(photo: Melissa Nucera)

Ελλείψεις φεγγαριών πάνω από πισίνες. Μαστίχα στο ποτήρι. Θέλω να μάθω να σέβομαι τη στιγμή. Να μην τη νοθεύω με σκουριά και ξένα χέρια. Ίσως η προδοσία θα πρεπε να γράφεται με ωμέγα έτσι που αγκυλώνεται πάνω μου. Η αγάπη σου, ένας διακόπτης, on-off. Πυκνό σκοτάδι κι ούτε μια σπίθα. Και είναι και τ’ άλλα τα λυπημένα. Ένα βλέμμα σε μισώ και στην ψυχή να τσουρουφλίζει η πίκρα. Με κοιτάνε στα μάτια νέα μάτια. Κάτι περιμένουν, ανοίγω χέρια, δίνω, κερνάω, δε με νοιάζει. Θέματα, πολλά θέματα να λύσεις, κι η ψυχή μπουρδέλο μετά τη φθορά. Σαν ένα η πόλις εάλω.

Γελάνε οι άλλοι στην πισίνα, πράσινο νερό και μια ασημιά βούλα σε ελλειπτική πορεία.

Τις μέρες μου, ανεβοκατεβαίνω την Κηφισίας αργά και ράθυμα. Κλεψύδρα που μετρά έναν έναν τους κόκκους της. Έγνοια μου, τα κόκκινα φώτα του μπροστινού. Λέω, καμιά φορά λίγο το άσπρο μου να πέσει πάνω στο κόκκινο, να γίνουν όλα ροζ. Μετά η μουσική συνοδηγός και τα μέσα μου αμμουδιά καθαρή. Θυμάμαι λόγια της Μαλβίνας, θυμάμαι κι άλλα λόγια άλλων που διάβασα. Έτσι συμβαίνει. Θυμάσαι το σωστό λόγο μετά τις λάθος πράξεις. Τα λάθος χέρια. Τα ξένα χέρια.

"Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς."

Κική Δημουλά

(στην Έφη, σαν ευχαριστώ)

Διαβάστε περισσότερα »

Τα βράδια καλοκαιριού, οι απέναντι σβήνουν κι ανάβουν διαδοχικά τσιγάρα στο μπαλκόνι της παλιάς πολυκατοικίας. Σα σύνθημα. Σα φοβισμένη πλώρη καραβιού που χάσκει μες στη θάλασσα. Οι απέναντι ανοιγοκλείνουν στόματα. Λόγια ανάλαφρα ξεπετάγονται απ’ τα χείλια. Μπαλόνια τα χάχανα. Δροσιά. Κι εγώ, η απέναντι των απέναντι, με σκέψεις άγκυρες να κρέμονται απ’ τα χείλια. Ακίνητη. Σα μαύρος βράχος. Μαγνήτης των ανήξερων.

Το χειμώνα κουλουριαζόμαστε κάτω απ’ την ίδια κουβέρτα. Τα καλοκαίρια σπάμε τα τραγούδια στα δυο. Το μισό δικό μου, τ’ άλλο δικό σου. Να χωρέσουμε κι οι δυο στην ίδια αλήθεια. Πάρε το Γράμμα του Μάλαμα. Πιάνομαι εγώ απ’ την δεύτερη στροφή, κι εσύ απ’ την τέταρτη. Μοιραία, θα συναντηθούμε στο ρεφρέν. Μ’ αίμα και ξερό σάλιο.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να θρηνήσω δίχως να γίνουν οι λέξεις πλαστικές. Φτηνές. Μου ξεκλήρισε τ' αλφάβητο αυτό που νοιώθω.

Το καινούργια σαββατόβραδα, τα δίχως εμάς, πλέουν σε κίτρινες τεκίλες. Δαγκώνεις το λεμόνι κι είναι πιο γλυκό κι από κείνο που πικρίζει μέσα σου. Βουλιάζει κι άλλο η νύχτα σε ξένες ντόπες. Βρίσκεσαι σε ένα Γκάζι πηγμένο απ’ ανάσες κι ατελέσφορες ελπίδες. Λυγίζεις σε κάθε καλή κουβέντα. Μεθάς. "Κι άλλο, κι άλλο". Ψευδαίσθηση δύναμης κι οι φόβοι τιμωρία.

Πώς μοιάζει η ήττα μας για νίκη.

Διαβάστε περισσότερα »