Content

Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006

"έλα ρε, τον ένιωσες;"

Τρία πράματα φοβάμαι. Κι όταν τα σκέφτομαι τρίζουν τα δόντια μου.
Μάλλον τώρα που τα ξανασκέφτομαι, δε φοβάμαι μόνο τρία πράματα στη ζωή μου. Φοβάμαι ολόκληρη τη ζωή μου, αλλά κι αυτό είναι άλλο θέμα και σίγουρα όχι αποκλειστικά δικό μου. Φοβάμαι, που λες, τις βελόνες, τους εφιάλτες και τους σεισμούς. Το τελευταίο είναι το χειρότερό μου. Μετά τον σεισμό του 99, τίποτα δεν είναι ίδιο. Η αίσθηση πως μπορείς να εγκλωβιστείς σε χαλάσματα και κρύα μπετά με πανικοβάλλει. Δε με τρομάζει ο θάνατος. Τουλάχιστον όχι ακόμη. Η διαδικασία της επιβίωσης όμως κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες με κάνει να τρέμω, και πεύτει η πίεση, και ανεβαίνουν οι ταχυπαλμίες, και πανιάζω, και δεν ακούω τίποτα γύρω μου. Η ταλαιπωρία, οι ώρες που θα σαι μόνος σου και θα βλέπεις όλη τη ζωή να κυλά κινηματογραφικά μπρος από τα βλέφαρά σου, και δε θα θυμάσαι τα δυσάρεστα, και θα παρακαλάς να σε βρούνε γρήγορα, και θα αγωνιάς τί κάνουν οι δικοί σου. Οι φίλοι σου; Και τα λεπτά δε θα περνάνε, και ύστερα θα ξυπνάς απότομα γιατί είδες πάλι το ίδιο γαμημένο όνειρο....
Σαν τα αγριοκάτσικά, οι σεισμολόγοι βγαίνουν στα παράθυρα τάχα μου δήθεν για να ηρεμήσουν τον κόσμο, και λένε και λένε, μα και οι ίδιοι ξέρουνε πως σαχλαμάρες λένε. Ένα κτήριο γίνεται τρικυμία και πηγαίνει πέρα-δώθε, σαν τη λεύκα μου όταν τη φυσά ο αγέρας, και το μοναδικό που μπορείς να κάνεις είναι να κάτσεις σαν το μαλάκα κάτω από ένα γερό δοκάρι, και να περιμένεις, και να ηρεμήσεις και ύστερα αφού περάσει η μπόρα και δεις όλες τις ειδήσεις από νετ μέχρι σταρ, να συνεχίσεις τη ζωούλα σου και να διηγείσαι με τους φίλους σου τι έκανες εκείνη την ώρα..
Ίσως ο σεισμός να είναι μια μεγάλη μούντζα της φύσης προς τον άνθρωπο. Έτσι, για να του δείχνει ποιος θα έχει παντοτινά το πάνω χέρι. Σκάσε, λοιπόν, και δούλευε με τη μύτη να κοιτά το δάπεδο.

3 σπόροι:

nanakos says:
at: Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006 3:33:00 μ.μ. είπε...

Σκέψου να γκρεμιστεί το ασανσέρ που φοβόσουνα να μπεις λίγα δευτερόλεπτα πριν γίνει ο σεισμός!
Έλα μωρέ... ησύχασε! Και οι φόβοι περαστικοί όπως όλα είναι!

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006 8:33:00 μ.μ. είπε...

κι εμείς περαστικοί είμαστε :ρ

mindstripper says:
at: Τετάρτη, Ιανουαρίου 11, 2006 2:24:00 μ.μ. είπε...

Μία πολύ μεγάλη μούντζα της φύσης προς τον άνθρωπο.

Πόσο δίκιο έχεις...
Έτσι, για να βλέπουμε πού και πού τη ματαιότητα (και την ομορφιά μαζί) των πάντων. Καλό απόγευμα Παπαρούνα. :-)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers