Content

Κυριακή, Μαΐου 07, 2006

"δεν ξέρω πως, ούτε γιατί"

-Ξέρεις την ιστορία του Σκορπιού με το Βατράχι;
-Όχι...
-Ήταν κάποτε ο Σκορπιός και βρήκε μπρος του ένα ποτάμι. Ήθελε να περάσει απέναντι, μα δεν ήξερε κολύμπι. Ξάφνου είδε τον Βάτραχο.
"Θα με περάσεις απέναντι;", τον ρώτησε...
"Όχι, του αποκρίθηκε ο Βάτραχος, γιατί θα με τσιμπήσεις και μετά θα πνιγούμε και οι δυό"...
Ο Σκορπιός υποσχέθηκε πως δεν θα τον πληγώσει κι ανέβηκε στην πλάτη του.
Στα μισά της διαδρομής όμως ο Σκορπιός τσίμπησε τον Βάτραχο και αυτός άρχισε να βυθίζεται στο μοιραίο λήθαργο. Λίγο πριν ξεψυχήσει ο Βάτραχος ρώτησε τον Σκορπιο: "Γιατί το έκανες αυτό; Είχες πει πως δε θα με πλήγωνες..."
Κι ο Σκορπιός απάντησε: "Είναι στη φύση μου."
Ο Βάτραχος πέθανε δηλητήριασμένος και ο Σκορπιός, ανύμπορος να κολυμπήσει, πνίγηκε.
κινέζικο παραμύθι

9 σπόροι:

Μαύρος Γάτος says:
at: Κυριακή, Μαΐου 07, 2006 11:07:00 π.μ. είπε...

Εγώ πάντως είμαι Κριός, όχι Σκορπιός, και ξέρω και κολύμπι!

Πάντως σίγουρα "ο Μύθος κρύβει νουν Αληθείας"... Μού θύμισε το παραμύθι με τον βοσκό και το φίδι , το ξέρεις;

Εκτός όμως από αυτούς τους "προειδοποιητικούς" Μύθους, υπάρχει και ο άλλος, που τον προτιμώ ασυζητιτί: ο Βοσκός και ο Λύκος .

Λύκος, Λύκος! (Ποιός Λύκος; ένα σκυλάκι είναι, κουνάει και την ουρά του Σ;)))

Respect says:
at: Κυριακή, Μαΐου 07, 2006 9:38:00 μ.μ. είπε...

Story of πολλών (επαγγελματικών, ερωτικών, φιλικών) σχέσεων...

Κυριακάτικες καλησπέρες!

street spirit says:
at: Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006 12:15:00 π.μ. είπε...

το βγάζω συχνά από το τσεπάκι μου όταν μου λένε ότι ο/η τάδε θα αλλάξει... το τσίμπιμα του σκορπιού πάντα επιβεβαιώνεται

Mplim-Mplom says:
at: Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006 4:35:00 π.μ. είπε...

Στην πραγματικότητα ο Σκορπιός πριν ήταν βάτραχος που τον είχε τσιμπήσει ένας σκορπιός και μεταμορφώθηκε σε σκορπιό. Ύστερα ο Σκορπιός τσίμπησε ένα βάτραχο, αλλά ο βάτραχος δεν πέθανε, μεταμορφώθηκε σε σκορπιό και τσίμπησε ένα βάτραχο. Ύστερα...

costas says:
at: Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006 11:39:00 μ.μ. είπε...

Αλληγορία. Η Φύση.Η αφέλεια. Ο Πόνος.

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Μαΐου 09, 2006 12:11:00 π.μ. είπε...

#γάτε,πνευματάκι του δρόμου & ρεσπεκτ, δευτεριάτικες καληνύχτες...:)

#μπλιμμπλομ, μου φαίνεται πολύ εκδικητική αυτή η εξέλιξη και δεν θέλω ούτε να την πιστέψω ούτε να την ακολουθήσω ποτέ στη ζωή μου. Ο πόνος υπάρχει για να σε κάνει βαθειά ανθρώπινο και όχι για να σε μεταμορφώνει σε εγωκεντρικό σκορπιό που πληγώνεις γιατί πληγώθηκες. Καλύτερος ο θάνατος, παρά αυτή η ανώφελη μετάλλαξη.
Έπειτα, όπως λέει και ο Αγγελάκας:
"...πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό
Και όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω

Και όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
Μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
Είμαι μικρός πολύ μικρός για να τα αλλάξω

Μα εγώ με ένα άγριο περήφανο χορό
Σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ..."


#Πού χαθήκατε Κώστα; Δεν έχει τραγούδι αυτή τη φορά; :ρ

Mplim-Mplom says:
at: Τρίτη, Μαΐου 09, 2006 1:10:00 π.μ. είπε...

Παπαρούνα μου δεν το αξιολόγησα θετικά. Απλά συμβαίνει πολύ συχνά να διαιωνίζεται κατ'αυτό τον τρόπο το δηλητήριο του σκορπιού..

drskafidas says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006 4:56:00 μ.μ. είπε...

tin eixa pei se kapoia ayth thn istoria prin xronia...

mou ti thimises.

Respect says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006 9:33:00 μ.μ. είπε...

@παπαρουνα
Αυτό με τον δρόμο με ακούστηκε καλύτερα΄...

Καληνύχτα!

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers