"δέκα τηλέτυπα μες στη ματιά σου"

Θα μαι χρώμα άσπρο και μυρωδιά σούπερ-μάρκετ. Από όλα και πολλά. Απορρυπαντικό με των 50 λεπτών την έκπτωση, σαμπουάν για μπούκλες, πολυμίξερ και νεσκαφέ. Θα μεταλλάσσομαι, να μη με βρίσκεις. Και να με χάνω. Δε θέλω φρένα. Παζάρια δεν κάνω. Καροτσάκι που γεμίζει και γεμίζει ως απάνω. Χλωρίνη, ναι χλωρίνη θα γίνω. Γιατί εγώ με τους λεκέδες θα πάρω διαζύγιο. Κι ας είμαι κακός χαρακτήρας. Θα ρίχνω. Χλωρίνη στα μάρμαρα και σε χρυσό φόρεμα. Το άσπρο μου θα σε οδηγήσει στην παράνοια. Και δεν θα ξέρω αν είναι που σε λυπάμαι ή αν τρόπους βρίσκω πάλι να σου ξεφύγω.

μΟναΞια, για τη δική μας μΟναΞιά λέω, "με βεγγαλικά το σώμα μου παιδεύεις"

υ.γ.1. Φώτο: Δημήτρης Παπαγεωργίου

υ.γ.2 Από τα πιο όμορφα τραγούδια του Καζαντζή και γενικά.

υ.γ.3

Κάθεται στο σπίτι όταν οι άλλοι λείπουν. Κλείνει τα παράθυρα.

Ανάβει κερί. Ανάβει τσιγάρο. Δέχεται όσους στερήθηκε.

Κακός χαρακτήρας απότομη, μονομανής, είρων. Έτοιμη

κάθε στιγμή ν’ αγαπήσει.

Αν δεν ήμουν η θάλασσα, έλεγε, θα ήμουν η μουσική.

Τίναζε από τα μαλλιά της τα πουλιά της φωτογραφίας

κι από το σώμα της τον άδειο χρόνο.

Ή σωπαίνει ή φλυαρεί. Δεν κάνει παζάρια.

Τους έδινε ψυχή και της ζητούσαν λόγια.

Εγώ, έλεγε, η Ιωάννα η Μοναχική,

κατάγομαι από τον εαυτό μου

αλλά ευχαρίστως να έρθω στον νου σας

μιαν από αυτές τις λάθος μέρες.

Στέλλα Βλαχογιάννη.