Content

Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006

"ό,τι αγαπήσαμε θα μείνει ένα ατέλειωτο σαρδάμ,αξεδιάλυντο"

Για τους ανθρώπους που αγάπησα, τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Τους έχω κλεισμένους στις αρτηρίες μου. Ανεβοκατεβαίνουν μέσα στο σώμα μου σαν τα ασανσέρ σε ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης. Πάνω-Κάτω. Τροφοδοτούνται από την καρδιά και ανανεώνουν τα καμένα κύτταρα του εγκεφάλου.
Κι αν κάπου σκαλώσει το γρανάζι, αν κάπου σκοντάψουν και πέσουν,
η εσωτερική αιμορραγία μου είναι αναπόφευκτη.

___
ΙΙΙ
"Αυτό το ήμερο λιβάδι, σπαρμένο στάχυα ολόχρυσα και παπαρούνες ολοπόρφυρες, τελειώνει ξαφνικά σ' ένα γκρεμό, σε μια βαθειά ολοσκότεινη άβυσσο. Είναι τόσο ξαφνική η αλλαγή από το φως στο σκότος, που όποιος διασχίζει το λιβάδι και φτάνει ώς το χείλος του γκρεμού, καταλαμβάνεται από μέγα τρόμο. Ετσι, ακόμα κι όταν στρέφει τα νώτα του στο σκότος και αντικρύζει πάλι το λιβάδι, τίποτα δεν είναι πια όπως πριν - έχει σκουριάσει το χρυσάφι των σταχυών κι οι παπαρούνες μοιάζουν με κηλίδες σκοτωμένου αίματος. Τέτοιες φρικτές εκπλήξεις κρύβουνε τα ήμερα λιβάδια που τελειώνουν σε άγριους γκρεμούς."
Κοινά Τοπία Και Ασήμαντα Περιστατικά-Α.Χιόνη

2 σπόροι:

elpinor says:
at: Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006 9:15:00 μ.μ. είπε...

" Η ζωη ποντικινα αλαφιασμενη τρεχει απ'την κουζινα στο μνημα"

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Απριλίου 08, 2006 2:54:00 μ.μ. είπε...

Έζησα αιχμάλωτος ενός μυστικού που ήθελα αλλά φοβόμουν να το ανακαλύψω ερωτευμένος με τα μακρινά φώτα και τους γέρους που αποκοιμήθηκαν στις καρέκλες
και συχνά κατέβηκα στο υπόγειο κι αγκάλιασα το χαλασμένο εκκρεμές που' χε σημάνει τόσα γενέθλια ή στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη "ποιός είσαι; δε σε γνωρίζω", ψιθύριζα (αχ, και ποιός μας γνώρισε;)
Η ερημιά τριγύριζε σα φάντασμα στις άδειες κάμαρες - και να που ήρθε και το φθινόπωρο, καιρός για εξομολογήσεις, λέγαμε κάποτε.
Κλείσε την πόρτα και ξεφύλισσε αυτά τα κιτρινισμένα χειρόγραφα - εκεί μέσα είναι όλος ο πόνος μας που τελικά κανείς δεν τον κατάλαβε - σχεδόν ούτε εμείς.


Κιτρινισμένα Χαρτιά-Τ.Λειβαδίτης

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers