Content

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 08, 2007

"...the bell a burst of wild desire "


(..ή αλλιώς Επεξηγημένα Νο1)
Δεν ξέρω αν είμαι εγώ που θέλω να πιστέψω τη θετική πορεία κάποιων καταστάσεων ή αν εκείνες έγιναν ακριβώς έτσι κι έλαβαν τη συγκεκριμένη ύλη στο χωροχρόνο. Το να θυμάσαι τα καλά, απαιτεί μαεστρία και γενναιοδωρία. Βέβαια μετά από χαροκαμένο καλοκαίρι, νομίζω βρίσκεις και τα αποθέματα και τη διάθεση. Γιατί οι ελπίδες εφευρίσκονται, δεν υπάρχουν. Γιατί τελευταίος πεθαίνει πάντα ο πόθος. Όμως στη θάλασσα του υποκειμενισμού που χρόνια τώρα κολυμπώ, ακόμα και η έννοια του κύκλου έχει αλλοιωθεί μέσα μου. Φέρνει σε έλλειψη. Πόσο μάλλον για την έννοια της ελπίδας. Αμβλύνω τους εγωισμούς, ζυγιάζω ξανά τα θέματα, μα κείνες οι κουβέντες σου δε ξεχνιούνται, κι η λογική επικρατεί του βλαμμένου συναισθηματισμού που σιγοβράζει μέσα μου.

Τα βράδια στο Γκάζι, προσπαθώ να με ενσωματώσω μέσα σε πολύχρωμους ανθρώπους. Ματαίως. Δε χωράω πουθενά και μένω να κοιτάζω το φεγγάρι. Μονή εγώ, μονό αυτό, τα λέμε ωραία. Κάποια στιγμή, έρχεσαι και συ, περήφανος και κομπαστής, θες να γίνω γατούλα μα φέρνω σ’ αγριόγατα. Φεύγεις και νιαουρίζω σε κεραμιδοσκεπές. Γιατί δε συντονιζόμαστε γαμώτο; Μάλλον γιατί στις σχέσεις αυτό που μετρά πιο πολύ είναι η απώλεια και όχι η αγάπη. Πόσα αντέχεις να μην έχεις. Γιατί εξίσωση προσδοκιών δε δύναται πάντα.


4 σπόροι:

Sakis says:
at: Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 10, 2007 2:47:00 μ.μ. είπε...

Τώρα, άμα σου πω, ότι αυτό το τελευταίο ''now'', ήχησε στ' αυτιά μου σαν παρατεταμένο ''νιάου'' άγριας κεραμιδόγατας, θα με σφαλιαρίσεις; :-)

Υ.Γ.: Πολύ όμορφο το τραγούδι... Τον δίσκο δεν τον άκουσα ακόμα... Ευχαριστώ!!! :-)

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Σεπτεμβρίου 11, 2007 11:59:00 μ.μ. είπε...

:)

φεγγαραγκαλιες says:
at: Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 12, 2007 11:50:00 μ.μ. είπε...

ποσα αντεχω να μην εχω;;
αντεχω;;

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2007 12:14:00 π.μ. είπε...

εδώ μας θέλω...

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers