Content

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006

"στο κάθε χάδι κι ένας κόμπος φεύγει ματωμένος"

(Μιχάλης Αρβανίτης)

Το σουέλ έπεσε αλάτι πάνω στο αίμα κι αυτό τσίριξε φέρνοντας όλη την υγρασία στις κόγχες. Αφελής, αφελής αγάπη που δικαιώθηκε στα εξήντα, δίχως αγριάδες, κιλά η καρτερία, σπόροι σε παρτέρι οι λύπες, μεγάλωναν να γίνουν γιασεμιά. Δεν ωφελεί, δεν ωφελεί το κλάμα κι ο θυμός, σε στραγγίζουν, σ’ εξουθενώνουν κι αυτός που πλήγωσε στον καιρό του θα το καταλάβει. Ξημερώματα Κυριακής, τα μπλε λεωφορεία καβαλάνε άδειους δρόμους κάτω απ’ τις αφίσες, και οι πεινασμένοι στο Γρηγόρη μοιάζουν συνομότες, μιλάν σιγά, γελάνε λίγο, τα ξόδεψαν όλα στα μεγάλα κέντρα, με το παραδοσιακό ζεϊμπέκικο με το τσιγάρο σε μπλεγμένα δάχτυλα, ο τύπος νομίζει ότι χορεύει, η γκόμενα χειροκροτά γιατί νομίζει ότι χορεύει γι’ αυτήν. Ποιος είσαι; Ποιος είσαι; Σκοτοδίνη, παντού μαύρα στίγματα, ημιλιπόθυμη στο μπάνιο, η Β. σε περιλούζει, Μ’ ακούς;, σειρήνες τρυγούνε τα αυτιά σου, χειροκροτήματα έξω, γυναίκες βάζουν πινελιές κραγιόν, δε βαριούνται; Χλωμιάζεις , κούρσες οι ταχυκαρδίες και τα μαύρα στίγματα να πολλαπλασιάζονται. Κάπου συνέρχεσαι, ξεκόλλησε παγόβουνο από πάνω σου η χαρά, κλείστε τα φώτα, που ναι το μαξιλάρι μου; Αύριο να κάνεις καμιά εξέταση αίματος. Στο αμάξι, χαλί οι κουβέντες, ο Α. μας κάνει νερά, η Β. τον θέλει, η Π. της τον βρίζει, εγώ τίποτα. Κατανοώ τη Β που θέλει να αγαπάει ένα μπράτσο, κατανοώ και την Π. που προσπαθεί να ανοίξει μάτια. Όλοι τα ίδια κάνουμε. Το σουέλ έφερε αλάτια, φταίει κι ο Κούτρας με τη Ρίτα και το Θάνο να σφυρίζουν Καββαδία, φταίει το άγχος μην αδικήσω κι ας αδικηθώ,χαλάλι, φταίει η φύση μου η δύσκολη, φταίνε κι άλλα χέρια. Chopin και Post Love, και ξέμπαρκη συμβουλή της εβδομάδας και του χρόνου ολάκερου:
ό,τι κάνεις στη ζωή σου σαν τρίτος, ποτέ δε θα πετύχει.



7 σπόροι:

Mplim-Mplom says:
at: Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006 11:23:00 μ.μ. είπε...

''ό,τι κάνεις στη ζωή σου σαν τρίτος, ποτέ δε θα πετύχει''

Η υπογραφή δική σου. Να βάλω τη σφραγίδα εγώ;

ggl says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2006 12:56:00 μ.μ. είπε...

«…τα μαύρα στίγματα να πολλαπλασιάζονται», έτσι δεν ωριμάζουν οι παπαρούνες;
«Αύριο να κάνεις καμιά εξέταση αίματος.» Αν το αναφέρεις για εσένα περαστικά και πρόσεχε γιατί οι χλωμές παπαρούνες δεν έχουν πέραση.
Και εσύ Μπλιμ αντί να σφραγίζεις κείμενα άλλων δε βάζεις καμιά υπογραφή στο μπλογκ σου;
Συγγνώμη για την κατάχρηση του χώρου σου κοκκινόμαυρη.

Ανώνυμος
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 30, 2006 5:41:00 π.μ. είπε...

Κίνηση, πολλή κίνηση, δεν προλαβαίνω να πάρω ανάσα. Νομίζω ότι βυθίζομαι.

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 12:02:00 π.μ. είπε...

#μπλιμ-μπλομάκι, συμφωνώ με τζιτζιλ ;)

#τζιτζιλ, κανονικά εγώ πρέπει να "ποτίζω" τους άλλους, κι όχι οι άλλοι εμένα! Ευχαριστώ..

#ανώνυμε, το κομμάτι του Chopin για πάρτη σας για να σας δωσουμε φιλί της ζωής.

θαβατιστώστοτέλος
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 1:10:00 μ.μ. είπε...

ό,τι κάνεις στη ζωή σου σαν τρίτος, ποτέ δε θα πετύχει''

ναι αλλά σαν τριτος εχεις καταλαβει την ευθυνη των επιλογων σου? ή και εκει παραμένεις τρίτος...

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006 11:18:00 μ.μ. είπε...

φυσικά και όχι...ό,τι και να κάνεις, όποιο ρόλο και να διαλέξεις, τις συνέπειες τις επωμίζεσαι πάντα σε α πρόσωπο...

θαβατιστώστοτέλος
at: Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2006 12:17:00 π.μ. είπε...

μμμμμ....θα κοιταχτω λιγο στον καθρεπτη...
μμμμ....για κοιτα γυρω σου...
λες....
ισως καποιες φορες...

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers