Content

Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2006

"God, I've been naive"

Ανήμερα των Φώτων, έπεσαν όλοι οι κεραυνοί στο κεφάλι μου. Ηλεκτροσόκ. Και ξύπνησα. Στο μπάνιο, έτριβα τόσο δυνατά το δέρμα μου, ώσπου γέμισα κόκκινες και πορτοκαλιές κηλίδες. Ήθελα να φύγουν όλα τα νεκρά λέπια που τόσο καιρό έσερνα πάνω μου. Τα έσερνα γιατί πίστευα πως θα μεταμορφωθούν σε φτερά. Αφέλεια σε έξτρα λαρτζ ποσότητες. Ναι, ανήμερα των Φώτων, λίγο πριν βάλω τα κραγιόνια μου και ξεχυθώ στις λεωφόρους, φως μπήκε στα μάτια μου. Κι από μαύρα, πήραν το χρώμα του κάστανου. Ανήμερα των Φώτων. Τι ωραία ειρωνεία! Εγώ που δε πιστεύω στα θάματα, που αμφισβητώ την ύπαρξη του Θεού, τέτοιαν ημέρα να δω τον κόσμο στη κανονική του διάσταση! Αλλά ξέρεις κάτι; Προτιμώ να αμφισβητώ την ύπαρξή Του, να με μαστιγώνω κάθε μέρα, κάθε στιγμή να με στήνω στο τοίχο, να διορθώνομαι απ' τα λάθη μου, παρά να σταυροκοπιέμαι με σεμνοτυφία, να εξηγώ με επιστημονικούς όρους την ύπαρξή Του, κι ύστερα να παραβιάζω και την πιο απλή Του εντολή: Ου ψευδομαρτυρήσεις. Εσύ περιφέρεις τη μοναξιά σου στους κοσμικούς σου κύκλους. Γελάτε με αμηχανία, να κρύψετε τις αντιπάθειές σας. Θρασύδειλα πλασματάκια. Κι όλα αδιάφορα κάτω απ΄τους πολυελαίους. Πού και πού θα πιάνετε στα χείλη ένα τραγούδι του Κουγιουμτζή ή του Χατζιδάκι και αίφνης θα μετατρέπεστε σε πονεμένους, ταλαιπωρημένους και γενικώς αρκετά κουλτουριάρηδες για να αισθάνθεστε άξιοι που ζείτε και αρκετά δικαιολογημένοι για να πιπιλάτε την ίδια μαύρη καραμέλα. Μα ο πόνος, μάγκα μου, σε κάνει βαθειά ανθρώπινο, ανοίγει τα ραντάρ σου στους άλλους. Δε σε κάνει σκληρό, να μοιράζεις τα χαστούκια σου, δε σε βάζει να ανταγωνίζεσαι ποιος έχει τις μεγαλύτερες πίκρες. Ο πόνος σε παρακινεί να αλλάξεις τον κόσμο σου, να δώσεις αγκαλιές και χάδια. Να μπορείς άξια να ονομάζεσαι άνθρωπος. Η πίστη, όπως και η ομορφιά, πηγάζει από μέσα μας.
Ξέρεις κάτι; Κανείς δε θα σε γλιτώσει απ' τις απάτες σου.

3 σπόροι:

street spirit says:
at: Σάββατο, Ιανουαρίου 07, 2006 12:52:00 μ.μ. είπε...

... και η γνώση επίσης πηγάζει μέσα σου ;)

παπαρούνα says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006 4:06:00 π.μ. είπε...

αν και ξενυχτισμένη και κουρασμένη, αγαπητό πνεύμα του δρόμου ένα θα σας πώ:
"Της παπαρούνας τον ανθό
να μη τόνε μυρίσεις
γιατί σε μένα, μάτια μου,
μια μέρα θα γυρίσεις"

όπα! :ρ

street spirit says:
at: Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2006 3:53:00 μ.μ. είπε...

α λα της η παπαρούνα ;)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers