Content

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005

"σ' αυτές τις πόλεις που θα χάνεσαι"

"Δε λέει να βρέξει.
Πέρα στο βάθος μακριά ανάβουνε ένα ένα τα φώτα του βραδιού κι έτσι όπως γίνεται με όλους τους ανθρώπους ήρθε και σφηνώθηκε μες στο μυαλό μου ένα σπουδαίο αμερικάνικο τζουκ μποξ με φωταγωγημένα εκατομμύρια χρωματιστά φωτάκια και πέφτουν βροχή τα τάληρα και τρέχουνε νεράκι, τα τραγούδια δεν είν' μωρέ για μερικούς και τα βάσανα γι' άλλους και το πέτσινο σακάκι του Αντώνη απ' την Τουρκία δυο φορές ξενάκι κι αυτός και μια που το πουλούσε κι όλων τα ρούχα μας πλέανε γιατί άδειαζε η ψυχή μας και που κανένας μας δεν γύρεψε γιατρό γιατί σε τέτοιους καιρούς οι άνθρωποι δεν μπιστεύονται παρά τους λαβωμένους κι όσοι μας μίλαγαν για επιλογές ήταν όλοι μπάσταρδοι πέρα για πέρα πουλημένοι κι ήτανε που λιγοστεύαμε και καταχωνιάζαμε το συναίσθημα να μοιάζουμε με πορωμένους για να φαινόμαστε πολλοί κι έτσι βραδιές σαν τούτη δω γεμίζουμε τα καφενεία της υπομονής για να ακονίσουμε την εμμονή μας και γω, πως μου ρθε να γράψω ποιήματα ακόμα πιο πολύ δεν έχω τόπο να σταθώ και με το ίδιο παιδικό παράπονο κοτζάμ γυναίκα τώρα όλο να ντρέπομαι και πρέπει ακόμα να σκληρύνω και τώρα δεν έχω τί άλλο να πω σπάνε τα κομμάτια μας σαν αστραπές στον ουρανό και πάντα όλοι να μας διατάζουνε διαλυθείτε ησύχως όμως κι έτσι που μ' οξυγονοκολλήσανε δεμένη χειροπόδαρα σε τούτη τη ζωή σε τούτη την καρέκλα έτσι και της χώσω μια στον ουρανό-κοίτα ψηλά-θα πιάσει να βρέχει..."


Το ξύλινο παλτό-Κατερίνα Γώγου

12 σπόροι:

scorpina says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 8:08:00 π.μ. είπε...

καλημέρα.

παράπονο σε έχει πιάσει?

μα και σένα?

έχουμε γίνει πολλοί ή μου φαίνεται?

ο τελευταίος να κλείσει τα φώτα.

eilikrineia says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 8:24:00 π.μ. είπε...

O Antwnhs einai o Kafetzopoulos.
(etsi gia na mathainete kai kati oi mikroi)

Y.G Oi sygkriseis gia to pou katelhxe
o enas kai pou h allh einai akaires
parakalw.

drskafidas says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 10:48:00 π.μ. είπε...

πανω κάτω η πατησιων...

costas says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 11:08:00 π.μ. είπε...

Σήμερα το πρωί, στο καφενείο που πηγαίνω κάθε μέρα να πάρω ενα καφέ, πρόσεξα για πρώτη φορά ένα κάδρο στον τοίχο που έγραφε
"Γεννήθηκα χωρίς να το θέλω,θα πεθάνω χωρίς να το θέλω,..ε τελικά αφήστε με να ζήσω όπως θέλω".

Πολύ λαικίστικο cult θάλεγα.

Αλλά δίνει μια απάντηση στις παραπονιάρες. :-D

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 2:17:00 μ.μ. είπε...

#σκορπίνα, κανένα παράπονο δεν έχω. Σ'άλλο σημείο κόλλησε το δικό μου το μυαλό.:)
(άλλωστε γιατί να έχω παράπονο; Αφού θα δω το Ρένο!...:ρ)
#ειλικρίνια, αυτό δε το ήξερα.
Πάντως και η πορεία του Καφεντζόπουλου δε μ' ενθουσιάζει..
#ντόκτορ,λόγω ημέρας:
"άνω ? κάτω. Πάνω ? κάτω, η Πατησίων.
?
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή
Ξευτίλα - μοναξιά - απελπισία
Κι ανάποδα

Εντάξει δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε
Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας
Και καπνίζουμε?.
Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά?"

Κατερίνα Γώγου. Τρία κλικ αριστερά.
#Κώστα, δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα βρέχει. Μα καθόλου τυχαίο.

neraida says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 3:22:00 μ.μ. είπε...

Κι εγώ την Κατερίνα σκεφτόμουν σήμερα...

Πόσο νωρίς φεύγει το φως απ' τη ζωή μας αδερφέ μου
μέσα από τα αλλεργικά μας βλέφαρα αργά στα νύχια πατάει η ζωή μπας και την πάρουμε πρέφα
μακραίνει, χάνεται, κοίτα έγινε κουκίδα στρίβει γωνία, πάει.
σκοτεινιά...


καλημέρα?

το θείο τραγί says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005 11:23:00 μ.μ. είπε...

Καταπληκτικό απόσπασμα...

street spirit says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 18, 2005 12:24:00 π.μ. είπε...

πολλή σκοτεινιά, πολλή βροχή... υπέροχοι στίχοι ;)

beep beep says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 18, 2005 7:46:00 μ.μ. είπε...

'τώρα όλο να ντρέπομαι και πρέπει ακόμα να σκληρύνω'

Ouch.

Husker Du says:
at: Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2005 1:12:00 π.μ. είπε...

kai kapou allou, pikrameni, isos metaniomeni, egrafe:
"...askisa tin orasi mou gia ta makrina
kai exasa ta kontina mou..."
Min tin patiseis kai esy, eh?
:)
gamoto, sto linux den mporo na grapso greek...

Art Attack says:
at: Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2005 3:06:00 π.μ. είπε...

Ηταν μια βροχερη Κυριακη.Ωρα 7 η 8 το πρωι δεν θυμαμαι.Τοτε γυρω στα 17 συνηθιζα να παιρνω τυχαια καποιο αστικο λεωφορειο και να πηγαινω μεχρι το τερμα του χωρις κανενα λογο, ετσι μ αρεσε να "ταξιδευω" να βλεπω εξω απο το παραθυρο τους ανθρωπους,τις συνοικιες, το ρυθμο της καθε γειτονιας.
Περνουσα μια περιοδο μοναξιας και αν βαλεις οτι παντα ημουν και ενα παιδι
λιγο μοναχικο, καταλαβαινεις νομιζω
το σεναριο.
Σ'ενα απο αυτα λοιπον τα ταξιδια μου
και ενω μεσα στο λεωφορειο δεν ηταν κανεις -ειχα διαλεξει αγονη γραμμη βλεπεις εκεινη τη μερα- παρα μονο εγω ο οδηγος και ο εισπρακτορας ανεβαινει απο μια σταση μια παρεα.Ηταν τρεις-τεσσερις ανδρες και η Κατερινα Γωγου.Την αναγνωρισα αμεσως κυριως
απο τις ταινιες της και απο ενα βιβλιο της που ειχα παρει καιρο πριν απο μοδα μαλλον παρα γιατι καταλαβαινα και πολλα τοτε για την ποιηση.Σκηνικο: εγω γαλαρια,πεντε θεσεις μπροστα η Κατερινα και οι παρεα της στις πιο μπροστινες θεσεις απο αυτην.Κανεις αλλος.Ηταν απο αυτα τα παλια Κυριακατικα πρωινα που δεν ακουγες και πολυ την ανασα του κοσμου εξω.Ηταν ησυχες οι Κυριακες
καποτε.Εμεινα να την κοιτω για αρκετη ωρα, τις κινησεις της ,το πως καθοτανε,σε τι επικεντρωνοτανε εξω απο το παραθυρο κλπ.Σκετη αξονικη τομογραφια το βλεμμα μου, σχεδον ενοχλητικο.
Καποια στιγμη πρεπει να το ενιωσε και γυρναει ξαφνικα αιφνιδιαζοντας με και μου λεει μ'εμα μειδιαμα στα χειλη της "ψιτ γαλανοματη ..θελεις να ερθεις να καθησεις διπλα μου?"
Εγω βεβαια εκ φυσεως ντροπαλος αλλαξα και γω δεν θυμαμαι ποσα χρωματα και ωσπου να ξαναβρω το γηινο χρονο μου και να απαντησω ηρθε και εκατσε εκεινη διπλα μου, καταλαβαινοντας προφανως την αμηχανια μου.
"τι κανεις εσυ εδω μοναχουλι?"
-μ'αρεσει να πηγαινω βολτες- της λεω
να βλεπω τους ανθρωπους και να τους παρατηρω εν κινησει γιατι ετσι δεν μενει ο πονος τους πανω μου, αφου αλλαζουν συνεχεια τα προσωπα.Φευγει το ενα, το νιωθω,μετα ερχεται το επομενο προσωπο να αντικαταστησει το προηγουμενο ..και ..και
"χμμμ ενας μικρος ποιητης λοιπον" μου κανει.
Χαμογελασα αμηχανα, χαμογελασε κι'αυτη, και ετσι για να μη σε κουραζω το ενα εφερε το αλλο και μας
πηρε η κουβεντα απο κατω.Της ειπα τι
ηθελα να κανω, μου ειπε κι'αυτη για τα δικα της, μου ανοιχτηκε σε πολλα πραγματα,μου εδωσε συμβουλες για τη ζωη και υποσχεθηκαμε ο ενας στον αλλον να μη χαθουμε.Θα ερχοταν ξανα Θεσσαλονικη και θα πηγαιναμε παλι μια τετοια βολτα αυτη τη φορα μονοι μας.Μετα απο μηνες τυχαια εμαθα οτι πεθανε.Ημουν παλι σ'ενα λεωφορειο και το ματι μου επεσε στην φωτογραφια της, στην εφημεριδα που κρατουσε ο διπλανος μου.Νομιζω ηταν βροχερος ο καιρος εκεινη τη μερα ..μια μουνταδα..

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2005 3:35:00 μ.μ. είπε...

Ήταν ήσυχες οι Κυριακές
κάποτε.

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers