Content

Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006

"να ρθεις και να με βρεις"

Έχω μάθει να ξοδεύω τις σκέψεις μου στους δρόμους. Ακαδημίας, πλατεία Κοραή, Σύνταγμα, Ερμού. Με αναλύσεις, σχεδιαγράμματα, και σλάιτς για οπτικά εφέ του παρελθόντος. Σαν τα σαλιγκάρια, σέρνω τις σκέψεις μου μαζί. Οπουδήποτε. Είναι το σπίτι μου. Προσπάθησα πολλές φορές να σπάσω αυτό το γαμημένο κογχύλι που με βάραινε. Να ανοίξω τα ματάκια μου στην χαλαρότητα που όλοι λένε πως είναι σωτήρια. Να έπαιρνε τις βλεφαρίδες μου ο αγέρας κι όλο να πέταγα. Οι νόμοι της βαρύτητας δεν θα μ'απασχολούσαν. Και θα γινόμουν πεταλούδα. Αλλά φευ και κει δε θα ήταν ευκολότερα τα πράματα. Πάλι οι κεραίες θα με τραβούσαν στα αναχώματα να ψάχνω για κάλυκες. Ε και μετά πάλι δε θα χα γυρισμό. Κάποια σφαίρα θε να μου έκοβε τα φτερά. Το χαλαρό σού ταιριάζει άμα είσαι χαλαρός. Άμα ψάχνεις "νόημα και αίμα", η χαλαρότητα είναι ένα προσωπείο, άρα επιπλέον βάρος. Να δείξεις κάτι άλλο από αυτό που λέει το εγώγραμμά σου μόνο και μόνο για να μην αρθρώσεις συναίσθημα και θεωρηθείς μαλάκας. Δε φτιάχνω κανα κέικ καλύτερα; Μεγαλύτερη επιτυχία θα είχε. Κάνω κινήσεις πάνω σε διφορούμενες λέξεις. Τα γιατί και τα διότι πού κρυφτήκαν πάλι; Αφορμές, αφορμές και αναίτιες αιτίες. Και όμως λέμε, λέμε και τίποτα δεν καταλαβαίνουμε. Όπως η διαφήμιση της Vodafone που μια πόλη έχει γεμίσει με παχουλά και πλαδαρά -άσπρα όχι κόκκινα-μπαλόνια τάχα μου δήθεν επικοινωνίας. Και όλο παχαίνουν με κάθε φθόγγο που αποσπάται από το στόμα. Και στο τέλος πνίγουν μιαν ολόκληρη πόλη. Και μόνο η σκέψη με χλωμιάζει.Πώς ζούμε έτσι αδιάφορα; Ε, πώς;...Βέβαια, εδώ που τα λέμε, και σύγνεφο να γινόμουνα, πάλι στο χώμα θα κατέληγα. Εκεί είναι οι ρίζες μου. Και θέλουν νερό για να φουντώσουν. Και όχι αλμυρό.

10 σπόροι:

Mplim-Mplom says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 1:35:00 π.μ. είπε...

Παπαρούνα μου, μετά από πολύ καιρό ξαναβρίσκω τον εαυτό μου μέσα στα γραπτά σου.
Η χαλαρότητα είναι από τις λέξεις που σιχαίνομαι, γιατί είναι άχρωμη, άγευστη και άοσμη σαν αυτούς που την αντιπροσωπεύουν.Χίλιες φορές υστερία, γιατί της υστερίας αν της μιλήσεις θα αντιδράσει και μπορεί να καλμάρει, ενώ η χαλαρότητα τα παίρνει όλα πολύ χαλαρά και δεν αντιδρά σε τίποτα, είναι ναρκωμένη και κοιμάται τον μεγάλο ύπνο...Χίλιες φορές!

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 9:46:00 π.μ. είπε...

Ο παντοτινός φόβος για το χλιαρό και το μέτριο...κι όμως ο φόβος αυτός είναι η μεγαλύτερη εκδήλωση της μετριότητας...Σώνει και καλά δηλαδή να μην είμαστε ποτέ χλιαροι ποτέ μέτριοι... εγώ το αγαπάω κι αυτό, αν το φοβηθώ θα με γαμήσει. Άσε που η χαλαρότητα είναι άλλο πράμα και διόλου κακό.Ααα και τα μπαλόνια είναι πάντα κόκκινα!Αλλιώς δεν πετάνε

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 12:09:00 μ.μ. είπε...

#mpim-mplom, γενικά δε νομίζω πως τα δίπολα οδηγούν πουθενά. Τα πράματα θέλουν να τα βλέπεις από τη σωστή απόσταση. Ο υπερβολικός συναισθηματισμός δε γίνεται να είναι καλύτερος από μια χαλαρότητα πλαδαρή γιατί η ουσία πάλι χάνεται.
Τη σωστή απόσταση ψάχνουμε, μα είναι σαν το σαπούνι στη μπανιέρα. Όλο γλυστρά, γλυστρά και μέχρι να το βρεις έχεις σπάσει τα μούτρα σου.

#Μαντεμουασελ Αντουανέτα, δεν το σκεφτόμουν τόσο απόλυτα. Δε γίνεται να μην δέχεσαι χαλαρά ή να μην είσαι μέτριος σε κάποιες καταστάσεις(Εξ'άλλου ποιος είναι σε όλα τέλειος;).Αναφέρομαι όμως στις περιστάσεις που κάτι σε αφορά και σε νοιάζει, και δείχνεις άλλα από φόβο, ίσως και εγωισμό, μη δείξεις συναίσθημα. Και αυτό για με είναι κακό και ψυχοφθόρο.
Τα μπαλόνια της διαφημισης δεν ήταν ακριβώς μπαλόνια...και δεν πετάγανε. Πνίγανε μιαν πόλη, έκρυβαν τα κομμάτια ουρανού που ξεπρόβαλλαν μεσα από τις πολυκατοικίες και οι άνθρωποι συνέχιζαν το παραμιλητό. Και φαντάζομαι πως το τέλος θα ήταν η ασφυξία. Εφιαλτικότατο.

Mplim-Mplom says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 12:44:00 μ.μ. είπε...

Παπαρούνα, είναι ευνόητο ότι το μέτρο σε όλα τα πράγματα αποτελεί τη οδό για την ευτυχία(ή τουλάχιστον την προσωπική γαλήνη)και δε νομίζω ότι χρειάζεται να ανασάμε αυτή την αλήθεια συνέχεια...καμιά φορά καλό είναι να αξιολογούμε τους δύο πόλους των πραγμάτων, γιατί και στη ζωή, καλείσαι να επιλέξεις, σχεδόν, πάντα ανάμεσα στο άσπρο καιτο μαύρο..Μπορεί να κάνω λάθος, δεν ξέρω..εγώ πάντως σπανίως βλέπω γκρι μπροστά μου, όσον αφορά στα πράγματα που πρέπει να επιλέξω..

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 12:49:00 μ.μ. είπε...

Άν κάτι σε αφορά και σε νοιάζει τοτε πώς κολλάει όλο αυτό; δεν το καταλαβαίνω, εξηγήστε το μου σενιορες είμαι και ΑΝτουανετα και δεν τα πιάνω

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 2:16:00 μ.μ. είπε...

#μπλιλ μπλομ, ίσως να χεις και δίκιο. Το πρόβλημα είναι στην αξιολόγηση όμως. Τί κρατάς και τί αφήνεις. Και μπορεί να μη θες να αφήσεις τίποτα, αλλά δεν γίνεται να χεις την πίτα όλάκερη και το σκύλο χορτάτο...Εξ'ου και το γκρι. Που ίσως να ανακαλύψεις μετά πως και αυτό το γκρι είναι πολύ χλιαρό...Και έπειτα υπαρχει και ο στίχος που λέει ότι: "δε θα φύγω από δω αν δεν τα χάσω πρώτα όλα"...
και αυτό το "όλα" είναι ο εαυτό σου, γιατί αν τον χάσεις και αυτόν, έχεις καεί. Έτσι δεν είναι;
Ουφ!Μπλέχτηκα:ρ
#Αντουανέτα, φοβάμαι ότι δεν μπορώ να σου δώσω να καταλάβεις τί εννοώ. Πόσο μάλλον με αυτόν τον τρόπο.

Respect says:
at: Πέμπτη, Μαΐου 04, 2006 7:01:00 μ.μ. είπε...

@paparouna
Για τον στίχο που λέει ότι: "δε θα φύγω από δω αν δεν τα χάσω πρώτα όλα", θα θυμάσαι την άποψη (μου;) πως τίποτε δεν είναι δικό μας...

Όσο για τον τρόπο επιλογής, ο Μάρλον Μπράντο στο "Δον Ζουάν Ντε Μάρκο" αναρωτιόταν κάποια στιγμή στην σύζυγό του γιατί "επιλέγουμε να ζούμε στην μετριότητα;"
Και θα επαναλάβω, ότι ακόμη και αν έχει κανείς (πολλά) λεφτά, πάλι μπορεί να κρατά συντροφιά στην μετριότητά (του;).

Μαύρος Γάτος says:
at: Παρασκευή, Μαΐου 05, 2006 3:44:00 μ.μ. είπε...

Έρχομαι.

Πες μου πού και πότε.

Σ;)

Κοκκινο Μπαλονι says:
at: Τρίτη, Μαΐου 09, 2006 1:07:00 μ.μ. είπε...

Πω πω πάντα ήθελα να δω το όνομά μου σε ποστ. Κοκκίνισα. Ευχαριστώ.

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Μαΐου 09, 2006 4:10:00 μ.μ. είπε...

:)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers