Content

Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2008

"while eternity cycles wildly inside me"

(η φώτο από εδώ)
Ο ήχος του υπολογιστή μοιάζει σα μηχανή πλοίου στο φουλ. Μου τρώει τον ύπνο και τα κάρβουνα της σκέψης μου. Νομίζω ότι θα ξυπνήσω και θα δω θάλασσα. Ύστερα έρχονται σεισμοί από μακριά και τα κύματα αγριεύουν. Μάλλον σα γεννήθηκα με γαλούχησε ο φόβος. Οι νιφάδες χορεύουν, ο κόσμος χτυπά παλαμάκια- φουριόζος και ετοιμοπόλεμος. Οι απέναντι φάσκιωσαν τον ηλιακό τους θερμοσίφωνα.
Φορές νομίζω ότι κάποιος άλλος θα πρεπε να ταν στη θέση μου. Μα αφήνω συνεχώς πειστήρια. Τσαλακωμένο
eye liner με γκλίτερ πάνω στο μάτι. Σα μπουνιά από χρυσόσκονη. Αποτύπωμα στο μαξιλάρι.Κόκκινες γραμμές στο πλυντήριο. Η μάνα μου γκρινιάζει για τα παλιοβερνίκια που φορώ και της καταστρέφω το σπίτι. Αμίλητη και με τη φρενίτιδα κάτω από τη γλώσσα, ολισθαίνω διαρκώς από τον στόχο μου. Τρέμω μην και δεν καταφέρω ούτε τα μισά από αυτά που θέλω. Τρέμω να μείνω με μονταρισμένες προσδοκίες. Από κείνες που αλλιώς τις ξεκινάς, και καταλήγεις να συμβιβάζεσαι με το λίγο σου.

Τέλειωσα τις Μέρες Β’ του Σεφέρη. Σελίδες γεμάτες υπογραμμίσεις. Σα να παλεύεις να κρατήσεις τα νοήματα και τις λέξεις σε συγκεκριμένη τάξη και γραμμή. Αυτό που σε συγκίνησε τώρα, να σε ταράζει κι αύριο. Σα να μην θες τα πράματα που αγαπάς ποτέ να χαθούν, ή κι αν ξεχαστούν, να ξέρεις πως μπορείς να τα βρεις. Ό,τι δεν επιτυγχάνεται στη ζωή, να το καταφέρεις με ένα βιβλίο. Καλά στα λέω, μονταρισμένες προσδοκίες. Και συνεχίζεις και υπογραμμίζεις, με αξιοθαύμαστη επιμονή, όλα εκείνα που και συ κάποτε σκέφτηκες και δεν είχες ταλέντο να διατυπώσεις τόσο όμορφα. Μα οι κοινές σκέψεις που ενδέχεται να έχεις με έναν άνθρωπο 70 χρόνια πριν, δε σημαίνει αυτομάτως πως του μοιάζεις. Ίσως να μην ήθελες κιόλας...

Η ζυγαριά Τέχνης και Ανθρώπου εξακολουθεί να γέρνει προς την Τέχνη.

«Πρόσεχε από τα έργα σου εκείνα που σου αρέσουν. Αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα. Γιατί αν σου αρέσουν θα πει πως μοιάζουν με το έργο κάποιου άλλου που αγαπάς. Τα έργα που δε σου αρέσουν υπάρχει ελπίδα να είναι δικά σου.», Max Jacob.


8 σπόροι:

Roadartist says:
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2008 11:31:00 π.μ. είπε...

Πάρα πολύ όμορφο ποστ! Βρήκα πολλά εδώ..Γυρίζω να το ξαναδιαβάσω.. τη καλημέρα μου!

ΨουΞ says:
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2008 4:20:00 μ.μ. είπε...

"μπουνιά από χρυσόσκονη"

σου αφήνω μια άάάάάάσπρη

Καλημέρα

in the sky says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2008 11:44:00 μ.μ. είπε...

εχεις ενα τροπο...ενα στυλ...
δεν ξερω...κανεις το τιποτενιο,το καθημερινο μαγεια...με βαζεις σε μια ζωγ τελειως σουρεαλ...με αγωνια περιμενω πως και πως τις αναρτησεις σου...
κι αυτη η λενα με εκεινο τν πετρο με εχουν στοιχειωσει...

Mplim-Mplom says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008 2:45:00 μ.μ. είπε...

μονταρισμένες και μανταρισμένες..

τα μάγουλά σου πρέπει να'χουν πολύ πλάκα με τέτοιο κρύο:-ρ

επιρρεπης says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 19, 2008 3:21:00 μ.μ. είπε...

όμορφφο, πολύ όμορφο! και γω φοβογαλουχημένη που άλλη θα πρεπε να 'ναι στη θέση μου άγαπώ κάτι που δεν είναι δικό μου...
πολύ όμορφο, το είπα?

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2008 11:18:00 μ.μ. είπε...

#roadartist, καλησπέρα :)

#ξουψ, δε μου φερνεις καλύτερα μια άσπρη σοκολάτα;

#ιν δι σκάι, αχ, θέτε λίγο προφιτερολ απ' το πανόραμα; :)

#μπλιμάκι, τα μάγουλα φύσαγαν ξεφύσαγαν μπρος από μια οθόνη καταστρώνοντας αφίσες θεάτρου...λεπτομέρειες προσεχώς!

#επιρρεπης, τί θα γινει με τους $@##%σεισμους; Σάμπα έχει βαλθεί να χορέψει η γη; Κατοστάρι φτάνει ο σφυγμός...

Mariel says:
at: Πέμπτη, Φεβρουαρίου 28, 2008 8:12:00 μ.μ. είπε...

μονταρισμένες προσδοκίες..
Αν τις πιστέψεις πραγματικά θα βγουν, θέλει μονάχα προσήλωση στο στόχο!
Χάρηκα που σε βρήκα μ'άρεσε εδώ..

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Μαρτίου 01, 2008 12:33:00 μ.μ. είπε...

#μαριέλ, πάρτε μια σκολοκατίτσα υγείας με αμύγδαλα..

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers