Content

Σάββατο, Φεβρουαρίου 09, 2008

"καρδιά μου, τί να σε κεράσω;"

(...ή αλλιώς αυτόματη γραφή Νο. 13)
Βδομάδες τώρα μετακινώ κόμβους. Τόσο βαριοί κόμβοι που το δεξί μου χέρι το χαμάλικο πονάει. Επικονδυλίτιδα. Σα χιλιάδες καρφίτσες πάνω στον καρπό μου. Παρατηρώ στο παράθυρο η κάθε μέρα διαθλάται όλο και περισσότερο, πεντέμιση απογευματινή κι ο ήλιος δεν ξαπλώνει. Μα σήμερα ο άνεμος τσιρίζει ακατάληπτες φράσεις, λυπάμαι τη λεύκα της πολυκατοικίας, κούνια μπέλα και ναυτία. Σουλατσάρω στα μάρμαρα ξεφυσώντας άγχη, γελάκια και κλάματα, σκάνε σα βεγγαλικά τα νέα, παρατάσεις μαθημάτων, τηλεφωνήματα μετά τις 12 κι ως το πρωί, ξεκαρδίζομαι ετεροχρονισμένα σα θυμάμαι αστεία σκηνικά από βραδιές με ανόργανη χημεία και χορούς, ο Μπομπ Ντίλαν στο πανί, ο Τζόνι Ντεπ ακονίζει ασημιές λεπίδες, κι εσύ όλο έρχεσαι μα ποτέ δε φτάνεις. Ύστερα, πίεση, μια εξεταστική αντίστροφη μέτρηση, δυο ακόμα και πάπαλα, απογέματα με καφέ, κοντά στο ραδιόφωνο, όπως χρόνια πίσω στις πανελλαδικές, ατάκες του Οδυσσέα, βροχή τα σημαινόμενα, και δεν υπάρχει χώρος ούτε για τόση δα μελαγχολία. Μπόλιασε τόσο άγχος τα πνευμόνια που, αλήθεια, ήταν σαν να ξέζεψα ένα βουνό από την πλάτη. Σε λίγο καιρό θα μ’ εύρει ο χειμώνας στο Νησί με τη θάλασσα να φτάνει στο κήπο. Απειλή του κύματος που θα πλευρίζει τοίχο, σιγανές κουβέντες πλάι στο τζάκι,ας μην σαλέψουν τα θεριά της θάλασσας, Άγιε Νικόλα βόηθα, και δυο μάτια που θα σε κοιτάν και θα στάζουν από ευγνωμοσύνη για το θάμα, τη ζωή. Μάτια, αδιανόητο πια, να μην τ' αγαπήσεις.

(η φώτο από το dpgr)

8 σπόροι:

Άταντος ο Λυγξ says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008 2:37:00 π.μ. είπε...

ωραίες μέρες... είναι διαπεραστικό να έχεις κάτι να περιμένεις! να ευχηθώ καλό πτυχίο?!?

mareld says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008 1:04:00 μ.μ. είπε...

Παπαρούνα μου!!
Να την κεράσεις όλες τις ευωδιές της ΄Ανοιξης που σιγά-σαγά πλησιάζει.
Καλή βδομάδα!

Me:Moir says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008 3:53:00 μ.μ. είπε...

Χαίρομαι, όταν είσαι χαρούμενη.
Καλή μας Άνοιξη...

Arte says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2008 10:43:00 μ.μ. είπε...

υπεροχη..

k*
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2008 3:24:00 μ.μ. είπε...

ekpliktiki...


xxx
k*

mssed u

Sakis says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 13, 2008 7:46:00 μ.μ. είπε...

Νησί, κήπος, τζάκι, ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, ραδιόφωνο, ''Τρίτο στεφάνι'', αυτός/αυτή που έφτασε... Τί άλλο να ζητήσει η καρδιά;! :-)

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Φεβρουαρίου 16, 2008 1:06:00 π.μ. είπε...

#άταντε, αχ και βαχ κι έχω δρόμο μπρος μου για παραλαβή πτυχίου..... πρακτική, πτυχιακή προέχουν..:)

#μάρελντ και me-moir, μωρ πάτε καλά; Εδω λένε για χιόνια..Ο μάρτης θα μας κάψει τα έρμα τ' αγριολούλουδα...

υ.γ.me-moir, το ευχέλαιο έπιασε...

#arte, καλως ορίσατε, σήμερα το καταστημα κερνά παγωτο yoghurt with berry!

#αστρόκαππα, δεν ξεχνώ τα τσάγια και τα μπισκοτάκια-που φαντάζομαι θα συνοδεύουν τα τσάγια...είναι φαγανό η παπαρούνα..

#sakis, να εύχεστε εγώ να φτάσω εκεί που είναι να φτάσω, γιατί όλο βλέπω όνειρα πως πέφτει το αεροπλάνο, κι όλο γίνονται σεισμοί και τρομάζω...

Ανώνυμος
at: Κυριακή, Φεβρουαρίου 17, 2008 7:57:00 μ.μ. είπε...

Γιατι ειναι τοσο ομορφα αυτα που εγραψες ?? πως μπορει καποιος να χανεται μεσα στις σκεψεις του οπως μεσα στο σκοταδι...οταν διαβασα αυτα που εγραψες..ηταν σαν να ερχοταν η μια εικονα μετα απο την αλλη..τοσα συναισθηματα...οπως και να χει..εχεις κατι μεσα σου που..θα θελε να εχει ο καθενας μας...αγαπη

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers