(jochem van wetten)

... love the sound of you walking away"

Διαβάστε περισσότερα »

Κάποια στιγμή

όλα αυτά θα χαθούνε,
θα ξεχαστούνε,
θα γίνουν μονάδες μέτρησης για άλλα πράματα
πιο περασμένα, πιο ξεχασμένα.

Κάποια στιγμή

θα μπλέξω τις κουβέντες σου,
τις βαριές κουβέντες σου,
με τις κουβέντες ενός άλλου.

Κάποια στιγμή

δε θα θυμάμαι λόγους
που 'ρθαν έτσι τα πράματα.
Δε θα λειτουργεί ούτε καν
το μνημονικό της άμυνας.

Κάποια στιγμή

θα θυμάμαι μοναχά γέλια,
ανοιγμένες παρενθέσεις,
μάτια μ' αστρόσκονη
και ένα γιατί θα γιγαντώνεται.

Κάποια στιγμή

θα σε δω τυχαία
στο τρένο,
στην Πατησσίων,
μπορεί

και

στη

Σκύρο.

Αλλά δε θα σε χαιρετήσω.

Διαβάστε περισσότερα »

(Καραβόμυλος '06)

Πειράζω την πληγή δίπλα απ' το στόμα. Ματώνει. Η μάνα μου αν με έβλεπε θα φώναζε: "Μπράβο! Χειροτέρεψέ το κι άλλο". Όπως τότε στο σχολείο. Έτρεχα μα έπεφτα με τα μούτρα στο δάπεδο, έκλαιγα για να με κοιτάξουν που πάλι χτύπησα, με παίρνανε αγκαλιά, με σέρνανε γδαρμένη, σκοτωμένη στην κυρία του κυλικείου, καθάριζε εκείνη, με το ένα χέρι, άτσαλα τα γόνατα και τους αγκώνες με betadine και με το άλλο πούλαγε τους λουκουμάδες "100 δραχμές, παιδιά, μη σπρώχνεστε!", ενώ εγώ απ' το επόμενο διάλειμμα ή κατά τη διάρκεια των Μαθηματικών πείραζα πάλι τις πληγές και πασαλειβόμουν με αίματα. Το αποτέλεσμα;
Όλα τα χιλιόμετρα που δεν έκανα, κόλλησαν σημάδια πάνω στα πόδια μου.

Διαβάστε περισσότερα »

(Michal Podobycko)

με νυχτερινό ταχυδρομείο:
Σε βλέπω για άλλη μια φορά να προσπαθείς να χωρέσεις σε νούμερα μικρότερα, σε ρούχα στενότερα και σε παπούτσια που σε χτυπάνε. Σηκώνεις τα χέρια ψηλά, κάνεις παράξενες γκριμάτσες και μιμήσεις γλάρων. Σε βλέπω να τρέχεις με χίλια προς τον τοίχο. Σαν την Ε. στο δημοτικό. Έπεσε πάνω στον τοίχο γιατί τον πέρασε για σεντόνι. Η τρέλα του ενήλικα και η φαντασία ενός παιδιού δεν απέχουν πολύ.
«Ήθελα, είπε παραπονιάρικα, να αγκαλιάσω το σεντόνι!».
Ύστερα ο τοίχος γέμισε αστραπιαία κόκκινο.
Mα εγώ, καλό μου, θα είμαι εδώ.
Και θα σε περιμένω.
Με γάζες και ιώδιο.

Διαβάστε περισσότερα »

Κάθε φορά που μπουμπουνίζει πόλεμος έξω, θυμάμαι μια φράση του Μπιθικώτση, λίγο καιρό πριν κατεβεί κι αυτός στον Άδη. Έλεγε πάνω κάτω πως για να γραφτούν καλά τραγούδια σήμερα πρέπει να ξεσπάσει πόλεμος. Ως και το σήμερα, λοιπόν, αυτή του η φράση αντηχεί στα μέσα μου άδικη πέρα ως πέρα κι εντελώς αναποτελεσματική. Ποια έμπνευση να σου κατέβει όταν στις εφημερίδες υπάρχουν κομμένα χέρια και παιδάκια περιχαρή να σκαλίζουν απειλητικά σημειώματα πάνω σε βόμβες;
Σαπίλα.
Μπετά θρονιασμένα και ουρλιαχτά ξεχωρίζεις μοναχά απ' το παράθυρο.
Το τηλεοπτικό πάντα.
Τους φταίχτες τους ξέρουν όλοι, τα θύματα επίσης, τις αφορμές επίσης, και τις συνέπειες επίσης.
Σαπίλα.
Σαν σήμερα αυτοκτόνησε ο Καρυωτάκης, σαν σήμερα κάποιος άλλος πέθανε από βομβαρδισμό, σαν σήμερα κάποιος άλλος γεννήθηκε.
Και η ζωή πάει τρέχοντας και κλαίγοντας.

η foto είναι του Andrea Giacobbe

Διαβάστε περισσότερα »

Στο νησί της μπύρας καταπίναμε τα μπαρ και φτύναμε τα κουκούτσια. Μιλάγαμε και χορεύαμε μ' αγνώστους. Ύστερα κουτρουβαλιαζόμασταν γελώντας στα σοκάκια για να τους ξεφύγουμε. Έξω απ' τον Πήγασο, Αμερικάνος κατέβαζε πέντε πέντε τα σφηνάκια κι έπειτα ήθελε να του μάθω να προφέρει σωστά το "Γειά μας" μα το λεγε ο χαζούλης "Γειμάθ!". Χικ!
Τα μεσημέρια, στις παραλίες πόζαραν γυμνόστηθες και ξεροψημένοι Ιρλανδοι. Και όλοι φαίνονταν τόσο, μα τόσο ίδιοι. Άραγες ξεχωρίζει ο ένας τον άλλον; Μπλε μάτια για τα κορίτσια και κοιλιακοί σαν καλοριφέρ για τα αγόρια. Ενώ στα αυτιά μας κουνιότανε η Σακίρα και στις τηλεοράσεις επιθεωρήσεις με τον Ψάλτη και εκρήξεις στη Βυρητό.
Τη μέρα, η Χώρα αποκτούσε την ομορφάδα που το βράδυ της ξέσκιζαν. Η θέα στο Moonlight και το Old Byron του Mark ξεπλήρωσε την φημισμένη γοητεία της Νήσου. Ζούλα στη ζούλα πέταξα όλα τ' άχρηστα απ' το κεφάλι. Πέταξα κι εσένα που τόσα χρόνια στοίχειωσες μέσα μου.
Και είναι ευλογία κι αστρόσκονη να αντέχει η παρέα στη σιωπή.
Στο κατάστρωμα μυρωδιά τσιγάρου, αλμύρα στα μαλλιά κι

...εμείς γίνηκαμε από κείνα τ' αγέρωχα βαπόρια που κόβουν τα κύματα.

Το Κουρδιστό Αηδόνι-Γιώργος Μιχαήλ, Λιζέτα Καλημέρη

Διαβάστε περισσότερα »

(sueanna joe)

Εκρήξεις. Χαρά, τραγούδι με παγωμένη ανάσα, απογοητεύση ο Αγγελάκας, γέλια με τα πνευστά και τις πράσινες σαλοπέτες τους, σιωπές, αγωνία, πείνα, τσιγάρα κι αναπτήρας Hondos Center, δίψα, Κυκλάδες, διακοπές, carroten, ουφ, πολλά ούφ, δάκρυα, σιωπές ξανά, χιλιόμετρα, ταξίμετρα, ακροάτριες ζητάνε τραγούδια από παραγωγούς με μελωμένες φωνές, αχ, πολλά αχ, θλίψη, ένα δίχρονο σουλατσάρει το θέατρο λες και είναι πίστα του Super Mario, κρύο, ανείπωτα στοιχήματα για τον αν ο Πολωνός από τους Επισκέπτες θα μπουρδουκλωνότανε μες στα καλώδια με τέτοιο ντελίριο χορού που τον κατέλαβε, ο στίχος "κι αν νοιώθω τώρα κουρδιστό παιχνιδάκι να μην ξεχνάς τα παζάρια που 'χουν προηγηθεί" που καρφώθηκε καθετα μέσα μου κι έσπασε όλα τα αγγεία, δάκρυα, στρασάκια για μανικιούρ καλοκαιριού, αηδία για ψαίματα, κλαυσίγελα με τα βιβλία της Σώτης, ανέκδοτες ηχογραφήσεις του Σιδηρόπουλου και...

καλές θάλασσες

Διαβάστε περισσότερα »

(Η φωτογραφία είναι από το μπλογκ του Street Spirit)

Η παπαρούνα οφείλει να βάφει τα νύχια κόκκινα και την ψυχή της μαύρη...
Αυτή δεν είναι η παράδοση, ε; Εδώ, λοιπόν, καλό μου, παλεύουμε για κάτι extraordinaire...Ψυχή και σώμα όλοκόκκινα.
Όλα φωτιά μέσα κι έξω.
Α!Και στις κόγχες λίγη θάλασσα.
Η παπαρούνα μπουσούλησε, έμαθε να αρθρώνει δυο-τρεις λεξούλες της προκοπής, πάλεψε με τη γαμημένη την πρωτοτυπία-μιας κι ας μη γελιόμαστε τα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο ζήτημα θα ναι αν ξεπερνούν τα 5-, μπουρδουκλώνεται σε σκέψεις, μαθαίνει να ριζώνει καλά στο χώμα έτσι ώστε να μην την τραβά ο αγέρας όπου του καπνίσει και να δίνει φιλιά και μούτζες.
Η παπαρούνα ακόμα λαχταρά να σκαρφαλώσει σε κεραίες, να λιαστεί σε θερμοσίφωνες, να κάνει ποδήλατο σε άδειες ταράτσες και να δει κομμάτια θάλασσας.
Ουφ!

υ.γ.και του χρόνου περισσότερο άμυαλη...:ρ

Διαβάστε περισσότερα »

(Felix Βaumsteiger)

Άμα κλείσω τα βλέφαρα κι αφεθώ έστω και λίγο στους ήχους, θαρρώ πως σκάει κύμα στο μπαλκόνι. Η λεύκα κάνει κούνια-μπέλα, και ο Σεπτέμβρης είναι χωμένος παντού. Σκυλιά γαβγίζουν και μηχανάκια βουίζουν κάτω απ' το μπαλκόνι πάντα στις πιο ακατάλληλες σκηνές, στις πιο σημαντικές ατάκες μεταξύ ηθοποιών. Όπως καταλαβαίνεις έχω κάνει πλούσιο το βίντεο-κλαμπ... Ώσπου είδα και το Hardcore, και σιχάθηκα το μισό ελληνικό κινηματογράφο που εκθειάζει τον άλλο μισό...

Η αλήθεια είναι πως με τον Ιούλη δεν τα πάω πολύ καλά. Όλο το χρόνο, του φορτώνω έγνοιες γλυκές και κουλτουριάρικες τύπου: θα πιάσω ξανά τη φωτογραφική, τα πινέλα, το μολύβι, τα κάρβουνα, θα δοκιμάσω τάρτες με βερίκοκα και πάει και πάει ο κατάλογος. Μα το ξέρεις, καλό μου, το θα είναι σαν τη θάλασσα: ατελείωτο και άκρως ζαλιστικό άμα υπάρχουν φουρτούνες. Δε σε καθησυχάζουν τα θα και οι προτροπές, άμα δε βλέπεις μάτια να εξατμίζονται από αγάπη μπρος σου.
Έπειτα, βουτάω στο μωβ των σύγνεφων, βγαίνω με μια κουβέρτα στο μπαλκόνι και χαζεύω τα φωτάκια και την γειτόνισσα που παίζει με τον καπνό του τσιγάρου της. Ίσως αν ήμασταν φίλες, αν έστω γνωριζόμασταν, να πεταγόμουν απέναντι και να της έκανα τράκα, να μιλάγαμε για τη Μενεγάκη, για τη θετική ενέργεια του Τσαλίκη, για τα δυο παιδιά της, για τη Νατέλλα, για τον παππού της διπλανής πολυκατοικίας που έπαθε κρίση ένα βράδυ κι όταν ήρθαν οι νοσοκόμοι να τον πάρουν έσκουζε: "Αφήστε με, φασιστόμουτρα!", για τα βιβλία, για χίλια δυό...
Με τον Ιούλη δεν τα πάω καλά. Μου στερεί όλη τη δύναμη, την όρεξη. Μου κλέβει όλα τα λόγια που καταχωνιάστηκαν στις παλάμες του Φλεβάρη.

"έξω καράβια φεύγουνε στου Πειραιά τη μπούκα,

μ' ένα απ' αυτά θα φύγουμε κάποιο βραδάκι σου 'πα"

Αμήν!

Διαβάστε περισσότερα »

(Αgatha Κatzensprung)

ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ

Δεν φτάνει που ήσουν ερχομός θερμοκηπίων

ενόχλησες και την ορθογραφία μου.

Κατ' επανάληψη λες, μ' έπιασες να γράφω

συνδιάζω αντί συνδυάζω που σημαίνει

συν-δύο, βάζω το ένα δίπλα στο άλλο

τα δυο μαζί ενώνω--το ζω το αφήνουμε έξω

για μετά, αν πετύχει ο συνδυασμός.

Δεν είναι λάθος φίλε μου.

Είναι μια πρόωρη ανάπτυξη αδυναμίας.

Δείξε μου εσύ ένα ύψιλον

που να κατάφερε ποτέ σωστά να μας ενώσει.

Συνδυασμοί πολλοί αλλά πόσοι γνώρισαν

τη ρηματική του ζω απεραντοσύνη.

Απ' τη σκοπιά του καθενός η ορθογραφία.

Πάρε παράδειγμα

τί κινητά που γράφεται το ψέμα:

όταν εσύ το εξακοντίζεις προς τον άλλον

σωστά το γράφεις μέσα σου, θαρραλέα.

Όμως όταν εσύ το δέχεσαι κατάστηθα

τότε το γράφεις ψαίμα.

Ρωτάς από πού ως πού

γράφω τη συμπόνοια με όμικρον γιώτα.

Ποιος ξέρει θα με παρέσυρε η άπνοια

ο ανοίκειος το ποίημα η οίηση

το κοιμητήριο η οικουμένη το οικτρόν

και η αοιδός επιθυμία

απ' την αρχή να ξαναγραφόταν ο κόσμος.

Εξάλλου σου θυμίζω η συμπόνια

πρωτογράφτηκε λάθος από το Θεό.

"Χαίρε Ποτέ"

Κική Δημουλά

Διαβάστε περισσότερα »