(φώτο: Γιώργος Σεφέρης)

Σφυράκι η καρδιά μέσα στο στόμα κι έτριζαν τα δόντια απ’τους χτύπους της. Πιπίλιζα και τα λόγια σου παράλληλα. Συνδιασμός δηλητήριο.

Τσιρίζει απ’ τη κάψα η άσφαλτος και η Αθήνα αναμμένος θερμοσίφωνας.
Μήνας τρεχαντήρι. Στα τρένα μουλιάζει ο ιδρώτας και οι καθυστερήσεις μια απειλητική διαστολή του χρόνου. Στις ράγες πατάω όλους τους όρκους μου, νευριασμένη και ανύμπορη. Αντιπαραβολή στη γκίνια μου, χίλιοι φερέλπιδες τουρίστες εξοπλισμένοι με κείνη τη διάθεση να ζήσουν το μύθο τους στην Ελλάδα.

Παύση για λίγο και μετά πάλι τρεχάλα, δημόσιες υπηρεσίες στο πηγάδι την Ομόνοια, σκόνη πάντου, η Αγίου Κωνσταντίνου μοιάζει με Φαρ Ουέστ, σφίνα μπαίνει η σκέψη σου, πισώπλατη σφαίρα, η Αγίου Κωνσταντίνου, λοιπόν, αίμα, σπιρούνια, τρόμος και μυρωδιά άγνωστης πόλης. Μεταναστεύομαι στο Μεταφραστικό, οι Έλληνες που ξυνίζουν μούτρα μπροστά σε αλλοδαπούς, να φύγεις να πας στη χώρα σου, 2009 και live your myth. Δεν θέλω να υπάρχω έτσι.

Μα σε ένα μήνα, εγώ, η ζωή αλλιώς: αδέσμευτη. Σοφίτα με θέα το ποτάμι, 15 τετραγωνικά να χωρέσει η αγωνία, τα σεντόνια και τ΄αλάτια μου. Αρκεί αυτό για τώρα.

Το νυχτόσπιτο βουίζει ανεμιστήρες, Τεράστιες προπέλες να μας έβγαζαν στη θάλασσα. Μα ξεβράζομαι στο κρεβάτι μου, κολλάει ο ιδρώτας, κλειστό το ριαδιόφωνο, μήνες ν΄ακούσω και δεν αισθάνομαι λειψή.


Ο κόσμος δεν θέλει τόση ευαισθησία, μου είπαν πρόσφατα• ξέφτιζα πάλι τις σκέψεις μου. Έφτυσα άτσαλα τα κουκούτσια σου.

Διαβάστε περισσότερα »

Έφευγα ερχόμουνα, εσύ έμενες ασάλευτος.

Θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις, ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα, σωριάζονταν
άτσαλα όλες οι λύπες στο πάτωμα∙

εσύ έμενες ασάλευτος.

Κοίταγες το παράθυρο.
Μια μαύρη τελεία πάνω στο τζάμι
ήταν ο στόχος σου.

Σαν ερχόμουνα,

άνοιγες το στόμα και οι πίκρες ξαμολιόντουσαν.
Βάραινα. Α, ναι! Βάραινα.
Έλιωνε σίδερο ο λόγος σου. Μα αισθανόμουν τη χαρά της συνενοχής..

Κι ύστερα έφευγα με τον εγωισμό στο καρότσι. Τραυματιοφορέας. Η απροσωπία η αιτία.
Ούτε ένα βλέμμα σου δε μου αποκρίθηκε ποτέ. Δεν άντεχα μακριά και για πολύ.
Εσύ τα δικά σου. Ασάλευτος.

Ούτε ένα πιστοποιητικό θλίψης*. Ούτε ένα σμίξιμο χειλιών. Ούτε ένα «άργησες», ούτε ένα «φύγε!».
Πώς να μέτραγες τον χρόνο των ανθρώπινων χεριών που απομακρύνονται;
Με ήθελες ή απλά σου έτυχα;

Αναρωτιόμουν. Ερχόμενη πάλι εκεί.
Και θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις,
και ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα,
και σκούπιζα άτσαλα όλες τις λύπες απ’ το πάτωμα,
και όλο πλησίαζα.
Κοντά σου.

Μα εσύ έμενες ασάλευτος.

Νεκρός.

(2006)

*η φράση ανήκει στην Ι. Καρυστιάννη
(foto: Bernard Plossu)

Διαβάστε περισσότερα »

(εξαιρετικό κάδρο από την isl_gr)

Μπήκε η θάλασσα στο Ηρώδειο τη μέρα εκείνη. Σκάσαν τα κύματα στα μάρμαρα κι εκείνα αιφνιδιάστηκαν. Αλμύρα που πιτσίλισε ως και το τελευταίο διάζωμα. Άνοιξε το στόμα της η Ρίτα και μπούκαραν νερά από τις πύλες. Χίλια καβούρια περπάτησαν ανάμεσα στα πόδια μας. Σα βράδυ σε προκυμαία πλοίου που τ’αλάτι κολλάει ερωτευμένο στο μπράτσο σου. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική με κάποιες φωνές ή είναι τόσα πολλά τα σημαινόμενα που κουβαλάνε.
Για μένα.


Μετά έκλεισα τα κεφάλαια. Σεισμοί μέσα μου και έδιωξα εκείνα που χωλαίνουν. Ψάχνω με τί να παρομοιάσω αυτήν την αλλαγή. Με τί να παραλληλίσω ετούτη τη φυγή. Όχι φυγή. Ταξίδι. Θα ξεψυχήσει το καλοκαίρι κι ο Σεπτέμβρης θα ροδίσει σ’ άλλη πόλη, σ’ άλλη χώρα κι η παπαρούνα θα προχωρά σε γαλλικά πλακόστρωτα, γκλιν γκλαν τα τακουνάκια δίπλα στο ποτάμι.



(Το θαλασσόσπιτο κλείνει 4 χρόνια, είναι ανάγκη και χαρά να ευχαριστήσω εκείνους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τούτες τις γραμμές. Όταν τα πράματα θα μπουν σε μια σειρά, θα γράφω συχνότερα και καλύτερα, το υπόσχομαι, je le promets. )

Διαβάστε περισσότερα »