Content

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006

τα φυλλαράκια, η ομπρέλα και η Βάλια

Γεννήθηκα μια Παρασκευή και 13 του μήνα Σεπτέμβρη. Με τα χρόνια, μαθαίνοντας τις σημειολογίες και τους αριθμούς, άρχισα να νιώθω τον εαυτό μου πολύ τυχερό που γεννήθηκα μιαν τέτοιαν ημέρα. Έλεγα: "δε μπορεί", σημάδι είναι. Ύστερα βέβαια κατάλαβα πως όλα αυτά είναι παρηγοριές στον άρρωστο. Λάτρεψα και τον Σεπτέμβρη. Όπως όλοι οι άνθρωποι αγαπάνε το μήνα που γεννήθηκαν. Κάτι μεσημέρια του Ιούλη στη Κύπρο, που ο ήλιος έκαιγε την άσφαλτο και δε τόλμαγες να βγεις από το σπίτι γιατί γινόσουν αραπάκι, με ρωτάγανε επίμονα ποια ημερομηνία γεννήθηκα. Μα δε θυμόμουν. Ήμουν μικρή. Το μόνο που ψέλλιζα νευριασμένη με τα περιπαίγματα ήταν : "Χινόπωρο!". Και το χινώπορο μου θύμιζε χιόνια μα γω δεν ήθελα να θυμάμαι χιόνια, αυτά είναι για τα Χριστούγεννα. Κι έμαθα να αρθρώνω σωστά τις λεξούλες, μουρμούραγα: "φθθθινόπωρο, φθθθινόπωρο", άρχισα να λέω και το "Σκάστε!" όταν με περίπαιζαν και ύστερα με βάζαν τιμωρία γιατί αυτές είναι κακές λέξεις για μικρά κορίτσια. Ζωγράφιζα κόκκινα και κίτρινα φυλλαράκια, η βροχή ήταν πολύ δύσκολη να αποτυπωθεί με νερομπογιές. Έβγαινα στην αυλή και μύριζα το χώμα μετά απ' τις βροχές. Μέτραγα τις σταγόνες στο τζάμι. Μια, δυο, χίλιες δυο...Όταν ήμουν 5 χρονών, με ρώτησαν οι γονείς τι δώρο ήθελα. Μα μένα είχε κολλήσει το μυαλό μου:"Μια μπλε ομπρέλα". Κοιταζόντουσαν οι άνθρωποι απηυδησμένοι με το παιδί που τους φύτρωσε: "Αν σου πάρουμε μιαν μπλε ομπρέλα, θα σταματήσεις να κλαις τόσο πολύ;". "Εννοείται" ,είπα. Εννοείται πως πέταγα τότε τα ψέμματα ασύστολα...Ήθελα όμως να χω πράματα κατάδικά μου. Φθινοπωρινά Δε νομίζω πως πρωτοτυπήσαμε ποτέ στα θέλω μας. Και η ομπρέλα ήρθε. Μπλε και τρισχαριτωμένη. Ένα πρωινό, ο μπαμπάς ήθελε να πάει στη λαϊκή και είχα πεισμώσει . Κράταγα την αναπνοή μου και γινόμουν παντζάρι. Δε θα πήγαινα μαζί του αν δεν έπαιρνα και την ομπρέλα μου. Τι να κάνει ο άνθρωπος με την τρελή που έμπλεξε, με άφηνε να έχω την ομπρέλα ανοιχτή όσο εκείνος διάλεγε ντομάτες και μαρούλια κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό... Στο δημοτικό, γνώρισα τη Βάλια που χε κι αυτή μια ολόιδια ομπρέλα με τη δικιά μου. Μόνο το χρώμα άλλαζε. Η Βάλια τότε ήταν του κόκκινου. Δε τη συμπάθησα από την αρχή. Είχα ένα φόβο για τους ξανθούς ανθρώπους. Όταν τ' άλλα παιδάκια φώναζαν Βουγιουκλάκη, γω έλεγα Καρέζη. Η Βουγιουκλάκη και η Καρέζη χάθηκαν, μα η μπλε ομπρέλα και η Βάλια ήταν ακόμα στη ζωή μου. Στα γενέθλιά μου δεν έκανα πάρτυ. Δυο μέρες πριν άρχιζαν τα σχολεία και εξάλλου ποτέ δεν ήμουν το παιδί των πάρτυ. Ζήτημα θα ταν αν πήγα σε 5 στην εφηβεία μου. Σε αντίθεση με τη Βάλια που ντυνόταν ροζ τηλέφωνο και έτρεχε σ' όλα τα πάρτυ μασκέ... Εγώ πάλι έτρεχα στις συναυλίες. Ο μπαμπάς φώναζε: "11 η ώρα να είσαι πίσω"...Και μόλις έλεγε έξι-εφτά τραγούδια ο τραγουδιστής, εγώ γύρναγα σπίτι να ακούω τους δίσκους και να αναρωτιέμαι αν θα πούνε κι αυτό ή και τ' άλλο τραγούδι. Θα είχε ανκόρ; Ύστερα, η Σφεντόνα έγινε δεύτερο σπίτι μου. Με τους αμίλητους φίλους του αδερφού μου, βγαίναμε από το τρένο στη Βικτώρια και πηγαίναμε να δούμε τον Παπακωνσταντίνου. Χτυπιόμουν, χόρευα. Δε με ένοιαζε τι έκαναν οι άλλοι. Κάποια στιγμή, έμαθα ότι κι εσύ Σεπτέμβρη γεννήθηκες. Ερωτεύτηκα κι εσένα πιο πολύ και τα κόκκινα φυλλαράκια που ζωγράφιζα. Τα θεωρούσα όλα γραμμένα. Έπειτα ο κόσμος γκρεμίστηκε. Ο έρωτας ξέφτισε μέσα σε τόσα ψέμματα, μα μού μειναν τα κόκκινα φυλλαράκια, μια μπλε ομπρέλα και η Βάλια. Πέρναγαν τα χρόνια, οι συναυλίες αυξήθηκαν, ο μπαμπάς γκρίνιαζε που αργούσα να επιστρέψω στο νυχτόσπιτο και μεις κατεβαίναμε από τον Λυκαβηττό τραγουδώντας και τρεκλίζοντας. Η Βάλια τώρα κοροϊδεύει τον τρόπο που καπνίζω, γελάει με τους χορούς μου κι οδηγεί σαν παλαβή στη Δεκελείας με τις μουσικές στο τέρμα...

6 σπόροι:

archive says:
at: Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006 10:58:00 π.μ. είπε...

Ομορφα...

Αδαής says:
at: Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006 2:08:00 μ.μ. είπε...

όμορφο και νοσταλγικό. μου θυμίζει πολλά που δε θα ήθελα ποτέ να ξεχάσω

Art Attack says:
at: Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006 1:54:00 π.μ. είπε...

Σαν να μου φαινεται οτι η Βαλια ειχε
πιασει απο μικρη το νοημα της ζωης!











..καιρος να αρχισεις και συ, γιατι θα κατεβω κατω και ποιος σε σωζει..
ακους εκει.. μεσα στον ανθο της και χτυπιεται με Παπακωνσταντινου..τςτςτς!
:P

scorpina says:
at: Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006 1:29:00 μ.μ. είπε...

ούτε γω συμπάθησα ποτέ τα πάρτυ....

Ο χορός όμως είναι η απόλυτη ελευθερία.

Η Βάλια χορεύει? η μόνο ακούει?

PsyxiatroZ says:
at: Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006 7:01:00 μ.μ. είπε...

Το νόημα της ζωής; Για πες μου... ποιο ειναι αυτό;

παπαρούνα says:
at: Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006 12:46:00 π.μ. είπε...

Η Βάλια έχει πιάσει το νόημα της ζωής ΤΗΣ...Το δικό μου θα το βρω, αφου καταλάβω πρώτα τον σκοπό..:Ρ-συμφωνώ για τον Παπακωνσταντίνου...αν και ήταν λάιτ σε σχέση με αυτά που ακολούθησαν..
Δε ξέρω για γενικότερες εννοιολογικές αναλύσεις περί νοήματος ζωής τύπου: "ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού παώ;"...Όπως λέγει και ο λύκος: "κύκλος κλείνει, κύκλος ανοίγει"...

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers