Ο μόνος προσανατολισμός μου στην Αθήνα είναι η Ομόνοια. Πηγάδι και με τραβά στον πάτο. Ανεβαίνω την Πανεπιστημίου και νομίζω πως πηγαίνω αντίθετα. Αλήθεια, σαν να κάνω κάτι παράνομο. Όλες οι ψυχές συναθροίζονται στην Ομόνοια. Κάτι ανάμεσα σε νεκροταφείο και λούνα παρκ. Δεν το ξεκαθάρισα ακόμα μέσα μου. Πένθος με ρούχα πολύχρωμα και μυρωδιά καφεκοπτείου; Ανεβαίνω, που λες, την Πανεπιστημίου και σηκώνονται μπρος μου μικρές, ξεφλουδισμένες βιτρίνες, κατάλοιπα άλλων δεκαετιών. Φτύνουν με ηρωική αναπηρία κουβέντες πως η φτώχια δεν κρύβεται πίσω από γυαλισμένα μάρμαρα και ανακαινίσεις νεοκλασικών. Ανεβαίνω, όλο ανεβαίνω. Η Ομόνοια ουρλιάζει από πίσω μου. Με διαολίζει, με καταριέται, μού ρίχνει άγκυρες να με ρίξει χάμω, να σωριαστώ, να κατρακυλήσω προς το μέρος της. Ακάθεκτη συνεχίζω. Ισχυρίζομαι πως δε με αγαπάει αφού δε θέλει να της φύγω. Η Σόλωνος φίσκα στα βιβλιοδετεία. Σύμπραξη από παππούδες, επιμένουν να συνεχίζουν μια τέχνη που κανείς δεν αναγνώρισε. Στάθηκα έξω από ένα και νόμιζα πως ήμουν σε κατώφλι εκκλησίας. Ο παππούς να κόβει δέρμα με μαεστρία κι ολόγυρά του ένας εξοπλισμός αρχαίος σαν τις αρτηρίες του. Ντράπηκα μη με παρει πρέφα κι έφυγα. Κι ήθελα όμως τόσο να μπω και να τον παρακαλέσω να μου μάθει την τέχνη. Ντράπηκα και μια μυρωδιά από λιβάνι να χει κολλήσει στα ρουθούνια. Ακούω ξέπνοα κλάματα της Ομόνοιας. Όλοι της φεύγουν, γκρινιάζει, πως είναι άσχημη. Χαμογελάω. Τα παράπονα των άλλων με κολλάνε πάντα στον τοίχο. Σαν τα παιδιά που μοιρολογούν γιατί αισθάνονται πως κανείς δεν τα αγαπά. Άκουσε με, ξέρω από τούτα τα τερτίπια. Στροβιλίζομαι σε άγνωστα στενά. Μπαινοβγαίνω σε στοές. Βιβλιοπωλεία με σκονισμένα βιβλία σε ράφια με πράσινη τσόχα. Άμα σταθείς για λίγο στο τζάμι, θα πεταχτούν οι βιβλιοπώλες: "Κάνουμε πολύ καλές τιμές!". Εκτυφλωτική απελπισία. Μα δεν ψάχνω κάτι δυστυχώς. Εγώ για να ξεφύγω ήρθα. Τίποτα δε λειτουργεί φυσιολογικά εδώ πέρα. Νομίζω ότι περπατώ ανάμεσα σε φύκια, βότσαλα και μέδουσες. Μόνο τα λαμπυρίζοντα κτήρια διακρίνονται. Η Ομόνοια δε κλαίει πια. Μού χει γυρίσει την πλάτη, της βάφουν μπλε τις βλεφαρίδες της, την ποτίζουν, την ταΐζουν, κι εκείνη φτιάχνει νύχια. Ντίβα. Που και που, ρίχνει ματιές πίσω, μπας και της γυρίσω, ανοίγει τα πόδια της να περάσουν κι άλλοι. Πιο πολύ, πιο πολλοί.

Της έχω φύγει.

Για πάντα.

Για πάντα;

Διαβάστε περισσότερα »

(φώτο: Δημήτρης Παπαγεωργίου)

-Εγώ δε μπορώ να φανταστώ γυναίκα μόνη. Παραμονή Πρωτοχρονιάς να μην έχει κανέναν να της φέρει ένα λουλούδι ή να την κεράσει ένα ποτό σ' ένα μαγαζί. Η μοναξιά για τον άντρα έχει μια σημασία, γυαλίζει το μάτι του, γίνεται δημιουργικός. Η γυναίκα στη μοναξιά είναι ένα λουλούδι που γέρνει από τη ξηρασία.

-Καλά μας συγκίνησες, Χριστάκη.

(...από την ταινία: "Φτάσαμεε")

Διαβάστε περισσότερα »

(φώτο: Amelie Swelt)

Το κρεβάτι βλέπει παράθυρο και το παράθυρο ήλιο. Έτσι στην αρχή, αυτός κουλουριάζει γλυκά πάνω στο πάπλωμα. Μετά ανεβαίνοντας κατασπαράζει τα μάτια μου με τις αχτίδες του. Τον αφήνω εννοείται.

Τριγυρνάμε κάτω από μια γαλάζια κουβέρτα ουρανού και μαντεύουμε αν αυτό είναι ερχομός της άνοιξης ή ξεψυχισμένος χειμώνας. Αμελητέες κλωστές σύγνεφων απλά λειτουργούν αισθητικά για να σπάζουν την μονοχρωμία. Βουτάς σε διαθλασμένα φώτα και οπιούχα αρώματα. Πού πας; Πού θα κατέβεις; Παντοτινά χαμένοι; Νανούρισμα ο ήχος της ρόδας πάνω στις ράγες. Πόσα δρομολόγια τρένων αναλογούν στον καθένα μας;

Στο κατόπι σε βρίσκουν κάτι βελάκια συνειρμών που σε οδηγούν στον ίδιο κύκλο, σε σπρώχνουν στα ίδια μονοπάτια, κι ας ήταν- ναι ας ήταν- να μην με έπειθες τόσο εύκολα πως δε με νοιάστηκες. Μα τι λέω; Οι ιστορίες έχουν πολλές οπτικές, όψεις και κατόψεις. Τόσες που να μαστε όλοι ευχαριστημένοι, ένα χάπι πριν τον ύπνο, μικρά θύματα του εαυτού μας, των επιλογών και εμμονών μας. Στα δύσκολα μετράνε λόγια και αγάπες όμως.

Κι όλα τούτα, τ' απλοϊκά δωσμένα, να έρχονται τόσο αρμονικά σε αντιπαραβολή με τις άλλες, τις όμορφες γνωριμίες.

Εκείνες που αρχίζουν με ένα γεια, μισή παρένθεση χαμόγελο, κι ύστερα από λίγο, το πρόσωπο του άλλου μετασχηματίζεται σε αρτηρία δικιά σου. Δεν τυχαίνει πάντα αυτό. Κάποιοι μιλάνε για χημεία, για αύρες και τα ρέστα. Καταλήγω πως είναι οι συγκυρίες, το τάιμινκ που λένε στην αλλοδαπή, πόσα κύματα περάσανε από πάνω σας όσο ήσασταν άγνωστοι, πόσα χέρια σας μοιράστηκαν, πόσα κιλά μοναξιάς άντεξε ο καθένας, πόσα αντέχει ακόμα. Τα αλάτια μάς ενώνουν. Δεν είναι εύκολες οι σχέσεις, δεν είναι εύκολο να διαβάζεις μάτια, κινήσεις. Να σηκώνεις τις λέξεις και να βρίσκεις αγάπη από κάτω. Είναι μέρες που φοβάμαι, φοβάμαι πολύ, μη, σαν πύον, φουσκώσουν πάλι τα δυσάρεστα, μη δεν ξανακούσω αυτό το: "κατέβα λίγο για να σε δω",

μη και δεν έχω άλλα τρικ να ξεγελώ σκοτεινιές και μικροθλίψεις.

Μάλλον Άνοιξη μπαίνει.

Διαβάστε περισσότερα »

(φωτο: Γιάννης Δασκαλοθανάσης, απ' την τανία: "Ο Βασιλιάς")

(αυτόματη γραφή Νο. 9)

Κάτι τσαμπουνάει την ψυχή σου, κάπως αλλιώς τα φανταζόσουν, χαμένα κερδισμένα στο ίδιο καλάθι, όλα σου φαίνονται όμορφα, όλα σου φαίνονται άσχημα, κι έξω τα νερά του Μάρτη να κατρακυλάνε. Τσακίζονται οι ψιχάλες όταν πιάνουν έδαφος. Χάνουν σχήμα.

Γενέθλια, φαγοπότια, μικρές θλίψεις, αστείες φωτογραφίες, η ρεαλίστρια-που-μεγάλωσε κι όλο έχει απορίες: ο Ιούδας ήταν θύμα μιας ιστορίας συγκρούσεων καλού-κακού;, η ιεραποστολή δεν είναι προσυλιτισμός;

Έρχεται το Πάσχα καταπάνω μας, ακούω τον Νταλάρα στα Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά και νομίζω πως μυρίζω λιβάνι. Γαλλικό μανικιούρ, μπεζ πούδρες, τσιμπίδια και ροζ παπλώματα. Η τωρινή ζωή σου χωράει σ' ένα δωμάτιο. Έπειτα απ' τα ηχεία ξεπηδά ο Χατζιδάκις κι ο Τσιτσάνης, πιάνο και μπουζούκι σ' απόλυτη αρμονία. Ξεχνιέσαι, οι ζωές των μεγάλων συνεχίζουν να λάμπουν και συ έχεις τόσο φτωχό λεξιλόγειο. Εκεί κάπου, σου στερεύουν τα θέματα, θυμάσαι μοναχά ατάκες από τους Δυο Ξένους: "Μαρούσκα, το Εβιάν!" και σκας σε γέλια. Αμυντικοί μηχανισμοί, αλλιώς.

Βράδυ Τετάρτης και η νύχτα κάνει κοντρίτσες με τους οδηγούς της.

Όλα σου φαίνονται όμορφα, όλα σου φαίνονται άσχημα.

Τα φαινόμενά σου, όμως, συνεχίζουν ακάθεκτα να σε απατούν με το σουρεαλισμό της ζωής. Κι έτσι μένεις μπουκάλα με την έκπληξη να κάνετε πάρτυ.

Διαβάστε περισσότερα »

"...it' s stolen in a way."

Διαβάστε περισσότερα »

(φωτο: Ines Saraiva)

19/3/07

Σε περίμενα. Πήρα τηλέφωνο σπίτι, το σήκωσε η μάνα σου, πού είναι ο Κ., ρώτησα, και η μάνα σου μού το κλεισε κατάμουτρα. Λες κι είχα φταίξει. Σε περίμενα. Σου 'στειλα κάτι ραβασάκια, απάντηση δε πήρα, σε δικαιολογούσα, στον Ελτά συνηθίζουν να χάνουν γράμματα, έτσι και γι' αυτό μπορεί να μην, αλλά ύστερα πάλι θύμωνα, μετά το θυμό ισοπεδωνόμουν με κάτι κλάματα χαζά και στείρα, και πάλι από την αρχή, έλεγα ότι θα σε περίμενα, ώσπου να καβαλήσει πάλι τους ουρανούς ο ήλιος, να! ώσπου η γειτόνισσα ν' απλώσει όλα τα σεντόνια της στην ταράτσα θα χτύπαγε το τηλέφωνο και θα 'σουν εσύ, ματαίως, η γειτόνισσα ανεβοκατέβηκε τρεις φορές, ο ήλιος ξέζεψε, τα άστρα πήραν θέση, το τηλέφωνο κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου. Είμαστε ηλίθιες οι γυναίκες, κι εγώ χειρότερη, ηλίθια και κολλημένη, το φεγγάρι απέχει μια παλάμη από την απέναντι κεραία, ανεβαίνει όλο ανεβαίνει, αχ να μουν μαζί του να σ' έβλεπα από ψηλά, κάτι τέτοια χαζορομαντικά σκεφτόμαστε εμείς οι γυναίκες, γι' αυτό σου λέω είμαστε ηλίθιες. Ο κόσμος γύρω μεγαλώνει με μπετά, άσφαλτο, και θερμοσίφωνες σε ταράτσες. Ένας θερμοσίφωνας είναι ένδειξη ζωής, κάποιος πατάει το κουμπί για να πλυθεί, να πασαλειφτεί μ' αρώματα, να ρίξει στο σιφόνι όλες τις πιτσιλιές των περαστικών. Άμα δεν υπάρχει θερμοσίφωνας σε ταράτσα, φοβάμαι, μυρίζομαι ζωές ακατοίκητες, βρώμικες και απελπισμένες. Κι όλο σου γράφω και γράφω, γράμματα άτακτα, δεν ήταν το φόρτε μου η καλλιγραφία, προσέχω μόνο το άλφα μου να είναι ολοστρογγυλό γιατί έτσι μού χες πει πως σ' αρέσει. Ξεχνάω τους λόγους που σε περίμενα, ήθελα κάτι να σου πω ή να σε δω;, αυτοσκοπός μου έγινε η αναμονή, φοβάμαι την τρέλα που μπολιάζει αρτηρίες, σου γίνονται οικεία τ' άγνωρα, ώρες της λύπης και λείπεις.

Εν αναμονή αιωνίως,
εγώ.

Διαβάστε περισσότερα »

κουφάλες.


υ.γ. "..εξουσίες ξυράφια.."

Διαβάστε περισσότερα »

(φώτο:Orca Rugabin)

Κυπαρίσσι

τρύπησε

σύγνεφο

κι εκείνο

μάτωσε.

Διαβάστε περισσότερα »

Η renton και η φεγγαρένια μού ανέθεσαν δουλειά..
Λοιπόν,

1-Φτηνά Τσιγάρα.2000, Ρένος Χαραλαμπίδης

2-Ανοιξη, Καλοκαιρι, Φθινοπωρο, Χειμωνας... και Ανοιξη.2003, directed by Kim Ki-duk

3-Η Καρδιά του Κτήνους.2005, Ρένος Χαραλαμπίδης

4-Casablanca,1942-directed by Michael Curtiz

5-Libertine.2004, directed by Laurence Dunmore

6-Ο πιανίστας.2002, directed by Roman Polanski

7-Όλες οι ταινίες του Woody Allen-μ' εξαίρεση το Hollywood Ending που ήταν κάπως ανιαρό.

8-Και μια τελευταία, γιατί ο ελληνικός κινηματογράφος άμα δεν έχει λεφτά κάνει πολύ καλά πράγματα...Τσίου.2005, του Μάκη Παπαδημητράτου

για να πουν τις αγαπημένες τους ταινίες ρίχνω τον κλήρο στους:
mplim-mplom
αυτά που λες Μαρία!
madame archiveeeeeee
Mαρκησία
Βροχοποιός
Isis
Μιχάλης Έ.

Διαβάστε περισσότερα »

Λοιπόν, λύκε, εδώ ο κόσμος καίγεται κι ο Αλκίνοος επιμένει να μιλά για ξωτικά και για φτερά στα πόδια! Το σταυρό μου να κάνω δηλαδή, μήπως όντως υπάρχει ένα παράλληλο μεσαιωνικό σύμπαν που δεν έχω ανακαλύψει ακόμα. Κάτι έχουν πάθει οι καλλιτεχνίζουσες προσωπικότητες και όπου δουν λεφτά τρέχουν. Αλήθεια σου λέω, τα μάτια τους γίνονται δολλάρια. Όλο το βράδυ στο Ζυγό έψαχνα στην πλάτη μου μήπως έχω βγάλει κι εγώ φτερά και δεν το χα ψιλιαστεί τόσα χρόνια, αλλά μάταια. Κρίμα και μεγάλο άδικο. Γιατί άμα είχα βγάλει, θα γλίτωνα και τα δρομολόγια λεωφορείων. Δεν ειναι και λίγο. Ένα τράνταγμα των φτερών και τσουπ! στον προορισμό μου. Στάσιμα νερά είστε κυρ-Αλκίνοε, κι εγώ βουτάω στο Αγιορείτικο Τσάνταλη.

Κυριακή κι ανοίγεις την τιβί. Χαμός, συλλαλητήρια, δακρυγόνα, μπάτσοι με ανάποδα γκλοπ, δολοφονίες, πλειστηριασμοί και να σου στις διαφημίσεις η Πρωτοψάλτη -πήχτρα στο ρετούς -να διαλαλεί σ' ολάνθιστα μπαλκόνια τι καλά πού ναι τα δάνεια! Ολαρία ολαρά! Εδώ ο κόσμος πνίγεται στα χρέη και σύ φοράς τα εμπριμέ. Ο άνθρωπος που τραγουδούσε για σωτηρίες ψυχών και για καρδιές αδιόρθωτες, κοτσάρει τώρα έξω από τράπεζες.

I can΄t! I can' t! The cold is burning my heart…

Amen.

Διαβάστε περισσότερα »

Ορέστης:

Τσιγάρο κατρακυλάει στην Αλεξάνδρας. Αρχικά, δυο-τρεις φλεγόμενες τούμπες, λίγα ηρωϊκά βήματα και για φινάλε ξεψυχά κάτω απ' τις ρόδες ενός yaris.

Χορός:

-Υπάρχει ζωή πριν απ' το θάνατο;

-Φυσικά! Μα πρέπει πρώτα ν' αναστηθείς.

Ινώ:

Κοπέλα διαβάζει γράμμα μέσα στο μετρό. Ξάφνου αρχίζει και κλαίει. Και κλαίει. Και κλαίει. Το βαγόνι γεμίζει ασφυκτικά θάλασσα. Η κοπέλα συνεχίζει να κλαίει. Να κλαίει. Να κλαίει. Οι υπόλοιποι επιβάτες, ανήμποροι, πνίγονται μέσα στην τόση αρμύρα. Στην επόμενη στάση, ανοίγουν οι πόρτες και ξεχύνονται δελφίνια.

Χορός:

-Υπάρχει ζωή πριν απ' το θάνατο;

-Φυσικά! Μα πρέπει πρώτα ν' αναστηθείς.

Ορέστης:

Βράδυ Τετάρτης και αγόρι ρίχνει σαν ακόντιο το τσιγάρο του υπολογίζοντας την απόσταση της πτήσης του. Έπειτα κρύβεται στο μετρό. Έξω τον ψάχνει η φωνή του αφεντικού, τα χρέη και τα πρέπει. Το ιώδιο τού χτυπά τη μύτη. Βλέπει μια κοπέλα να διαβάζει ένα γράμμα και να κλαίει. Και να κλαίει. Και να κλαίει. Κογχύλια και φύκια κολλήσανε στα τζάμια, στα καθίσματα. Περπατά πάνω σε λίμνες δάκρυα. Κι αυτή όλο να κλαίει. Να κλαίει. Να κλαίει.

Χορός:

-Υπάρχει ζωή πριν απ' το θάνατο;

-Φυσικά! Μα πρέπει πρώτα ν’ αναστηθείς.

Ινώ:

Βρύσες τα μάτια της κοπέλας, το βαγόνι έγινε ενυδρείο και η μελαγχολία ν' αγγίζει τα κόκαλα του αγοριού. Κολυμπά ώσπου να τη φτάσει.

Ορέστης:

"Γιατί με πνίγεις;"

Ινώ:

"Δε γνώρισα άλλο τρόπο."

Χορός:

-Υπάρχει ζωή πριν απ' το θάνατο;

-Φυσικά! Μα πρέπει πρώτα ν’ αναστηθείς.

Διαβάστε περισσότερα »

(...ή αλλιώς αυτόματη γραφή Νο 8)

Χρυσόψαρα και τα σεντόνια στην ταράτσα. Η άνοιξη που στροβιλίζεται Τσακάλωφ και Σίνας. Η Νομική πιτσιλισμένη με σπρέι και σύμβολα. Δαχτυλιές περαστικών. "Έπρεπε να σουν εδώ για να δω τί θα πεις". Μια ψαλιδισμένη λωρίδα μωβ ουρανού- χωράει τσίμα-τσίμα ανάμεσα στα κτήρια. Το μεράκι των παιδιών στην έκθεση. Μ' ένα μπλοκ, ένα πενάκι και η έμπνευση θεόσταλτη. Δεν τους αγχώνει η ασπρίλα του χαρτιού; Ο Charlie Brown που δεν μπορεί να πετάξει χαρταετό, μια κοκκινομάλλα που σφυροκοπά τη σκέψη του κι o Snoopy μένει ατάιστος. Τα καινούργια μετρό με την κυριαρχία του πλαστικού. Η μικρή που με ρώταγε αν είμαι υπέρ της θανατικής ποινής και γιατί. Έχω από καιρό πάψει τις αιτιολογίες. Δεν είναι τα γιατί που θα σε καθησυχάσουν. Ντεμί με βρίσκω. Τί είναι ζωή; "Πονάς και γίνεσαι σοφός", είσαι αυτό που ήσουν πάντα. Σκόρπια μισόλογα δηλαδή; "... you're nowhere to be found..." Ο Καζούλης χορεύει στο σπίτι που ανέτειλε ο ήλιος. Φίσκα ο Σταυρός του Νότου, μπούχτισα με τόσες πλάτες μπρος μου."..Well the room is crowded, there's people everywhere...". Κυριακή και το μπαλκόνι κάνει θόρυβο. Γλάστρες μετακινούνται, στριγγλίζουν στο αυτί μου, ο ύπνος προσβεβλημένος με μουντζώνει.

Ξυπνάω.

Διαβάστε περισσότερα »

"elle vit à bout de rêves"

Διαβάστε περισσότερα »