Content

Πέμπτη, Μαρτίου 29, 2007

"...κι ας μην υπάρχει πια, εκείνη γίνεται αγκαλιά."

Ο μόνος προσανατολισμός μου στην Αθήνα είναι η Ομόνοια. Πηγάδι και με τραβά στον πάτο. Ανεβαίνω την Πανεπιστημίου και νομίζω πως πηγαίνω αντίθετα. Αλήθεια, σαν να κάνω κάτι παράνομο. Όλες οι ψυχές συναθροίζονται στην Ομόνοια. Κάτι ανάμεσα σε νεκροταφείο και λούνα παρκ. Δεν το ξεκαθάρισα ακόμα μέσα μου. Πένθος με ρούχα πολύχρωμα και μυρωδιά καφεκοπτείου; Ανεβαίνω, που λες, την Πανεπιστημίου και σηκώνονται μπρος μου μικρές, ξεφλουδισμένες βιτρίνες, κατάλοιπα άλλων δεκαετιών. Φτύνουν με ηρωική αναπηρία κουβέντες πως η φτώχια δεν κρύβεται πίσω από γυαλισμένα μάρμαρα και ανακαινίσεις νεοκλασικών. Ανεβαίνω, όλο ανεβαίνω. Η Ομόνοια ουρλιάζει από πίσω μου. Με διαολίζει, με καταριέται, μού ρίχνει άγκυρες να με ρίξει χάμω, να σωριαστώ, να κατρακυλήσω προς το μέρος της. Ακάθεκτη συνεχίζω. Ισχυρίζομαι πως δε με αγαπάει αφού δε θέλει να της φύγω. Η Σόλωνος φίσκα στα βιβλιοδετεία. Σύμπραξη από παππούδες, επιμένουν να συνεχίζουν μια τέχνη που κανείς δεν αναγνώρισε. Στάθηκα έξω από ένα και νόμιζα πως ήμουν σε κατώφλι εκκλησίας. Ο παππούς να κόβει δέρμα με μαεστρία κι ολόγυρά του ένας εξοπλισμός αρχαίος σαν τις αρτηρίες του. Ντράπηκα μη με παρει πρέφα κι έφυγα. Κι ήθελα όμως τόσο να μπω και να τον παρακαλέσω να μου μάθει την τέχνη. Ντράπηκα και μια μυρωδιά από λιβάνι να χει κολλήσει στα ρουθούνια. Ακούω ξέπνοα κλάματα της Ομόνοιας. Όλοι της φεύγουν, γκρινιάζει, πως είναι άσχημη. Χαμογελάω. Τα παράπονα των άλλων με κολλάνε πάντα στον τοίχο. Σαν τα παιδιά που μοιρολογούν γιατί αισθάνονται πως κανείς δεν τα αγαπά. Άκουσε με, ξέρω από τούτα τα τερτίπια. Στροβιλίζομαι σε άγνωστα στενά. Μπαινοβγαίνω σε στοές. Βιβλιοπωλεία με σκονισμένα βιβλία σε ράφια με πράσινη τσόχα. Άμα σταθείς για λίγο στο τζάμι, θα πεταχτούν οι βιβλιοπώλες: "Κάνουμε πολύ καλές τιμές!". Εκτυφλωτική απελπισία. Μα δεν ψάχνω κάτι δυστυχώς. Εγώ για να ξεφύγω ήρθα. Τίποτα δε λειτουργεί φυσιολογικά εδώ πέρα. Νομίζω ότι περπατώ ανάμεσα σε φύκια, βότσαλα και μέδουσες. Μόνο τα λαμπυρίζοντα κτήρια διακρίνονται. Η Ομόνοια δε κλαίει πια. Μού χει γυρίσει την πλάτη, της βάφουν μπλε τις βλεφαρίδες της, την ποτίζουν, την ταΐζουν, κι εκείνη φτιάχνει νύχια. Ντίβα. Που και που, ρίχνει ματιές πίσω, μπας και της γυρίσω, ανοίγει τα πόδια της να περάσουν κι άλλοι. Πιο πολύ, πιο πολλοί.

Της έχω φύγει.

Για πάντα.

Για πάντα;

9 σπόροι:

φεγγαροαγκαλιασμενη says:
at: Πέμπτη, Μαρτίου 29, 2007 3:33:00 μ.μ. είπε...

αυτες οι παλιες κι απληρωτες τεχνες κι εμενα με γοητευουν..κι αν θες ολοι αυτοι ειναι καλα πληρωμενοι..με την αγαπη για τη δουλεια τους..την πμονοια και εγω την αγαπω..αν και την ξερω λιγο..τη νοσταλγω..

tifoeus says:
at: Πέμπτη, Μαρτίου 29, 2007 3:43:00 μ.μ. είπε...

ωραία αφήγηση, πολύ συναίσθημα...
έτσι μ΄ αρέσει και μένα να περπατώ σ΄ αυτό το ανθρώπινο λουνα παρκ που είναι η πόλη που γεννήθηκα, που δεν ξέρω αν την αγαπώ ή αν την μισώ πια
μ΄ αρέσει να περπατώ, χαλαρώνω αφάνταστα, με διάθεση αφηρημένη και να σκοντάφτω συνεχώς σε μικρές εκπλήξεις και σκιρτήματα όχι μόνο από το φόντο αλλά και καθώς το βλέμμα τυχαία αγκιστρώνεται σ΄ άλλα βλέμματα και να
συνεχίζω να περπατώ...

street spirit says:
at: Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007 2:51:00 μ.μ. είπε...

κρίμα, γιατί ντράπηκες καλύτερα να του χάριζες ένα χαμόγελο ;)

Ανώνυμος
at: Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007 3:28:00 μ.μ. είπε...

kalimera! diabasa tis skepheis sou kai mageutika me tin afigisi gia ta bibliopwleia sti solwnos. poses fores exw kanei paromoia skephi! ti omorfi nostalgiki eikona!! .. telika h athina exei ginei abioti..monaxa kati tetoia skinika krummena kala mesa sti poli einai pou tin kratane akoma zwntani. na sai kala.
mary

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Μαρτίου 30, 2007 5:50:00 μ.μ. είπε...

#φεγγάρω, τί καλά πληρωμένοι; Αναρωτιέμαι ποιος θα συνεχίζει αυτές τις δουλειές αύριο..

#tifoeus,:).. προσοχή στις λακκούβες όμως γιατι εγώ έτσι την πάτησα...:ρ

#πνευματάκι του δρόμου, :)

#μαίρη, μάτια να χεις να βλέπεις.:)

Μαύρος Γάτος says:
at: Σάββατο, Μαρτίου 31, 2007 5:27:00 μ.μ. είπε...

Κάθε πράγμα στον καιρό του, κι η Παπαρούνα την άνοιξη...

Αν ερχόσουν
θα σταμάταγα τα τραίνα στη στροφή για να περάσεις (Χατζής)

(έμμεση απάντηση στο "και τί έγινε που ήρθες; της Τάνιας)

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Μαρτίου 31, 2007 7:23:00 μ.μ. είπε...

αυτο φαντάζομαι πηγαίνει σετάκι με το
"απόψε κάνεις μπαμ, σε βλέπουν και φρενάρουνε και σταματούν τα τραμ."

Δε ξέρω σε ποιες έμμεσες απαντήσεις αναφέρεσαι, πάντως το τραγούδι δεν είναι της Τάνιας, αλλά καψουροτράγουδο από την ταινία Φτάσαμεε με τον Παύλο Κοντογιαννίδη στα φωνητικά.

Μαύρος Γάτος says:
at: Κυριακή, Απριλίου 01, 2007 2:57:00 π.μ. είπε...

Η αλήθεια είναι ότι τα μπέρδεψα λίγο. Αναφερόμουν σε αυτό....

Μαύρα τα μάτια κι οι βλεφαρίδες
Και μονοπάτια με νυχτερίδες
Καρφί δεν καίγεται
Κι εσύ μια μέρα που δε με είδες
Και τι θα γίνει και που με είδες
Ζωή δε λέγεται


όπου είδες στο μυαλό μου =
ήρθες

Μ' ένα σπασμένο καθρεφτάκι
Στο δρόμο βγαίνει το γυφτάκι
Και χάνεται
Σαββάτο στην Αγιά Βαρβάρα
Κι εσύ, Θέε και Ήλιε
Βάρα

Άσε με, άσε με...
Και σαν ντέφι πιάσε με...

Μαύρος Γάτος says:
at: Κυριακή, Απριλίου 01, 2007 2:58:00 π.μ. είπε...

[κι εσύ θεέ, και ήλιε, βάρα], δεν πιάνεται...

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers