Content

Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006

"θα υπάρχω όπως μπορώ"

Το τελευταίο φεγγάρι σωπαίνω πολύ. Οι δουλειές πολλές, φράζουν το στόμα και με γεμίζουν άγχος και ταχυπαλμίες. Η απομάκρυνση πάντα θα ομορφαίνει τα πράματα και η μεγέθυνση θα τα παραμορφώνει. Να βρεις τα σωστά μέτρα χρειάζεται. Εν ανάγκη δανείσου τη μεζούρα του μπαμπά σου. Σωστή απόσταση για τα πάντα. Για δουλειές, για ανθρώπους, για έρωτες, για λογάκια. Να στοχάζεσαι μακροπρόθεσμα και να πράττεις σήμερα. Κολλάω στη φράση του Λειβαδά. "Δε θα φύγω από δω αν δεν τα χάσω πρώτα όλα.". Όλα! Τ' ακούς; Μου θυμίζει λίγο το στίχο των Κατσιμιχαίων: "...και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω".
Είναι πολύ δύσκολο να μη λυγίζεις, να μην ξεσκίζεται η ψυχολογία σου κάθε μέρα. Είναι δύσκολο να θες να αντέξεις. Να θες να τα δώσεις όλα και, κυρίως, να τα ρισκάρεις. Πάντα δυο τρεις μαλάκες θα σου λένε: "Φύγε, δε κάνεις για εδώ". Μα για το πείσμα και μόνο θα καρφώσω τα πέλματα στο δάπεδο, θα απλώσω τα χέρια, σαν τον Τιραμόλα, και θα αρχίσω να κάνω σβούρες χορεύοντας. Αύριο πάλι θα με μαζεύουν με τα κουταλάκια.
Τουλάχιστον να χουμε να λέμε δείχνοντας αδειανές, ροζέ παλάμες:
"Παίξαμε, κύριοι! Παίξαμε και χάσαμε."

(Αυτός ο τόπος μου είναι φίσκα στα ηθικά διδάγματα, σαν τα ποστ-ιτ στο ψυγείο: "από Δευτέρα δίαιτα!" Ναι, καλά...)

11 σπόροι:

λευτεράκης says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 12:30:00 π.μ. είπε...

"και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω"

@->--

παπαρούνα says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 1:44:00 μ.μ. είπε...

Σωστά...μικρούλη...
Αν κι εδώ πάμε να χτίσουμε καινούργιο αξίωμα: "Αντέχω, άρα υπάρχω."
Λουλούδι είναι αυτό ή χρειάζεται να συμπληρώσω τις παυλίτσες; Είμαι αρκετά κουρασμένη για το δεύτερο.

Αδαής says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 2:00:00 μ.μ. είπε...

δίκιο έχεις παπαρούνα, το να παίζει κανείς έχει σημασία κι ας χάσει. εξάλλου και η ζωή μας ένα παιχνίδι είναι, ένα παιχνίδι όπου δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. το μόνο που κάποιοι ζουν και κάποιοι άλλοι - οι περισσότεροι - απλά επιβιώνουν.

nicola beerman says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 3:00:00 μ.μ. είπε...

χαμενοι ειμαστε ολοι,αλλοι περισσοτερο κι αλλοι λιγοτερο.Η ουσια ειναι να'σαι προνοητικος για να μη ταχασεις ολα νωρις...Οσο περισσοτερο αντεξεις σ'αυτο το παιχνιδι που λεγεται ζωη αυξανεται κι η ικανοποιηση λογω συμμετοχης.Βεβαια αυτο το τελευταιο με προβληματιζει λιγακι γιατι προυποθετει μαλλον,να εισαι παιχτης συντηρητικος και δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι και το καλυτερο...

λευτεράκης says:
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 7:45:00 μ.μ. είπε...

άνθος βεβαιότατα

Ανώνυμος
at: Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006 7:55:00 μ.μ. είπε...

"δυο παιχνίδια σε ζορίζουν, είναι ο θάνατος κι η αγάπη
παίξτα και τα δυο κι ας χάσεις, θα βγει η ήττα σου απάτη
"

Νίκος Ξυδάκης, Μανώλης Ρασούλης
1987

παπαρούνα says:
at: Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006 12:38:00 π.μ. είπε...

#αδαή, μέσα στις γιορτές έπαιξα Ποκεμον Μονόπολυ...Η διαπίστωση, από όλους όμως!, ήταν πως ούτε να επιβιώσω δεν μπορούσα:Ρ
#nicola, κάπου λες ότι αυξάνεται η ικανοποίηση λόγω συμμετοχής. Είμαστε πολύ εγωιστικά καθάρματα για να αρκούμαστε μόνο στη συμμετοχή. Λυσσάμε για αναγνώριση. Ακόμα και για την αναγνώριση ότι εμείς τα χάσαμε όλα. (νομίζω πως έχω αρχίσει να γίνομαι μισάνθρωπος...)

PsyxiatroZ says:
at: Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006 2:12:00 π.μ. είπε...

αυτό το "από δευτέρα δίαιτα κάπου το έχω ξανακούσει"... ^^

scorpina says:
at: Δευτέρα, Ιανουαρίου 16, 2006 1:44:00 μ.μ. είπε...

ΕΎΓΕ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΆΣΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ!!

Μια απα τα ίδια μικρή μου παπαρούνα....

Ευτυχώς που εκφράζεις εσυ με λόγια αυτά που δε μπορώ να πω....

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006 12:42:00 π.μ. είπε...

βλέπω το γκρουπ θεραπυ καλά κρατεί..
ψυχίατρε, μη μου αγριεύεις...είμαι και φύση αντιδραστική...;ρ

a spoonful weighs a ton says:
at: Τρίτη, Ιανουαρίου 17, 2006 10:23:00 π.μ. είπε...

THE MOUNTAIN GOATS - This Year: "I'm gonna make it through this year, even if it kills me".

Check it out..

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers