Content

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007

"...they know this hard street"

Μίλαγες για υπερβολική ευαισθησία μου, ευχόσουν να μην περάσει τα όρια. Περσινός Σεπτέμβρης ήταν που μου υπενθύμιζες τη σκοτεινιά των λέξεών μου, με ταρακούναγες να μην πιάσω πάτο, να ανέβω, να μην σκορπιέμαι με ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Τα θυμάμαι όλα. Τις συμβουλές, τα λόγια, τους καφέδες, τα τηλεφωνήματα. Τώρα δε ξέρω τι να θρηνήσω πιο πολύ. Τους νεκρούς ή τους ζωντανούς αποχωρήσαντες. Τώρα μού ετοιμάζουν εισιτήριο για τη χώρα της απάθειας, εκεί που εξωστρακίζονται οι θυμοί, εκεί που τα μέσα μου θα γίνουν γαλήνια θάλασσα. Τα χέρια μού φτιάχνουν βαλίτσες, τα χέρια μού διπλώνουν τις ζακέτες μου, στριμώχνουν τα ζιβάγκο και στραγγίζουν τα μάτια μου. Τα χέρια μου αποχωρίστηκαν τη θλίψη του υπόλοιπου σώματός μου για να μπορέσω να επιβιώσω. Κι ας πιάνει την καρδιά μου το παράπονο, κι ας με αγγίζει ο φόβος και πέφτω. Κατήργησα τους νόμους φυσικής με το παράπονο που προσπαθεί να φαίνεται δύναμη. Έγινα ουράνιο τόξο πριν την καταιγίδα. Θα ρθεί και κείνος μια μέρα και θα με βρει στο ξύλινο δωμάτιο των γονιών μου απέναντι από τον καθρέφτη με τ' αρώματα της μάνας μου να κλαίω. Γιατί κάθεσαι απέναντι από τον καθρέφτη και κλαις, θα με ρωτήσει. Για να μη φοβάμαι που ‘μαι μόνη. Αλήθεια, ένα δωμάτιο μπορεί να γεμίσει υπάρξεις με έναν και μόνο καθρέφτη. Κάθε ρυτίδα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση διπλασιάζεται. Κι έτσι ο άλλος μου εαυτός θα μου μοιράζει τις παρηγοριές που έχω ανάγκη. Μα δε ζητάω τίποτα, κανείς δε θα με δει να κλαίω, η περηφάνια μου με δείχνει σκληρή κι αυτάρκης. Επιμελώς τα χέρια μου μακιγιάρουν τα σημάδια που μου άφησαν οι χωρισμοί, τα χέρια με ντύνουν, με στολίζουν και στους δρόμους με χαρίζουν.

4 σπόροι:

Don Psychote says:
at: Σάββατο, Σεπτεμβρίου 15, 2007 5:02:00 μ.μ. είπε...

ασε τα χέρια σου να γίνουν φτερά
....

Alkyoni says:
at: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2007 9:50:00 π.μ. είπε...

"Επιμελώς τα χέρια μου μακιγιάρουν τα σημάδια που μου άφησαν οι χωρισμοί..."
καλή σου μέρα
υπέροχο το κείμενο,δεν έχω κάτι άλλο να πω

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 19, 2007 9:14:00 μ.μ. είπε...

#don psychote, :)
την φωτογραφία του προφίλ την έχω κάπου ξαναδει...Εσύ την έφτιαξες;
Μου άρεσε πολύ;)

#αλκυόνη, μεγάλη εφεύρεση το μέικ-απ :Ρ

diodos says:
at: Τετάρτη, Αυγούστου 12, 2009 3:21:00 μ.μ. είπε...

Δικαιολογώ την περιφάνια σου, υποκλίνομαι στα λόγια σου.

Κάνω το ίδιο χρόνια τώρα, με μεγάλη επιτυχία. Ο καθρέφτης βοηθάει.

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers