Content

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

"... never questions that needed reply "

Η Αχιλλέως ντυμένη με λαμπιόνια, Πακιστανοί με ατέλειωτα ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα σ' αυτοκίνητα, προσπαθούν να πιάσουν ένα, μόνο ένα, βλέμμα που θα λαχταρά πλαστικούς Άγιους-Βασίληδες. Φευ.

Η Merchant με ρωτά σε ποια πλευρά είμαι. Σε ποιο δρόμο ανήκω. Σε ποιο δρόμο πάω. Μα η Αττική Οδός ήταν πάντα συνηφασμένη μέσα μου με ένα ροζ χρώμα κι αυτό δε μ' άρεσε. Δωσ' μου μπλε για να ανασάνω. Τρέχω και τρέχω. Μη πατάς την άσπρη γραμμή. Ποτέ μη πατήσεις την άσπρη γραμμή. Ούτε ανθρώπου, ούτε δρόμου, ούτε χρόνου. Τότε όλα θα εκραγούν. Εύφλεκτο αίμα. Mε αισθάνομαι. Kαι με φοβάμαι. Στα αεροδρόμια μού προκαλούν άγχος οι τόσοι λογότυποι γύρω μου. Λες και πρέπει να αποκωδικοποιήσω την κάθε καμπύλη. Αισθήματα σε λανθάνουσα κατάσταση. Αφίξεις- αναχωρήσεις. Πού πάω; Έχασα την έξοδο. Η μάνα μου με κόκκινα μάτια ανοίγει αγκαλιές να χωθεί η ξενιτιά. Σκορπίσαμε όλοι για να βρεθούμε βράδυ Πρωτοχρονιάς με φιλιά στα μάγουλα. Στην Κηφισίας με μπαγλαρώνουν μηχανάκια από δεξιά, μ' αποπροσανατολίζουν εξατμίσεις και ταρίφες. Μη μιλάς. Πρέπει να φτάσουμε. Στο τέρμα. Να τα ξοδέψουμε όλα. Βενζίνη, χάδια, λόγια, πράξεις, κι αυτό το αίσθημα αγάπης που τόσο πολύ το στολίζουμε για να το κρύψουμε στο τέλος. Ναι, ναι, όλα να τα ξοδέψουμε. Όλα. Εσύ, αν μπορείς, κάνε κι αλλιώς...

(φώτο: F. Νterryan)

5 σπόροι:

VROXOPOIOS says:
at: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 8:03:00 μ.μ. είπε...

"κι αυτό το αίσθημα αγάπης που τόσο πολύ το στολίζουμε για να το κρύψουμε στο τέλος"

Το ίδιο κάνουμε με σχεδόν οτιδήποτε αξίζει. Το κρύβουμε κάτω απο φτιασίδια.

archive says:
at: Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006 11:27:00 μ.μ. είπε...

Μια απο τα ιδια...απλα υπεροχο.

φεγγαροαγκαλιασμενη says:
at: Τετάρτη, Δεκεμβρίου 20, 2006 3:31:00 μ.μ. είπε...

..να τα ξοδεψουμε ολα..κι αυτο το αισθημα αγαπης που ολοι το ζηταμε και ολοι του παιζουμε κρυφτο..κι η μελωδια σου βαλσαμο στα διψασμενα αυτια μου..τα γραπτα σου..ομορφια στα διψασμενα ματια μου..
την καλησπερα μου..!!

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 21, 2006 11:17:00 μ.μ. είπε...

#Βροχοποιέ, :)

#μανταμ, πήρα τους πτυχιούχους για να σταματήσεις να μου φωνάζεις:Ρ

#με το φεγγάρι αγκαλιά, αυτο το ποστ θα μπορούσε να έχει και τίτλο: η παπαρούνα στο τιμόνι. Και τότε όχι δίψα, αλλά φόβος θα σας καταλάμβανε..:Ρ

καλησπέρα

archive says:
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006 3:25:00 π.μ. είπε...

Ευγε!

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers