Content

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 27, 2006

"στη θάλασσα της κόμης σηκώνει κύματα"

(...ή αλλιώς αυτόματη γραφή Νο7)

Θυμάμαι τη Γκρέτα στο λύκειο να απαγγέλει με στόμφο Ελύτη: "Δδδ-άγκω- σα τη μέ-ρα και δεννν έστα-ξξε ού-τε μια! σταγό-να πρρ-άσινο αί-μμα". Από τότε έχω συνδέσει τον Ελύτη με τη Γκρέτα και δεν ξέρω αν φταίει ο στόμφος της φωνής της Γκρέτας ή ο στόμφος των στίχων του Ελύτη. Αυτό το πράσινο αίμα μού φερνε στο χαοτικό μυαλό μου τα χελωνονιτζάκια και τον δάσκαλό τους, ένα ποντίκι καφετί με ροζ ρόμπα και το κλαδί ανά χείρας. Ήθελε η Γκρέτα να μας απλώσει στα μούτρα την απελπισία του Ελύτη, κι εγώ χανόμουν σε υπονόμους. Συνεπώς, δεν είμαι φαν (του Ελύτη, ντε!) κι από τον αθέατο Απρίλη κάτι ψιλά μονάχα κατάλαβα. Τα σκεφτόμουν προχτές βράδυ αυτά που ήπιαμε πάλι ως και τα πατώματα και η λαϊκάτζα τραγουδιάρα του Αδιαχώρητου ανεβοκατέβαινε το 3όροφο μαγαζί για να έχει επαφή με τον κόσμο και τα μπριζολάκια, ενώ εμείς είχαμε κολλήσει στο στριμωξίδι γιατί ο έξυπνος ο μαγαζάτορας είπε να κάνει πράξη το όνομα του μαγαζιού. Συλλογιζόμουν επίσης τα χαρτιά που μου ρίξανε και βγήκε πως με σκέφτεσαι μερόνυχτα ολάκερα, σταματημό δεν έχεις, μα τι σκέφτεσαι πια;, και πως το 2007 θα μας βρει μαζί σε ταξίδι. Ταξίδι αλαργινό θα ναι..., ταξίδι με το βαρκάρη του Αχέροντα θα ναι..., θα σε γελάσω άμα σου πω ότι ξέρω και δεν το θέλω. Και τώρα που πα Αχέροντας, ο Ρένος πάλι με μια κάμερα είναι, ετοιμάζει ταινία με φέρετρα και κοράκια, η Μυρτώ ευχήθηκε φέτος να πέσω απάνω του και να δω αστράκια, αλλά πιο πιθανό είναι να πέσω πάνω στον Τράγκα και να δω διαβολάκια. Κατά τα λοιπά και υπόλοιπα, μπουρδουκλώνομαι με τις ταχύτητες στο αμάξι, παλεύω να ξεχωρίσω την 1η από την 3η , γιατί δε φτιάξανε κιβώτιο ταχυτήτων με κουμπάκια;, το νυχτόσπιτο κάνει το σταυρό του όταν με βλέπει στο τιμόνι, βγήκε ο Χάρος παγανιά, κι άλλα τέτοια διασκεδαστικώς εμψυχωτικά, οικογενειακή θαλπωρή σου λένε μετά. Δε βαριέσαι.

(φώτο:Carrie Musgrave)

5 σπόροι:

archive says:
at: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 28, 2006 2:16:00 π.μ. είπε...

Μη μασας,μικρη....θα τα καταφερεις.
Φιλια.

nekri aioniotita says:
at: Πέμπτη, Δεκεμβρίου 28, 2006 6:13:00 μ.μ. είπε...

Απ'όλες τις θεωρίες για το πράσινο αίμα θα έλεγα η δική σου με τα χελωνονιτζάκια με εξέπληξε.. μιλάμε για τρομερό συνειρμό

Πολύ ωραία τα κείμενα σου..
Σε χερετώ..

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Δεκεμβρίου 29, 2006 4:15:00 μ.μ. είπε...

#μαντάμ αρσίβ, το θέμα "κόκκινο"..τακτοποιήθηκε ;ρ

#νεκρή αιωνιότητα, υπάρχει ακόμα η ηλικία των 16; Μετά η κυρία απο πάνω λέει εμένα μικρή..!
Οι συνειρμοί και οι θεωρίες εδω μέσα τρυπάνε το ταβάνι του ρεαλισμού, και καταντάνε σουρεάλ..Βέβαια τον συγκεκριμένο συνειρμό μην τον ξεφουρνίσεις στη δασκάλα σου, γιατί θα μας κυνηγάει ομαδικώς...

φεγγαροαγκαλιασμενη says:
at: Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006 12:42:00 π.μ. είπε...

με το καλο το διπλωμα..και καλη χρονια να εχεις..με εμπνευση..!!

παπαρούνα says:
at: Κυριακή, Δεκεμβρίου 31, 2006 12:15:00 μ.μ. είπε...

επίσης...επίσης
:)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers