Για τους ανθρώπους που αγάπησα, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Τους έχω κλεισμένους στις αρτηρίες μου. Ανεβοκατεβαίνουν μέσα στο σώμα μου σαν τα ασανσέρ σε ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης. Πάνω-Κάτω. Τροφοδοτούνται από την καρδιά και ανανεώνουν τα καμένα κύτταρα του εγκεφάλου.
Κι αν κάπου σκαλώσει το γρανάζι, αν κάπου σκοντάψουν και πέσουν,
η εσωτερική αιμορραγία μου είναι αναπόφευκτη.

___

ΙΙΙ

"Αυτό το ήμερο λιβάδι, σπαρμένο στάχυα ολόχρυσα και παπαρούνες ολοπόρφυρες, τελειώνει ξαφνικά σ' ένα γκρεμό, σε μια βαθειά ολοσκότεινη άβυσσο. Είναι τόσο ξαφνική η αλλαγή από το φως στο σκότος, που όποιος διασχίζει το λιβάδι και φτάνει ώς το χείλος του γκρεμού, καταλαμβάνεται από μέγα τρόμο. Ετσι, ακόμα κι όταν στρέφει τα νώτα του στο σκότος και αντικρύζει πάλι το λιβάδι, τίποτα δεν είναι πια όπως πριν - έχει σκουριάσει το χρυσάφι των σταχυών κι οι παπαρούνες μοιάζουν με κηλίδες σκοτωμένου αίματος. Τέτοιες φρικτές εκπλήξεις κρύβουνε τα ήμερα λιβάδια που τελειώνουν σε άγριους γκρεμούς."

Κοινά Τοπία Και Ασήμαντα Περιστατικά-Α.Χιόνη

Διαβάστε περισσότερα »

Σήμερα είδα τις πρώτες παπαρούνες.
Ο προαστιακός έκανε το συνηθισμένο δρομολόγιο Νερατζιώτισσα-Αθήνα και έξω από το παράθυρο, παπαρούνες και μαργαρίτες κυλούσαν πλημμυρίζοντας τα μάτια με χρώμα. Πολύ τις χάρηκα....

Αλλαγή θέματος:
Οι γυναίκες περπατούν διαγώνια. Αυτή είναι η τελευταία μου διαπίστωση. Έχουμε την τάση να κινούμαστε σαν τους στρατηγούς στο σκάκι. Μόνο διαγώνια. Σε μαύρα ή άσπρα τετράγωνα. Άλλες μονίμως στα μαύρα, άλλες μονίμως στα άσπρα, και άλλες κάτω από το άγρυπνο μάτι της Βασίλισσας πηδάνε για να πάνε από τα μαύρα στ' άσπρα ή πιο συχνά τ' ανάποδο....Κυκλοθυμία με τα τσουβάλια, δηλαδή. Περπατάμε διαγώνια. Στους δρόμους προσπαθώντας να χωρέσουμε στο βλέμμα και τις αριστερές αλλά και τις δεξιές βιτρίνες, στα λόγια, στις σχέσεις. Περπατάμε διαγώνια. Τρεκλίζουμε ανάμεσα στα ρήματα "αντέχω" και "καταρρέω". Ανάμεσα στη φθορά και αφθαρσία.Σκοντάφτουμε σε χαντάκια, αδιαφορούμε για ταμπέλες: «ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΑ!», και τα μάτια συνεχώς σε εγρήγορση. Δε μπορώ να εξηγήσω γιατί το κάνουμε αυτό. Ίσως να μας παίρνει ο αέρας...Ως κι εκείνες που περπατούν περήφανα πάνω σε κίτρινες λωρίδες ασφάλτου, που περνάνε τα φανάρια πάνω σε οχτάποντα τακούνια, έχουν μια ελαφρά από-κλίση προς τα διαγώνια μονοπάτια.
Οι γυναίκες περπατούν διαγώνια.

Διαβάστε περισσότερα »

Πονούσαν τα όνειρα, γαμούσε η χλιδή. Καλλυντικά, κήπος με θέα, σπορ αμάξι. Ψεύτικοι κούκλοι μ' επισκέπτονταν συχνά. Αν ό,τι ψάχνουμε είναι αυτό, τότε εντάξει. Είμαι μια Barbie, τι γλυκός προορισμός! Θα παντρευτώ τον Κεν, θα είμαι μια κυρία. Θα 'μαι μια τέλεια κουκλίτσα, βολική. Με τις ιδέες ας χαθεί κι η αηδία. Μα η καρδιά μου ένα βράδυ σταματά. Έτσι όπως έπαιζε μου βγάζει το κεφάλι. Τα δάκρυα έτρεξαν μαζί με ρίμελ μπλε, κι έμεινα μόνη και κομματιασμένη πάλι. Τεμαχισμένη κάπου στην καρδιά σου ζω. Το προτιμάς αφού φοβάσαι ό,τι λάμπει. Μα εγώ σου χάρισα το πιο γλυκό μου ροζ κι ένα τραγούδι να θυμάσαι αυτή τη Barbie
Ποιος σκότωσε τη Barbie,
ποιος σκότωσε τη Barbie?

Σάννη Μπαλτζή

(ας είναι καλά το Painter:p)

Διαβάστε περισσότερα »

Ελλάς Ελλήνων χριστιανών. Παρελάσεις, σημαίες, τσολιαδάκια, Αμαλίες, Σουλιώτισσες, και μια σειρά με βαριεστημένους επισήμους σε πλαστικές καρέκλες. Η Βίσση κλωτσάει αυτοκίνητα, η Βίσση-σαν νομοταγής πολίτης αυτής της χώρας-πληρώνει διόδια, καφέδες και βενζίνες. Η Βίσση κλαίει πάνω στη γέφυρα Ρίου-Αντίρριου. Η Πασχαλίδου περήφανη δεν δείχνει ούτε γραμμάριο στεναχώριας που της κλείσανε τόσο άχαρα την πόρτα. Οι απεργίες ξαναρχίζουνε. Το ζεύγος Νικολαίδη έδειξε τα πλούτη του σε ξένο τηλεοπτικό κανάλι. Η Λαμπίρη πρασίνισε από τη ζήλια της.Το Free είναι του Λαμπράκη. Η Κιμ γέννησε.

Καμμένες βραδιές σε καφετέρειες. Διαγωνισμός ποια παρέα θα φύγει τελευταία. Νικήσαμε, αλλά θα ήθελα να είχαμε ηττηθεί.Να φεύγαμε μιαν ώρα αρχίτερα για τα σπίτια μας. Καμμένες βραδιές με κόσμο ασυνάρτητο. Κουβέντες πέφτουνε ξερές στο πάτωμα και τα μπιτάκια, που ξερνάει το ηχείο, μασάνε τους μισούς φθόγγους σου. Δε σε νοιάζει τί λένε. Δε σε νοιάζει τί σκέφτονται. Μπλέκεις τα τσιγάρα. Αλλού θα ήθελες να βρισκόσουνα. Πού είναι ο αναπτήρας, γαμώτο; Άλλα πράματα να άκουγες. Γι' άλλα πράματα να μίλαγες. Άλλα μάτια να κοίταγες. Άλλο σουφλέ σοκολάτας να αγκάλιαζε τη γλώσσα σου. Μα θα σε πούνε περίεργη, ακοινώνητη. Και έτσι με μάτια να στάζουν από επιτηδευμένο ενδιαφέρον, κι από τόνους νύστας, μιλάς για όλα τα παραπάνω...Για πόσα χρονάκια ακόμα;

Διαβάστε περισσότερα »

Λιμάρω λέξεις.
Τις βάφω με χρώματα παράδοξα
και τις σερβίρω στο στόμα σου.
Κι όλο επιδιώκω
να με θυμάσαι αιώνια.
Κι αν όχι αιώνια,
τις στιγμές που θα σπαράζεις.

Διαβάστε περισσότερα »

φυσάει βουρκωμένος

(η ηχογράφηση είναι λίγο άθλια, μα το πιανάκι είναι ακούρδιστο 10 χρόνια τώρα...)

Διαβάστε περισσότερα »

(αυτόματη γραφή Νο2)
Ο Βέρτης σε μιαν αφίσα αναρωτιέται, με βλέμμα αγελάδας, πώς περνάει τα βράδια μόνος του. Και ποιον νοιάζει, ρε μόρτη; Εδώ οι φίλοι μας κλαίνε βράδια ολάκερα και μεις το μαθαίνουμε μια βδομάδα αργότερα. Ε και τα μπαγιατεμένα νέα δεν είναι συζητήσιμα. Το πιο περίεργο που μου συνέβη έπειτα από μια νύχτα πνιγμένη στο κλάμα, είναι πως ξύπνησα με ένα σώμα γεμάτο μελανιές. Στα μπούτια, στις γάμπες, στους ώμους... Δε ξέρω πώς τα είχα καταφέρει. Η αλήθεια είναι πως άμα βλέπεις ταραγμένα όνειρα είναι σαν να παλεύεις με δαίμονες που προκαλούν τις ταχύτητες του μυαλού σου σε επικίνδυνα παιχνίδια. Και φυσικά χάνεις. Μη νομίσεις δηλαδή πως υπνοβατώ... Πολλοί λένε ότι η νύχτα έχει κανόνες. Κανόνες για να παίξεις, να τσοντάρεις, να κερδίσεις, να χάσεις, να χτυπήσεις. Τα αγνοώ όλα αυτά. Το νυχτόσπιτο λέγεται νυχτόσπιτο γιατί τις περισσότερες ώρες είναι σιωπηλό. Κι από τον Αύγουστο, η σιωπή θα είναι πολύ πιο ηχηρή και τρομερή. Σαν κάτι ατελείωτα μεσημέρια στο χωριό, με τα τζιτζίκια σταματημό να μην έχουν, και σένα να είσαι υποχρεωμένος να κάνεις υπομονή, να πάει 6 η ώρα για να ξυπνήσουν οι μεγάλοι. Και έπρεπε να μείνεις αγαλματάκι ακούνητο. Κράταγες το ραδιοφωνάκι κολλημένο στο αφτί κι άκουγες τραγούδια. Από μικρή με θυμάμαι να κοιμάμαι με το ραδιόφωνο ανοιχτό. Στην αρχή, το έκλεινα μοναχή μου λίγο πριν τα βλέφαρα σφαλιστούν για τα καλά. Μα όσο πέρναγε ο καιρός και ο ύπνος μου γινότανε βαθύς κι αγριεμένος, άφηνα το ράδιο να κελαηδά μέχρι τα ξημερώματα. Δηλαδή, όχι ακριβώς ξημερώματα, αλλά μέχρι να ξυπνήσει ο μπαμπάς και να το κλείσει. Τις περισσότερες φορές, βέβαια, ξυπνούσα και από τα σχόλια που μουρμούραγε μόλις έμπαινε στο δωμάτιο: «Τι το θέλει το ραδιόφωνο; Σάμπως το ακούει; Καμένο ρεύμα!» . Αυτό το τελευταίο δεν το άκουγα πάντα καλά και νόμιζα πως έλεγε: «Καμένο πνεύμα», και του θύμωνα για μέρες δίχως να του πω το λόγο. Με την εξέλιξη της τεχνολογίας και το Γερμανό να ξεφυτρώνει σαν τα μανιτάρια σε όλη την Ελλάδα, μου πήρανε ένα ραδιόφωνο που του κανόνιζες εσύ πόση ώρα θέλεις να είναι ανοιχτό.10, 20, 30, 90, 120 λεπτά...Όχι, πιο πολύ δεν είχε.
Έτσι και ο μπαμπάς ησύχασε, και πολύ ρεύμα δεν καιγότανε, και εμένα με αγκάλιαζε ο Μορφέας με το ράδιο ανοιχτό.

Υ.Γ. Μόλις πέρασα το Λιανοκλάδι..

Διαβάστε περισσότερα »

Τα μάτια:
Μαύρα αυλάκια και πηγάδια.
Τα χείλια:
Καμένες εκκλησιές.
Ο ουρανίσκος:
Νεκροταφείο σκέψεων
Τα δάχτυλα:
Κλαδιά γυμνά.
Τα νύχια:
Δέκα σταγόνες αίμα.
Τα γόνατα:
Κουφάλες δέντρων θυμωμένες.
Οι φτέρνες:
Πέτρες που ριζώσαν.

Διαβάστε περισσότερα »

Νανούρισμα
Έλα ύπνε που παίρνεις τα παιδιά και πάρε το.
Έλα γριά με τα φρικτά δόντια και πάρε το.
Έλα Τζων Σίλβερ,
έλα άσπλαχνε Ιαβέρη,
έλα Φου Μαντσού, Εμπενέζερ Σκρουτζ, σερίφη του Νότινγκχαμ,
λυσσασμένοι λύκοι, στρίγκλες, τέρατα...
Ελάτε γαμώτο και πάρτε το!

Και μην το αφήνετε μέχρι το πρωί.

Μάριος Μαρκίδης

Διαβάστε περισσότερα »

Ο πόνος κι ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, γίνεται ξύδι να σου καίει το λαρύγγι. Ο πόνος κι ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, δεν καταλαγιάζει, δεν συστέλλεται. Αποπροσανατολίζει. Τον μοναδικό ήχο που "πιάνουν" τ' αυτιά σου είναι ουρλιαχτά σκύλων. Ο πόνος κι ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, δεν θα καταλαγιάζει ούτε αύριο ούτε μεθαύριο. Ο πόνος κι ο θυμός διαστρεβλώνουν την αλήθεια. Σε τυφλώνουν και μπουρδουκλώνεται η σκέψη σου. Σαν το ψάρι που του 'δέσαν μια πέτρα στο σώμα και δεν μπορεί να κάνει βήμα. Ο πόνος κι ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, σπιλώνει αισθήματα και σχέσεις. Από αγνά, καθαρόαιμα άλογα, οι προθέσεις μετατρέπονται σε νυχτερίδες και βατράχια. Ο πόνος κι ο θυμός που δεν εκδηλώνεται, θα τρέχει στο αίμα σου με τρελές ταχύτητες. Απ' τη καρδιά στα πέλματα, κι απ' τον εγκέφαλο στους τρυπημένους πνεύμονες.

Διαβάστε περισσότερα »

Με βάραινε και το παλτό,

με βάραινε και το μυαλό

και στάθηκα στη σιωπή
ν' ακούσω τη σιωπή μου.

Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών-Κατερίνα Γώγου

Διαβάστε περισσότερα »

Μοιραζόμαστε στιγμές. Κρύβουμε τα δευτερόλεπτα στα νύχια και στο αίμα για να μην ξεχάσουμε. Έτσι, όταν θα φλερτάρει η λήθη με τη νοσταλγία, να έχουμε να αμυνόμαστε.
"Καθαρά" Τρίτη και είδα χαρταετό στον ουρανό. Έκανε δυο τρεις πιρουέτες κι έπειτα έσκασε σαν καρπούζι. Το επόμενο βήμα είναι να βρούμε την πρώτη αμυγδαλιά με τα ροζ της κουφέτα περασμένα στα κλαδιά. Όπως βλέπεις, βάζουμε στόχους. Οι άνθρωποι του Ρεαλισμού μού φωνάζουν να κοιτάζω τον εαυτό μου. Σύμφωνοι. Μα ποιος είναι ο εαυτός μου;,τους ψελλίζω. Οι άνθρωποι του Ρεαλισμού θυμώνουν με αυτές τις απορίες μου. Θέλω να μάθω να εξηγώ μόνο με το σώμα. Μόνο η αφή να κωδικοποιεί μηνύματα και να τα αφισοκολλά στα τοιχώματα του μυαλού. Μα ποιος είναι αυτός ο εαυτός επιτέλους που πρέπει να νοιαστώ; Κι αυτοί οι άνθρωποι του Ρεαλισμού, πως γίνανε άνθρωποι του Ρεαλισμού; Άμα δεν σου έχει γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, κανένας μα κανένας ρεαλισμός δεν παντρεύεται με τις θεωρίες που θα πλέκεις κατά καιρούς για να αισθάνεσαι αυτάρκης. Την επόμενη φορά που θα μου πεις να κοιτάζω την πάρτη μου, ευελπιστώ να ξέρεις και την ανταπάντησή μου.

Διαβάστε περισσότερα »

...it can be done, it can be done" (mp3)

υ.γ. καλή λαγάνα:ρ

Διαβάστε περισσότερα »

Ανόητες αγάπες με το πιανίσιμο του ακορντεόν στο τέλος να σε λιγώνει. Έτσι πάνε αυτά. Νομίζεις ότι ζεις. Νομί-ζεις. Νόμισμα. Κάλπικο. Και ύστερα όταν ανοίγεις τα ματάκια σου, σε ρωτάνε οι άλλοι έκπληκτοι: "Καλά, τί έπαθες;".
"Τίποτα το συνταραχτικό, πάτε στις δουλειές σας".
Ανόητες αγάπες για να περνάει ο καιρός. Μεγενθύνεις για να ζήσεις. Θες να χωρέσεις στα παπούτσια της τοσοδούλας. Φόραγε παπούτσια η τοσοδούλα; Ούτε που το θυμάμαι αυτό. Ψεύτης εκείνος που φωνάζει, με κιλά κομπασπού να βαραίνουν τις λέξεις, πως πάντα ερωτεύεται με την καρδιά του και τα δίνει όλα. Ποια ήταν η τελευταία φορά που συμβιβάστηκες; Φοβόσουν, άρθρωσες δυο-τρια "σ' αγαπώ", σε χωρέσανε ένα-δυο αγκαλιές, και είπες: "Είμαι εντάξει τώρα". Μα ήσουν εντάξει; Ξέρεις καλά, θα φύγεις μόνο αν βρεις κάτι καλύτερο και συνάμα ασφαλές. Ένα πακέτο πιο εξοπλισμένο. Η σαχλαμάρα δεν είναι ότι καταπίνεις την ιλλουζιονιστική εικόνα αμάσητη, αλλά πως αυτή η κατάσταση σε κουράζει τόσο, μα τόσο πολύ-αν μη τι άλλο θέλει δύναμη και ώρες για να χωρέσεις σε άλλων τα παπούτσια- και νιώθεις ένα τεράστιο κύμα να 'χει αφήσει το κεφάλι σου στην παρακάτω παραλία. Κι άντε να το βρεις. Θες να το βρεις;
Τα φιλιά μου.

Διαβάστε περισσότερα »

"Πιο πολύ κι απ' όλα τα βιβλία, η γη είν' αυτή που μας γνωστοποιεί τον εαυτό μας. Επειδή ακριβώς μας αντιστέκεται. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του, μόλις έρθει αντιμέτωπος με το εμπόδιο. Μα για να ξεπεράσει το εμπόδιο αυτό, χρειάζεται ένα εργαλείο. Χρειάζεται μια τσάπα, ένα αλέτρι. Ο χωρικός, όταν οργώνει, αποσπά σιγά σιγά απ' τη φύση ορισμένα μυστικά, κι αποδεσμεύει μιαν αλήθεια παγκόσμια. Όμοια και τ' αεροπλάνο, το εργαλείο των εναέριων γραμμών, σπρώχνει τον άνθρωπο ν' αναμετρηθεί με όλα τα πανάρχαια προβλήματα.
Μπροστά στα μάτια μου, έχω πάντα την εικόνα της πρώτης μου πτήσης στην Αργεντινή, μια νύχτα σκοτεινή που τηνε φώτιζαν μόνο, σαν άστρα θαρρείς, τ' αραιά φώτα που ήταν σπαρμένα στον κάμπο.
Μέσα σε κείνο το πέλαγος του ερέβους, καθένα χαιρέτιζε το θαύμα της συνείδησης. Μέσα σ' αυτό το σπίτι κάποιος διάβαζε, κάποιος στοχαζόταν, κάποιος άλλος αποζητούσε μια τόση δα εκμυστήρευση. Σε κείνο το άλλο, κάποιος μπορεί να βολιδοσκοπούσε το διάστημα, κάποιος άλλος ν' αναλωνόταν μετρώντας κι υπολογίζοντας τη φωτονεφέλη της Ανδρομέδας. Κάπου αλλού, κάποιοι έκαναν έρωτα. Αραιά και που, σπίθιζαν μες στην εξοχή οι φωτίτσες εκείνες που γύρευαν να τραφούν. Ίσαμε τις πιο διακριτικές: του ποιητή, του δασκάλου, του μαραγκού. Όμως, ανάμεσα στα ζωντανά εκείνα αστέρια, πόσα παράθυρα κλειστά, πόσες λάμψεις σβησμένες, πόσοι αποκοιμισμένοι άνθρωποι..."

Γη των ανθρώπων-Αντουάν ντε Σαιντ- Εξυπερύ

Διαβάστε περισσότερα »