(φωτο: Νάσος Αβδαρμάνης)

Κάποτε μού φαίνεται πως ένα δοχείο μελάνι έχει σπάσει μέσα στο μυαλό μου.

Γ. Σεφέρης- Μέρες Ά

Διαβάστε περισσότερα »

Τρύπωνε από παντού η απουσία. Έτριζε κάτω από το κρυστάλλινο ποτήρι, μαύριζε το ασημένιο πιρούνι, η απουσία αποτυπωνότανε στο κούτελο, γλίστραγε από τα μάτια, κατέβαινε στα χείλια, εκείνα έτρεμαν, πάλευαν να αντισταθούν σε νόμους της βαρύτητας, μα η ελαφρότητα, φως μου, έχει το πιο βαρύ αντίτιμο. Δεν υπάρχει ανοσία στην απουσία.
Στα μπαλκόνια των άλλων, χιλιάδες λαμπιόνια έχουν στήσει ένα πάρτυ κιτς. Κραυγαλέες, φαινομενικές υποσχέσεις. Ξεφτισμένες προσδοκίες.Νομίζεις πως είναι η έναρξη κάποιας τεράστιας γιορτής, πως σε λίγο, να! τώρα!, κάτι θα γίνει, θα πεταχτούν από παντού φωτοβολίδες, κι όλα έπειτα χαρούμενα, ζευγαρωμένα, μα οι γιορτές ξεθωριάζουν, τα λαμπιόνια συνεχίζουν να καίνε σε άτακτους ρυθμούς και τα καλοσιδερωμένα μαντήλια γεμίσανε αλάτια και λαδωμένα αποτυπώματα.Δεν ήρθες και μένουμε όλο και πιο λίγοι. Τρομάζω.
Μέρα μετά καίει στην οθόνη σου η Ευδοκία. Η Ευδοκία που ζει σ’ ένα χαμόσπιτο και διώχνει με βρισιές τον έρωτά της.Η Ευδοκία που ταπεινώνεται. Η Ευδοκία που φιλά και χορεύει. Μάτια αθώα και γέλιο σατανικό. Σε τρομάζει το γέλιο της, φως μου;
Έτσι γελούν οι τρομαγμένοι.

"Χωρίσαμε ένα δειλινό με δάκρυα στα μάτια

Η αγάπη μας ήταν γραφτό, να γίνει δυο κομμάτια

Πονώ σαν συλλογίζομαι τα όμορφα τα βράδια

που μου ’δινες γλυκά-γλυκά όρκους, φιλιά και χάδια

Με μια λαχτάρα καρτερώ και πόνο στην καρδιά μου

Ίσως γυρίσεις γρήγορα ξανά στην αγκαλιά μου"

Διαβάστε περισσότερα »

-Θα σου στείλω τα κάλαντα, παλιοτσιγγούνη!

υ.γ. καλά φαγοπότια!

Διαβάστε περισσότερα »

(Vladimir Clavijo)

Ο ταξιτζής του μεσημεριού που πάτησε το χρονόμετρο όταν άνοιξα τη πόρτα. «Αιγάλεω». Ύστερα που μ’ έπιασαν τα κλάματα. Που με κέρασε τσιγάρο και μού μίλαγε για την ΑΕΚ. Που δεν άκουσα κουβέντα. Που κάπου στους Αγίους Αναργύρους είδα πόσο γλυκά έπεφτε ο ήλιος πάνω σε μια ταράτσα. Μια φανέλα απλωμένη ανέμιζε σα λάβαρο. Θα μπορούσε να ταν απόγεμα Αυγούστου. Και εγώ να τρέχω προς τη θάλασσα. Παραλογίζομαι. Μιάμιση ώρα σ' ένα ταξί, και το μυαλό πλυντήριο. Σκαλιά με μανταρίνια, ύπνους, λόγια και παύση αγάπης. Κατεβαίνω σκαλιά, πέφτω και τσακίζομαι. Σημάδια στον αντίχειρα. Κάψιμο. Κατεβαίνω κι άλλα σκαλιά. Ξεστομίζω φράσεις. Δεν είμαι εγώ. Μια άλλη με ύφος στάρλετ και δακρυγόνα στα χέρια. Εκσφενδονίζει δράματα κι ανοίγει ράμματα. Δεν είμαι εγώ, μα μου μοιάζει. Με τρομάζει εκείνη η άλλη. Αλλάζω δαχτυλίδια, χορεύω σάμπα, πάνω απ’ τα κεφάλια μας χιλιάδες καρδούλες κόκκινες και ασημιές. Κι άλλο, κι άλλο! Πόσο διαρκεί ο ορός της διασκέδασης; Ύστερα πέφτεις. Γλιστράς σε παρκέ φίσκα από κόκκινες κι ασημιές καρδούλες. Γκρεμίζεσαι. Κι άλλα σκαλιά πιο κάτω. Πόσο διαρκεί ο ορός της λύπης; Ξυπνάς στο κρεβάτι σου. Ντόπα μια όμορφη νύχτα. Θες κι άλλη. Δεν τη βρίσκεις και βουλιάζεις. Χριστούγεννα, σου λένε οι άλλοι. Εκατοντάδες παιδεμένα χέρια στα φανάρια ποντάρουν στη λέξη «Χριστούγεννα». «Ένα ευρώ, κύριε». Και στα μεγάφωνα Last Christmas, και όλοι χαρούμενοι, μάγουλα κόκκινα, λαμπιόνια, και χαρτί από τα τζάμπο, και λάμπω, λάμπω!

Πονάω. Μοναξιά μου, κούκλα μου.

Διαβάστε περισσότερα »

"Η έναρξη των χριστουγεννιάτικων στολισμών, αν κι οι ξαφνικές ηλιοφάνειες δίνουν έναν ειρωνικό τόνο, είναι η γραμμή εκκίνησης του χειμώνα που έρχεται - έρχεται χωρίς να βιάζεται, προλογιζόμενος από εκατομμύρια λαμπιόνια που έχουν αρχίσει ν΄ αναβοσβήνουν ρυθμικά και ακούραστα...

Στην Αττική, ο χειμώνας πάντα θα έρχεται σαν ένα φανατισμένο φθινόπωρο ή σα μια ντροπαλή κακοκαιρία που δε θέλει ν' αναστατώσει τον μεσογειακό μας οίστρο.
Νοσταλγώ τα έντονα καιρικά φαινόμενα σαν έρωτες που δεν έτυχε να με συναντήσουν. Ένα ξαφνικό χιόνι, μια υπομονετική βροχή, ένα πυκνό, αποφασιστικό ψύχος είναι οι απόκρυφες, μετεωρολογικές μου φαντασιώσεις, η ποικιλία που θα με κάνει πολυταξιδεμένο στις μεγάλες εναλλαγές...
Ο χειμώνας κουβαλάει μέσα του την υπόσχεση της ομίχλης που θα μας αναγκάσει να ξαναδούμε τα κοντινά, αφού το βλέμμα μας γέμισε έπαρση και βλέπουμε μόνο τα απόμακρα. Ο χειμώνας θα μας μάθει να αντέχουμε τον εαυτό μας, να βάζουμε σε μια τάξη τις αναμνήσεις μας, να αμφιβάλλουμε γι΄ αυτά που νομίσαμε... Γι' αυτό είναι σκληρός, γιατί ο Δεκέμβρης, ο Γενάρης και ο Φλεβάρης σε κοιτάνε κατάματα και δεν μπορείς να τους κρυφτείς... Γι' αυτούς, είσαι ένα παιδί, που οι βροχές είναι τα υλικά των ονείρων του και οι άνεμοι, ένας τρόπος να μιλάς. Τα χειμωνιάτικα απογεύματα θα είναι σύντομα, το λυκόφως δε θα διαρκέσει περισσότερο από τη συνάντηση άγνωστων ερωτικών βλεμμάτων σε μια διασταύρωση, κάπου στη Σταδίου...
Ο αττικός ουρανός μας χρωστάει βροντές και κεραυνούς. Τον κατηγορώ για τσιγκουνιά στην προσφορά αρχέγονων συγκινήσεων - χρειαζόμαστε σπάταλες μπόρες που θα μας κλείσουν στα σπίτια μας, για να ανοίξουμε τους λογαριασμούς απ' το παρελθόν μας. Οι νύχτες θα μακραίνουν για να χωρέσουν τις αναπολήσεις αυτών που δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Μόνο μέσα στους χειμώνες μπορούμε να αναμετρηθούμε με τα σχέδια της ζωής μας που βγήκαν όλα πλάνες, να ξεφυλλίσουμε παλιά περιοδικά, να συμβιβαστούμε με τον πανδαμάτορα χρόνο.
Ο χειμώνας δεν είναι τρυφερός μόνο με τα αδέσποτα ζώα - θέλει τις πολιτείες σε μία τάξη και τα σκυλιά της βροχής είναι οι πρέσβεις της αυταξίας... Ατίθασα καλοκαίρια λάμπουν στα θλιμμένα τους μάτια μη μπορώντας την εσωστρέφεια του κάθε Φλεβάρη και αυτό ο χειμώνας δεν το αντέχει.
Ο χειμώνας που κάθε φορά έρχεται νιώθω ότι με ξέρει όλο και καλύτερα, τόσο καλά που ούτε εγώ τολμάω να ξέρω τον εαυτό μου... Γι' αυτό ετοιμάζομαι να του παραδοθώ, άνευ όρων.. Εξάλλου, οι καταιγίδες και τα ναυάγια χάρισαν στον Οδυσσέα το ωραίο ταξίδι..."

κείμενο: Ρένος Χαραλαμπίδης

μουσική υπόκρουση: Beggin' - Frankie Velli & The Four Seasons

Διαβάστε περισσότερα »

(Δημήτρης Παπαγεωργίου)

Με τάιζα τις μικρές ώρες μανταρίνια. Κάτω από το πάπλωμα ξεφλούδιζα το πορτοκαλί τους περίβλημα και άφηνα εκρήξεις οξύτητας να τρυπούν τη γλώσσα μου. Το πρωί, οικογένειες κουκουτσιών σχολίαζαν τον ύπνο μου. Τον ανήσυχο ύπνο μου. «Ποιος την ταλανίζει και κλαίει απάνω στ’ όνειρο;»

Παύση αγάπης.

Ποιος θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει τα ανεστραμμένα νοήματα πίσω από τα φθόγγους που θα γένναγε το στόμα;

Ξέρω πια. Η απάντηση στο «τι νέα;» δεν στριμώχνεται πίσω από ένα «τίποτα, τα ίδια». Αλλά στο «μια βόμβα μοναξιάς με διαμέλισε σήμερα και κρυώνω πολύ.»

Αχ, σεβντά μου.

Για μέρες πολλές συνέχισα να μου μιλώ με σπαραχτική τρυφερότητα και να με ταίζω μανταρίνια κάτω από παπλώματα.

Διαβάστε περισσότερα »

Έδειχνα ήσυχη, έκλαιγα μόνο με το παραμικρό, φασαρία όμως δεν έκανα. Έλεγαν, μη την πειράζετε, θα κλάψει. Κι έπειτα, καλά, θα της περάσει. Δε μου περνούσε. Ήμουνα ξένη, εξόριστη, εξορισμένη- περίμενα, κάτω από μια κρούστα.

Σ. Τριανταφύλλου

Διαβάστε περισσότερα »

Sometimes the fastest way to get there is to go slow
And sometimes if you wanna hold on you got to let go

Διαβάστε περισσότερα »

Χειμώνας θα πει τσάγια δυόσμου. Χειμώνας θα πει η πλάτη στον καλοριφέρ και το κρύο να στάζει από τ’ ακροδάχτυλα. Χειμώνας θα πει να νιώθεις τη μοναξιά να σε σπρώχνει στο ικρίωμα. Χειμώνας θα πει να ξυπνάς χαράματα για ν’ ανοίξεις ένα μανταρίνι στα δυο. Χειμώνας θα πει να μην θες τηλεφωνήματα. Χειμώνας θα πει χαλιά να σκεπάζουν μάρμαρα. Χειμώνας θα πει ταινίες με Frank Sinatra και Audrey Hepburn. Χειμώνας θα πει ένα στομάχι πλυντήριο και μάτια να τσούζουν. Χειμώνας θα πει να θες χάδια μα να μην τα ζητάς. Χειμώνας θα πει αμάξι κρύο. Χειμώνας θα πει να ψάχνεις για ένα πράσινο παλτό σε μια τσιμεντούπολη. Χειμώνας θα πει να ξεπετάγεται από το μεγάφωνο η φωνή του Louis Armstrong και τα φωνήεντα να πέφτουν στη μοκέτα. Χειμώνας θα πει να μην ακούς ποιοι και πόσο σε αγαπάνε. Χειμώνας θα πει να ζαρώνουν κι άλλο τα χέρια των γονιών σου. Χειμώνας θα πει να πλένεις πιάτα και το παγωμένο νερό να χτυπά κόκαλο. Χειμώνας θα πει ένα μυαλό τραμπάλα.
Χειμώνας θα πει γκρεμίζομαι.
Χειμώνας θα πει "δίχως εσένα".

Διαβάστε περισσότερα »