Content

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007

ακατάληπτα.

Μανταρίνι στα δόντια και μωβ σκιά στα τσίνορα. Τελευταία συνάντησή μας με απόσταση 100 μέτρων να χάσκουν ανάμεσα. Κοιτάγματα απρόσμενα. Δεν είχε τίποτα άλλο η Παρασκευή να προσθέσει. Λίγο μανταρίνι και μια αμίλητη συνάντηση. Ο πρώτος μου μισθός εξανεμίστηκε σε μαύρες γόβες. Ηθελημένα και μη, η σκέψη καταφεύγει σε ξεθωριασμένα ροζ φλερτ, φουσκωμένα με "αν". Θυμάμαι σα να μου χα υποσχεθεί πως όταν θα σε ξαναέβλεπα, θα έσκαγα χαμόγελο. Tις στιγμές που ο χρόνος διαθλάται και παραμορφώνεται-για να συμβούν τα μοιραία- με βρίσκω κουραστικά αργόστροφη. Κι έτσι, τα μοιραία τρέχουν να βρουν άλλους ανθρώπους. Πιο σπιρτόζους.

Από τις μαύρες τρυπούλες του πισι ξεφεύγει η μελωδία του Exit Music. Exit. Έξοδος. Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη, που λέει και ο σ.μ.. Μας κάπνισε τα μέσα μας τόσο καυσαέριο και η λύπη. Πού κρύβονται οι φιλίες; Πού οι έρωτες δεν είναι λερωμένοι; Σύνταξη επιστολής προς τις Αρχές με θέμα: Ταλανίζομαι με ιλουστρασιόν απαιτήσεις; Αγαπώ αυτήν εδώ την πόλη γιατί αφήνει τα μάτια να γραπώνονται σ' αμέτρητες κεραίες και θερμοσίφωνες. Αλλά μέχρις εκεί. Όλα τ' άλλα μου τα χει πάρει η αχάριστη. Μου λείπεις. Βλέπεις, με τη λογική δεν τα κατάφερα, κι είπα να επιστρέψω στο συναίσθημα. Μου λείπει. Η αίσθηση ότι δυο ψυχές κολυμπούσαν στα ίδια νερά. Κάτι απομεινάρια μυαλού που ξώμειναν, όμως, ρίχνουν με λύσσα τη βέργα στις παλάμες. "Αυτή τη σκέψη να μην την ξανακάνεις, κάτσε στη γωνία με τα μάτια να ψηλαφούν τον τοίχο." Κι έτσι, περιπλανιέμαι στα ακατάληπτα σχήματα του τοίχου με χέρια πληγιασμένα. Μα και κει μου λείπεις.

Βράδυ Σαββάτου, σκαρφαλωμένη στο βράχο της Πετρούπολης να μπλέκω ροζ φλερτ και μανταρίνι που εγκλωβίστηκε ανάμεσα στα δόντια μου, αγωνιώντας αν η τύχη της συνάντησης θα το σωζε από τον χαμό. Δε σώθηκε. Ποιο καλοκαίρι ήταν της μόδας το ροζ με πορτοκαλί; Προχωράω συννεφιασμένα. Οι άλλοι του βράχου μιλάνε για πράματα που δε με αφορούν. Έχω εξασκηθεί και γελάω στα αστεία τους. Νομίζουν ότι τους παρακολουθώ; Ξεγέλασα ποτέ κανέναν; Δεν είναι ηλίθιος ο κόσμος, παπαρούνα.

Κατα τις 4, μείναμε να μουντζώνουμε το φεγγάρι γιατί δε μας πάνε τα ροζ.

5 σπόροι:

ggl says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 4:15:00 μ.μ. είπε...

Τουλάχιστον απολάμβανες την θέα;

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 05, 2007 6:37:00 μ.μ. είπε...

τη Θέα απο τον Λυκαβηττο, καμιά Πετρούπολη δεν την φτάνει..Έτσι δεν είναι;
Τέσπα, μην είμαστε και πλεονέκτες, όμορφη έμοιαζε η Αθήνα και απο εκει.:)

street spirit says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2007 3:14:00 μ.μ. είπε...

καλή είναι και η θέα από την Πετρούπολη, προτιμώ όμως τον βράχο της Ακρόπολης ;)

Κολοκύθι says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2007 4:32:00 μ.μ. είπε...

...σα να έχεις μανταρίνια ξεχασμένες στις τσέπες και να τα ανακαλύπτεις μετά από καιρό όταν θες να πλύνεις το παλιό σου τζιν.Και όλα αυτά σε μια υπέροχη θέα. Παίξε βελάκια με τα μανταρίνια παπαρούνα!

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 07, 2007 9:25:00 μ.μ. είπε...

#πνεύμα του δρόμου, μπααα, προτιμώ του Λυκαβηττου. Απόγεμα καλοκαιριού, αναμονή για συναυλία και ο καφές στο χέρι:)

#κολοκυθάκι, λατρεύω τους σουρεαλισμούς σου!Απόψε όμως στις τσέπες μου θα ψάξω μάλλον για κανένα κομματι πίτσα!!(Ε, και η δίαιτα θέλει τα διαλείμματά της!!χιχι)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers