Content

Κυριακή, Νοεμβρίου 20, 2005

"άγνωστο ρήμα η νύχτα"

Θέλω η ζωή να τρέχει, να κυλά, να μην σκαλώνει. Θέλω να ανέβουμε σ' ένα πατίνι και να αρχίσουμε να τρέχουμε, να πέφτουμε, να γεμίζουν τα δόντια αίματα, μα μεις πάλι να ανεβαίνουμε και να τρέχουμε. Να τρέχουμε για να προλάβουμε. Να ζήσουμε. Να τρέχουμε και να θαυμάζουμε κι ας έχουμε γόνατα σκισμένα. Να περνάμε μες απ'τα περβόλια της Μόρφου και να γελάμε, να δείχνουμε ομορφιές: "κοίτα εκείνο το πλατάνι!". Να μας μαστιγώνει το χιόνι, μα μεις να τρέχουμε. Στη κατηφόρα να πιανόμαστε απ' τα χέρια ενστικτωδώς μην κουτρουβαλιαστούμε, και στην ανηφόρα να τραγουδάμε για να χωράνε και οι οδύνες κάπου. Δε θέλω να χάνουμε τη πίστη μας. Να πιστεύουμε-όχι να ελπίζουμε- υπάρχει πάντα ένας δρομίσκος που οδηγεί στη θάλασσα. Να τρέχουμε. Με μια ανάσα. Όχι να βιαζόμαστε. Μόνο να τρέχουμε. Το πιο αργό δεν το αντέχω τώρα. Αν περπατάμε θα αρχίσουμε πάλι να σκεφτόμαστε, να κολλυσιεργούμε, να αδρανοποιούμαστε και τότε με ξενερωτικές εξισώσεις θα μου αποδείξεις πως όχι μόνο θάλασσα δεν υπάρχει, αλλά ούτε καν εμείς. Θέλω να τρέξουμε. Θέλω να γελάσουμε. Να ξεκαρδιστούμε. Να είμαστε αυθορμήτως άνθρωποι.

Τώρα, εσύ μαρσάρεις χαμογελαστός κάπου στην εθνική για Λάρισα και γω σταματώ κάθε λίγο και λιγάκι. Όχι για να ξαποστάσω, αλλά για να κάνω ένα βήμα πίσω, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα, κι άλλο ένα. Τόσα που συνήθισα και βγήκα Αλεξάνδρεια.
Ας είναι κι έτσι.

6 σπόροι:

archive says:
at: Κυριακή, Νοεμβρίου 20, 2005 3:22:00 μ.μ. είπε...

Δεν εχω λογια να σου πω...
(ουτε ποτε μου ειχα.)

:)

artemis says:
at: Δευτέρα, Νοεμβρίου 21, 2005 12:37:00 π.μ. είπε...

Σάμπως έχω λόγια εγώ;
(Χαίρομαι που σε βρήκα πάλι...Και συγγνώμη εάν δεν περνάω τόσο συχνά, ε; Τρέχω και δε φτάνω τώρα με τις σπουδές...)...Φιλιά!

drskafidas says:
at: Δευτέρα, Νοεμβρίου 21, 2005 8:55:00 μ.μ. είπε...

mh biazesai. ola tha ginoun...!

Πολιορκητής says:
at: Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005 12:53:00 π.μ. είπε...

Αλεξάνδρεια ε; Τα χαιρετίματα μου στα παιδιά! Έχω καιρό να τα δώ! Έχασα τα βήματα μου, πηγαίνοντας μπροστά και ξέχασα να γυρίσω πίσω!

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005 10:31:00 π.μ. είπε...

#archive, απ' τα αγαπημένα...
#άρτεμις, δε ξέρω τη γενικότερη φιλοσοφία του να σχολιάζεις, αλλά σίγουρα δε πρέπει να είναι η ανταλλαγή επισκέψεων...Οπότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να ζητάς συγγνώμη, πόσο μάλλον από κάποιον άγνωστο άνθρωπο!;)Καλά διαβάσματα!
#ντόκτορ, είπαμε, δε βιαζόμαστε!Μόνο τρέχουμε.
#πολιορκητή, καλά έκανες και ξέχασες να γυρίσεις πίσω. έτσι δε πρέπει να γίνεται;

street spirit says:
at: Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005 11:33:00 μ.μ. είπε...

ούτε εγώ έχω λόγια να σου πω βλέπεις τρέχω ;) αλλά δεν βιάζομαι

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers