"Broken feelings of dreams out of sight"

Εγώ με την τρέλα μου πορεύομαι, κάποτε με των άλλων την παράκρουση και τη δική μου τη σκοτοδίνη και τη φαντασίωση, έτσι που πέρασα, που με πέρασαν·πέρασαν όλα όμως για μένα. Θ’ αυτοκτό. Εννοώ, όταν όλα θα μου δείχνουν το αδιέξοδο. Πρώτα όμως θα βγω από την αφορμή της ψυχής μου και το αίματός μου. Τί λόγια. Κι όμως αυτά τα γράφουν και τα διαβάζουν. Θέλεις ονόματα; Θέλεις χώρες και χρονολογίες και μειδιάματα; Η χώρα του μειδιάματος- άκου· σαν να πηγαίνεις ο ίδιος στην κηδεία σου, έτσι μοιάζεις.

Ποιος από τους δυο μας μιλάει;

Πώς μπερδευτήκαμε και η φωνή σου είναι η φυσική συνέχεια και το αίμα της δικής μου; Αισθάνομαι κάτι και πρέπει κι εσύ το ίδιο; Δίδυμος πόνος. Τ ι α ρ α ι έ ς π ο υ ε ί ν α ι ο ι λ έ ξ ε ι ς . Πώς μπορούν και γιατί τολμούν ορισμένοι κι όλα τα μπορούν και εγώ, δηλαδή, με τι ερείπια θα μπορούσα, αν προσπαθούσα, λέω "αν", αχ, έλα να δεις τα ερείπια της ψυχής μου που καπνίζουν. Τα λεγα το πρωί στους γιατρούς και γελούσαν.

Αυτά δεν τα γράφει κανείς. Κανονικά ό,τι γράφουμε κι ό,τι λέμε πρέπει να το περιφέρουμε από δρόμο σε δρόμο κι από σπίτι σε νύχτα· ο ένας να συμπληρώνει, ο άλλος να αφαιρεί.

Το αλλιώς μας πονά.

Το άγγιγμα του Χρόνου- Μ. Ελευθερίου



...for today for all days to come...