Content

Σάββατο, Δεκεμβρίου 16, 2006

"έχω στόμα δύσκολο, βλέμμα απατηλό"

(Geoffroy Demarquet)

Ένα βράδυ- ένα τυχαίο βράδυ- κλειδώθηκε στο μπάνιο κι όταν βγήκε ματωμένος, καθημαγμένος, χαμογελούσε. Στο σπίτι αντηχούσαν λυγμοί· μια βρύση έσταζε· το ψυγείο έβγαζε έναν ανεπαίσθητο ήχο σαν μηκυθμό ή σαν φλοίσβισμα. Η μοναξιά της νύχτας. Δέσαμε σφιχτά τα τραύματα μ' έναν επίδεσμο που ξετρύπωσα από το βάθος του ντουλαπιού· έπειτα, καθίσαμε ήσυχοι και σιωπηλοί κι ακούσαμε ένα τραγουδάκι που έμοιαζε να απευθύνεται σ' εμάς: It hurts me too. Ό,τι πληγώνει εσένα, πληγώνει κι εμένα. Τί μας πληγώνει; Η προδοσία· τα αιχμηρά αντικείμενα· τα ξυραφάκια. Δε μπορείς ν' αγαπάς κάποιον χωρίς να τον βλάπτεις.

Το επόμενο πρωί περίμενα ότι οι πληγές θα είχαν κλείσει· όμως είχαν ανοίξει περισσότερο. "Δεν αρκεί να ονειρεύεσαι", είπες, "πρέπει να αξίζεις τα όνειρά σου".

Σ. Τριανταφύλλου - Body stories

3 σπόροι:

Sigmataf says:
at: Κυριακή, Δεκεμβρίου 17, 2006 2:05:00 μ.μ. είπε...

αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο, κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.

Έφτασε η ώρα...
Εμπρός για τα παραμύθια μας.

φεγγαροαγκαλιασμενη says:
at: Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006 3:57:00 μ.μ. είπε...

..πνιγονται οι λυγμοι??κλεινουν οι πληγες??
αμως αξιζει να ονειρευεσαι..οσο τιποτα..ολοι αξιζουμε τα ονειρα μας..και εχουμε λογο..στην πραγματικοτητα που φερνει η αυγη..
καλησπερα..!!

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 7:08:00 μ.μ. είπε...

#σίγματαφ, το τραγούδι αυτό έχει κι έναν άλλο εξαιρετικό στίχο και είναι κι αυτός πνιγμένος στο παραμύθι:
τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας
πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του


#με το φεγγάρι αγκαλιά, αυτό που κατάλαβα από τη φράση της Σώτης είναι πως για τα όνειρά σου πρέπει να παλεύεις, όχι να κάθεσαι μέσα στην οκνηρία.
Τα όνειρα σού αξίζουν όταν παλεύεις για πάρτη τους...Καλησπέρα:)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers