σούστες του κρεβατιού, ηλεκτρισμός στην άσφαλτο. Κουνάς το κεφάλι ρυθμικά σα σκυλάκι σε παρμπρίζ. Πορεύεσαι άτσαλα μ’ αναίτια χαμόγελα. Εποχή μαγκιόρικη κι απαστράπτουσα σε ταράτσες πολυκατοικιών. Διακλαδισμένες κεραίες και οι αχτίδες κάνουν γκελ απ’ το θερμοσίφωνα στην πλάτη σου. Ζεσταίνεσαι και ο ήλιος αφήνει τάτσες στο μπράτσο.

Άνοιξη και ντόπα γαμώτο, μοιάζει μ’ Ανάσταση. Κάτι θες, κάτι κρυφά απαιτείς, ρίχνεις δυο-τρία δολώματα στην προσωπική σου αρένα και περιμένεις το θάμα. Φευ! Δεν έρχεται τη μέρα και το φεγγάρι στρογγυλοκάθεται δίπλα σου ν’ αναπληρώσει άξια τα κενά.

Μα «να γυρίζεις -αυτό είναι το θαύμα- με κουρελιασμένα μάτια με φλεγομένους κροτάφους απ’ την πτώση, να γυρίζεις στην καλή πλευρά σου», γράφει ο Καρούζος. Γιατί καμία διαμαρτυρία, καμία απελπισία δεν πρέπει να σε τσεκουρώνει απ’ τα όμορφα και από όλες τις προοπτικές που σε καιροφυλαχτούνε.

Κι αλήθεια, την άνοιξη σαν η πόλη να μπριζώνεται. Υπόγειοι μηχανισμοί μπαίνουν σε εγρήγορση και το κάδρο ομορφαίνει: Κουτσουπιές στη Μαβίλη, βιόλες στο Μαρούσι και όλοι οι δρόμοι, εάν το θες, σε βγάζουν στη θάλασσα.

Γιατί ακόμα κι αν το όμορφο είναι μίλια πέρα, χυμάνε από παντού τα μάτια τηλεσκόπια και σε δωρίζουν με ευκρίνεια.

Σ’ οπλίζουν με δύναμη και τη μαγκιά του σίγουρου κατακτητή.

*1η δημοσίευση στο DocTV

Διαβάστε περισσότερα »

(Lisboa, 2011)

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

μπόρεσα να καταλάβω ότι,

ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με

προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια

στην αλήθεια της ζωής μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

αυθεντικότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος,

όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.

Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή

και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος,

ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

κατανόηση.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή

και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν

να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε

ωριμότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

κατάλαβα ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος

και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.

Αυτό με έκανε να γαληνέψω.

Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε

αλήθεια.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και

να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.

Σήμερα, κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,

o,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.

Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε

ειλικρίνεια.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.

Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και

οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.

Παλιά, αυτό το έλεγα "υγιή εγωισμό".

Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε

αυταγάπη.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

έπαψα να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.

Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε

απλότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν μου

και να ανησυχώ για το μέλλον μου.

Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή

που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.

Σήμερα, ξέρω ότι αυτό το λέμε

πληρότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

συνειδητοποίησα ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν

ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.

Όταν επικαλέστηκα την δύναμη της καρδιάς μου,

η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.

Σήμερα, αυτό το λέω

σοφία της καρδιάς

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά,

κατάλαβα ότι, δεν πρέπει να φοβόμαστε

τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε

προβλήματα αντιμετωπίζουμε

με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.

Αυτό το λέμε

αυτοεκτίμηση.

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν

γεννιούνται νέα αστέρια.

Σήμερα ξέρω ότι,

αυτή είναι η ζωή.

***

 Ομιλία Τσάρλι Τσάπλιν στα 70στά γενέθλια του

Διαβάστε περισσότερα »