Το βετέξ γέμισε με τέμπερα. Στο χρώμα της σέπιας. Σαν ηλιοκαμένο δέρμα, σαν παλάμη παιδιού της Αφρικής. Απλώθηκε η σέπια στις ρωγμές του γραφείου, ατσούμπαλη είμαι. Το βράδυ ένα φόρεμα σέρνεται στα μάρμαρα, περνά και σηκώνει κάστρα. Η πολλή αγάπη σκοτώνει. Και η λίγη επίσης, κρύσταλλο που σπάει και τα κομμάτια του γίνονται κύματα. Πάνω στα μάρμαρα. Τα μάτια σου βαρκούλες, μια εδώ μια εκεί. Ποια λύπη κλόουν θα συγκριθεί με τη δικιά σου; Θέλω μια φωτογραφοθήκη. Ναι, θα μ’ αγαπάς γιατί είμαι κομμάτι σου πια, κομμάτι σπασμένο που έγινε θάλασσα, θα μ’ αγαπάς, λίγο ή πολύ, δε με νοιάζει πια. Κλάματα μάς ενώνουν, με κλάματα θα κλείνεις τους αρμούς. Μια βαρκούλα, η αγάπη, χορεύει πάνω στα μάρμαρα, στο κατάρτι δεμένο το φόρεμα, κομμάτια κρυστάλλων για κύματα.Και θέλω τόσο μια φωτογραφοθήκη να φυλακίσω δυο χαμόγελα.
(Vladimir Clavijo)
7 σπόροι:
at: Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007 10:00:00 π.μ. είπε...
"Ναι, θα μ’ αγαπάς γιατί είμαι κομμάτι σου πια, κομμάτι σπασμένο που έγινε θάλασσα"
Όμορφα πικρό που είναι... Καλή σου μέρα.
at: Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007 2:10:00 μ.μ. είπε...
Θέλω μια φωτογραφιοθήκη να φυλακίσω δυο χαμόγελο… και είναι τόσοι που έχουν σειρές από παγωμένα χαμόγελα σπίτι τους, μαυσωλεία παλαιών στιγμών, φάροι σβησμένοι σε θάλασσες ταραγμένες…
at: Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007 12:20:00 π.μ. είπε...
Αυτή η φωτογραφιοθήκη είναι η καλυτερη λέξη που έχω ακούσει τελευταία. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. :-)
at: Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007 12:32:00 π.μ. είπε...
#helorus, καλημέρα
#Ζωή, μα η ζωή δεν είναι στιγμές;νεκρά και ζωντανά χαμόγελα.
#βρε κολοκύθι, έχω μπερδευτεί..φωτογραφοθήκη ή φωτογραφιοθήκη είναι τελικά;
at: Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007 9:40:00 μ.μ. είπε...
Η πολλή αγάπη σκοτώνει:αμα τη νιωσεις, και δεν την παρεξηγησεις, θα σε σκοτωσει?μαλλον κατι εχασα...
Και η λίγη επίσης:ατυχία θα ελεγα...
at: Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007 1:41:00 π.μ. είπε...
μια φωτογραφιοθήκη για να θυμάμαι τις στιγμές και να μ'αγαπάω λίγο
at: Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007 4:06:00 μ.μ. είπε...
Λαμπερή γραφή....ωραίες εικόνες
Δημοσίευση σχολίου